AΔIAΠIΣTEYTA

Όχι, αγαπητή Φανή, κανένας λαός, ούτε καν ο ελληνικός, δεν είναι γεννημένος
νικητής. Ορισμένοι άνθρωποι μπορεί να έχουν αυτή τη σπίθα ή αυτή την
προδιάθεση, αλλά αυτοί μπορεί να έχουν γεννηθεί και στην Ελλάδα και στη Σρι
Λάνκα, και στη Χαλκίδα και στο Τέξας και στην Κουάλα Λουμπούρ. Κι αυτοί, όμως,
για να φτάσουν εκεί που προορίζονταν, για να κατακτήσουν μια νίκη σαν κι αυτή
που μας χάρισες χτες εσύ, χρειάζεται – το ξέρεις καλύτερα από τον καθένα – να
παλέψουν και να επιμείνουν πολύ. Να έχουν πάθος αλλά και τύχη. Να βοηθήσουν το
άστρο τους, αλλά και να βοηθηθούν από στιγμές και ανθρώπους. Ο κόσμος βέβαια,
Φανή, η διάχυση της αγάπης του και η ένωση της φωνής του, βοηθάει κι αυτός
πολύ, ιδίως στον αθλητισμό – και γι’ αυτό καλά έκανες και τον ευχαρίστησες και
με τη συγκίνηση και με τα λόγια σου. Ο κόσμος, όμως, μπαίνει στο παιχνίδι όταν
οσμιστεί την επιτυχία ή το πλησίασμα της επιτυχίας. Ο κρίσιμος αγώνας της
δημιουργίας, της ανακάλυψης και της αξιοποίησης των κρυμμένων δυνάμεων είναι
ένας μοναχικός πάντα αγώνας. Γι’ αυτό τη νίκη σου, Φανή, τη χρωστάς μόνο στον
εαυτό σου. Στο κάτω κάτω, ένα μεγάλο (δεν είναι το μόνο) προνόμιο των αθλητών
σε σχέση με τα άλλα δημόσια πρόσωπα είναι ότι μπορείτε ν’ αντιστέκεστε πιο
εύκολα στις παγίδες του λαϊκισμού.

Τη δύναμή σου και το κλειδί της επιτυχίας σου τα κρύβεις μέσα σου. Το γιατί
σταμάτησες τον αθλητισμό, σε ποιους άλλους στίβους της ζωής αγωνίστηκες επί
δύο χρόνια και γιατί ξαναγύρισες λέει ίσως περισσότερα για τη μεγάλη κούρσα
σου από τον τρόπο που περνούσες τα εμπόδια. H αυτοπεποίθησή σου, όταν έμπαινες
στους βατήρες αλλά κι όταν μίλησες στην τηλεόραση το βράδυ του θριάμβου σου,
τον εξηγούν ίσως περισσότερο από την υπέροχη ποδοκνημική και την έμφυτη
πλαστικότητά σου, για τις οποίες μίλησε ο προπονητής σου. H υπόκλιση στον
προπονητή σου μέσα στο στίβο αλλά και η πηγαία συνέργειά σας έξω από αυτόν
είναι ίσως ένας καλός οδηγός για να καταλάβουμε πώς βελτίωσες κατά έξι
δευτερόλεπτα το ρεκόρ σου σε δύο χρόνια και κατά δύο ακόμα αυτό το μαγικό για
τον ελληνικό αθλητισμό καλοκαίρι.

Την κούρσα σου και τη νίκη σου δεν τη χρωστάς μόνο, είναι ο χαρακτήρας σου, ο
αγώνας σου και τα γονίδιά σου. Αλλά τα δικά σου γονίδια, όχι τα ανύπαρκτα
συλλογικά μας.

Γι’ αυτό σ’ αγαπάμε, λοιπόν, αγαπητή Φανή, όχι γιατί γεννήθηκες νικήτρια, αλλά
γιατί έγινες. Όχι γιατί μας έκανες να ξεχάσουμε κάποιους συναθλητές σου, που
επίσης είχαμε αγαπήσει (και, πονώντας, συνεχίζουμε με τον τρόπο μας ν’
αγαπάμε), αλλά γιατί μας επέτρεψες να γνωρίσουμε εσένα. Το ότι είσαι
συμπατριώτισσά μας μάς κάνει περήφανους, δεν μας κάνει, ωστόσο, εμάς, όλους
τους υπόλοιπους Έλληνες, Ολυμπιονίκες.