Yψηλό το κόστος, αβέβαιο το όφελος

Σαν κεραυνοί πέφτουν πάνω στα κεφάλια μας τα ποσά για το εκτιμώμενο κόστος των
Ολυμπιακών Αγώνων. Κάποτε μιλούσαμε για 4,5 δισ. ευρώ. Μετά ανεβήκαμε στα 5.
Στις αρχές του καλοκαιριού φθάσαμε τα 6 δισ. ευρώ, σύμφωνα με τον υφυπουργό
Οικονομίας κ. Χρήστο Φώλια. Ακολούθησε ο υφυπουργός Οικονομικών κ. Πέτρος
Δούκας με εκτίμηση για 7 δισ. ευρώ. Και προχθές, ανώνυμη πηγή του ίδιου
υπουργείου μιλούσε στο πρακτορείο Ρώυτερ για 10 δισ. ευρώ.

Τα τελευταία αυτά ποσά είναι υπερβολικά για να είναι αληθινά. Όχι ότι δεν
ξοδεύτηκαν και δεν τα πλήρωσε ο Έλληνας φορολογούμενος, αλλά δεν αφορούν
επενδύσεις που έχουν σχέση μόνο με τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Το πιο πιθανό
είναι ότι περιλαμβάνουν και πολλά έργα υποδομής, κυρίως συγκοινωνιακά, τα
οποία θα γίνονταν ούτως ή άλλως και απλώς επισπεύσθηκαν για να εξυπηρετήσουν
και τις ανάγκες των Ολυμπιακών Αγώνων. Το ότι στελέχη της κυβέρνησης
αποσιωπούν αυτό το γεγονός είναι μάλλον εκ του πονηρού, για να κατηγορηθεί η
προηγούμενη κυβέρνηση για τις υπερβάσεις. Αργά ή γρήγορα, η εικόνα θα
ξεκαθαρίσει.

Υπερβολικό

Πάντως, γεγονός παραμένει ότι ακόμη κι αν δεν έφθασε τα 10 δισ. ευρώ, το
κόστος αυτών των Ολυμπιακών Αγώνων ήταν υπερβολικό. Για να καταλάβουμε για τι
μέγεθος μιλάμε, τα 10 δισ. ευρώ αντιστοιχούν στο 7% του ΑΕΠ. Δηλαδή, σαν να
δούλευε και να παρήγαγε πλούτο επί έναν μήνα ολόκληρη η χώρα για τους
Ολυμπιακούς Αγώνες. Τα 6 δισ. ευρώ αντιστοιχούν στο κόστος κατασκευής τριών
αεροδρομίων με τις προδιαγραφές των Σπάτων.

Τα μεγέθη – ακόμη και στην πλέον μετριοπαθή εκδοχή τους – ξεπερνούν τα όρια
δυνατοτήτων της ελληνικής οικονομίας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τους πληρώσαμε
ακριβά αυτούς τους Αγώνες. Χρεωθήκαμε μέχρι τον λαιμό και θα έχουμε να
πληρώνουμε για πολλά χρόνια ακόμη. Τα αθλητικά έργα, μάλιστα, δεν είχαν καμία
κοινοτική συγχρηματοδότηση. Όλα βγήκαν από το πορτοφόλι του Έλληνα
φορολογουμένου.

Οι επιλογές

Θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει κάτι διαφορετικό; Εν μέρει. Σίγουρα δεν θα
μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει το κόστος της ασφάλειας, περίπου 1,5 δισ. ευρώ,
που μας επιβλήθηκε εκ των υστέρων, χωρίς περιθώρια διαπραγμάτευσης. Ίσως θα
μπορούσαμε να είχαμε επιλέξει φθηνότερες, προσωρινές κατασκευές για ορισμένα
αθλητικά έργα, τα οποία δεν έχουν εξασφαλισμένη μεταολυμπιακή χρήση. Ίσως,
ακόμη, θα μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει τη «χλιδή» του Καλατράβα στο ΟΑΚΑ.
Αλλά και πάλι δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ποιες θα ήταν οι συνέπειες τέτοιων
επιλογών για την προβολή και τη δημοσιότητα της χώρας.

Ούτως ή άλλως, τώρα το μόνο που μπορούμε να ελπίζουμε είναι να υπάρξει κάποιο
οικονομικό όφελος στο μέλλον από την υπόθεση αυτή. Στον τουρισμό κυρίως, αλλά
και στο εξωτερικό εμπόριο. Και, βεβαίως, να αξιοποιηθούν όσο καλύτερα γίνεται
οι πανάκριβες εγκαταστάσεις. Πάντως, για να ισοσκελισθεί ο προϋπολογισμός των
Αγώνων δεν υπάρχει ελπίδα…