Mη γρονθοκοπείτε τον πιανίστα…

«Στο πιάνο γυμνάζω την ψυχή μου», λέει ο Ηλίας Παυλίδης στον Θανάση Λιοντζόπουλο

H δυνατή γροθιά της πυγμαχίας βγάζει τα γάντια για να παίξει πιάνο για την
«ΟΜΑΔΑ»! Ο σκληρός στο ρινγκ Ηλίας Παυλίδης, που κατέκτησε το μετάλλιο καρδιάς
στους Αγώνες, θα μπορούσε να είναι δάσκαλος πιάνου καθώς διαθέτει όλα τα
προσόντα, όμως πατάει τα ασπρόμαυρα πλήκτρα για να γυμνάσει την ψυχή του…

Το πιάνο είναι γι’ αυτόν ένα «πρόσωπο» μαύρο και γυαλιστερό, που τον γοητεύει,
του προσφέρει αρμονία, τον κάνει καλύτερο άνθρωπο!

«Οι άνθρωποι που γνωρίζουν από μουσική είναι πολύ δύσκολο να είναι κακοί. Τη
μουσική τη νιώθεις και όσοι το καταφέρνουν, έχουν ψυχή», θα πει ο 26χρονος
πυγμάχος, ο οποίος έχει δίπλωμα από σχολείο μουσικής στη Ρωσία(πόλη Σότσι) και
για περίπου επτά χρόνια σπούδασε πιάνο. Πόντιος στην καταγωγή, με το
διαβατήριό του να γράφει Έλληνας και να το καμαρώνει, εξηγεί πως ήταν θέλημα
Θεού να μην κατακτήσει το μετάλλιο, λόγω της διακοπής του αγώνα από το σκίσιμο
στο φρύδι.

ΘΕΛΗΜΑ ΘΕΟΥ

«Έτσι το ήθελε ο Θεός, έτσι έγινε. Κέρδισα όμως την αγάπη του κόσμου και αυτό
για μένα σημαίνει πολλά. Ποτέ μου δεν μέτρησα υλικά και οικονομικά τις
καταστάσεις. Αγαπώ αυτό που κάνω, την πυγμαχία, δουλεύω σκληρά στις
προπονήσεις και τα υπόλοιπα θα έρθουν σιγά σιγά. Για μένα υπάρχει η ηθική
ικανοποίηση ότι έφυγα νικητής από το γήπεδο και αήττητος (σ.σ.: είχε προηγηθεί
με 19-12 στα σημεία όταν διακόπηκε εις βάρος του ο αγώνας). Είχα στο χέρι μου
το μετάλλιο, αλλά είδατε πώς το έχασα. Παρ’ όλα αυτά, μέσα μου είμαι καλά και
λέω: ”Ηλία, ό,τι είχες να δώσεις το έδωσες. Το μόνο που με στενοχωρεί είναι
για τον κόσμο. Το άξιζαν αυτό το μετάλλιο οι Έλληνες”».

Πώς μπορεί όμως κάποιος να συνδυάζει την πυγμαχία με το πιάνο; Πώς μπορεί από
τη μια στιγμή στην άλλη να γίνεται σκληρός στο ρινγκ και μειλίχιος στη ζωή;

«Πραγματικά. Δεν έχει σχέση το ένα με το άλλο, αλλά τα καταφέρνω. Στο ρινγκ
είμαι άλλος άνθρωπος. Όταν μπαίνω δεν ακούω τίποτα, συγκεντρώνομαι, γίνομαι
σκληρός. Στη ζωή προσπαθώ και καταφέρνω να είμαι ήρεμος άνθρωπος, απλός,
καλός. Θα αντάλλασσα όλα τα μετάλλια του κόσμου για την εκτίμηση των ανθρώπων.
Για μένα δεν μετρούν ούτε τα χρήματα, ούτε τα μετάλλια, αλλά η θέση που έχεις
στο κοινωνικό περιβάλλον. Με ενδιαφέρει να λέει ο κόσμος ότι ο Παυλίδης είναι
καλός άνθρωπος».

Αν σας ζητούσε τη συμβουλή σας ένα παιδί, τι να ακολουθήσει, να γίνει πυγμάχος
ή πιανίστας, τι θα το συμβουλεύατε;

«Να κάνει αυτό που λέει η καρδιά του! Αυτό κάνω και εγώ. Διάλεξα τον δικό μου
δρόμο. Κάνω πρωταθλητισμό στην πυγμαχία και τις ελεύθερες ώρες γεμίζω την ψυχή
μου με… νότες. Τα δικά μου παιδιά θα τα ρωτήσω τι θέλουν να ακολουθήσουν.
Και εγώ όταν ήμουν μικρός ασχολήθηκα για τρία χρόνια με το ποδόσφαιρο, αλλά
από 14 ετών με κέρδισε η πυγμαχία».

Ακούει πολύ τους δικούς του ανθρώπους, τον πατέρα του Παύλο, τη μητέρα του
Τατιάνα, που είναι Ρωσίδα, τον θείο του Γιάννη Ιωαννίδη από τη Θεσσαλονίκη, ο
οποίος του στάθηκε από την πρώτη στιγμή (1999) που ήρθε στην Ελλάδα.

ΣΤΗ ΓΗ ΜΟΥ

«Πάντα ήταν στο μυαλό μου να έρθω στην Ελλάδα. Δεν ήρθα για οικονομικούς
λόγους, καθώς οι δικοί μου έχουν οικονομική άνεση. Ήθελα να έρθω στην πατρίδα
μου, να πατήσω την ελληνική γη και να κάνω αυτό που θέλω. Γράφτηκα σε ελληνικό
σύλλογο και με την οικονομική βοήθεια του θείου μου κατάφερα να φτάσω ώς εδώ.
H μητέρα μου Τατιάνα, που ήρθε να με δει στο Περιστέρι, έκλαιγε, αλλά ήταν
ευτυχισμένη βλέποντας την αγάπη του κόσμου. Είναι σοφή γυναίκα. Συμφώνησε μαζί
μου πως τελικά βγήκα νικητής από αυτή τη χαμένη μάχη στα χαρτιά».

Με τα τέσσερα ράμματα στο φρύδι να του θυμίζουν τη μονομαχία με τον Αιγύπτιο
Αχμέντ Ισμαήλ, ο Παυλίδης εξηγεί πως ο πρωταθλητισμός χρειάζεται θυσίες για να
φέρει αποτελέσματα. H συγκέντρωση και η απέχθεια προς τα υλικά αγαθά βοηθούν
τον αθλητή:

«Ο αθλητής δεν πρέπει να σκέφτεται τι θα φορέσει και τι θα φάει. Να σκέφτεται
τον αθλητισμό και πώς θα διακριθεί. Πρέπει όμως να έχει τα απαραίτητα, ώστε να
μην του λείπουν και του αφαιρούν ενέργεια. Αγόρασα ένα αυτοκίνητο, ένα παλιό
Ρενό, που έχει 2.000 ευρώ και είμαι ευχαριστημένος. Δεν θέλω πλούτη. Τα δύο
τελευταία χρόνια έμενα στο Ολυμπιακό Κέντρο του Αγίου Κοσμά».

Ζει στην Ελλάδα φτωχικά, αλλά νιώθει σαν… βασιλιάς:

«H ευτυχία μου βρίσκεται εδώ, στην Ελλάδα, όπου με αγαπούν. Προβλήματα είχα
από την πρώτη στιγμή που ήρθα, αλλά πατούσα στη γη μου και κανείς δεν μπορούσε
να με πληγώσει. Οι Πόντιοι στη Ρωσία να ξέρετε έχουν τραβήξει πολλά. Κάποιοι
μπορεί να μην έχουν δει την Ελλάδα αλλά να την αγαπούν. Έχουν κουλτούρα,
πολιτισμό και κυνηγήθηκαν πολύ. Την οικογένειά μου την είχαν αναγκάσει να
αλλάξει το επίθετο και να γίνει Παυλόφ. Τα ελληνικά παραμύθια όμως και οι
ιστορίες για την Αρχαία Ελλάδα πάντα βρίσκονται στο μυαλό μου».

«Το άθλημα χρειάζεται συνολική δουλειά»

Το θεωρεί ακατανόητο η ελληνική πυγμαχία να μην έχει χαρεί ακόμη μετάλλιο,
αλλά βλέπει πως έχει μέλλον.

«Χρειάζεται συνολική δουλειά για να πάει μπροστά. Βήματα έχουν γίνει
πάντως. Στην πυγμαχία δεν πρέπει να μάχεται μόνο ο αθλητής, αλλά μαζί του στο
ρινγκ το κράτος, η ομοσπονδία, οι προπονητές. Όλη η δουλειά, η προετοιμασία,
γίνεται από πριν. Την τελευταία στιγμή, στους αγώνες, δεν μπορείς να κάνεις
τίποτα. Οι νίκες χρειάζονται προεργασία. Οι Έλληνες πυγμάχοι δεν υστερούν σε
τίποτα, ίσα ίσα που υπερτερούν, γιατί έχουν ψυχή. Οι Έλληνες διαθέτουν μεγάλα
ψυχικά αποθέματα και είδατε τι έγινε στην Πορτογαλία με την εθνική ομάδα στο
ποδόσφαιρο. Πειθαρχία και σκληρή δουλειά χρειάζεται».

*** Δύσκολα θα καταλάβεις ότι ο Ηλίας Παυλίδης είναι πυγμάχος. Αν δεν είχε
τα τέσσερα πρόσφατα ράμματα να το μαρτυρούν, ο πρωταθλητής των 81 κιλών δεν
έχει τον σωματότυπο που… τρομάζει. Διαθέτει όμως τα πιο γρήγορα χέρια στην
κατηγορία του και είναι πολύ γυμνασμένος. Στον δρόμο τού τυχαίνουν κάποια
μικροεπεισόδια στα οποία δεν δίνει σημασία («με το παραμικρό κάποιοι βρίζουν
στην Ελλάδα»), ενώ θυμάται στη Ρωσία, όταν πήγε να δει την αδελφή του Μαρία
αλλά και τους γονείς του, ένα περιστατικό που παραλίγο να οδηγήσει σε καβγά.
Σε κάποιο μπαρ και μιλώντας σε μια σερβιτόρα ένας από το απέναντι τραπέζι τού
μίλησε άσχημα και ο Ηλίας προσπάθησε να ηρεμήσει τα πνεύματα, λέγοντας «δεν
μίλησα σ’ εσένα. Μην το συνεχίσεις, σε παρακαλώ». Ο άγνωστος το συνέχισε
βλέποντας τον πρωταθλητή μας να υποχωρεί και τα αίματα άναψαν, αν και ο
Παυλίδης συνέχιζε να του λέει «δεν θα ήταν καλό να φτάσουμε στα χέρια».
Κάποιοι φίλοι του αγνώστου, που αναγνώρισαν τον Παυλίδη και ήξεραν το…
βιογραφικό του, έσπευσαν να ζητήσουν συγγνώμη. Ο άγνωστος, βέβαια, μόλις έμαθε
με ποιον πήγε να τα βάλει, έγινε… κόκκινος. Ασφαλώς, καλύτερα από το να
γίνει… μαύρος!