AΔIAΠIΣTEYTA

O Χισάμ Ελ Γκερούζ δεν θα περάσει τελικά στην αθλητική ιστορία ως ο
μεγαλύτερος δρομέας που δεν κατέκτησε ποτέ χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο. Δεν θα
χρειαστεί να περιμένει, σαν τον γενημμένο επίσης στις μεσογειακές ακτές της
Αφρικής ήρωά του, τον Ελ Σιντ, να γίνει θρύλος για να ολοκληρώσει αυτό που δεν
πρόλαβε ως άνθρωπος. Στην Αθήνα, την πόλη όπου κέρδισε τον πρώτο παγκόσμιο
τίτλο του, ο Μαροκινός βασιλιάς της ημιαντοχής έγινε επιτέλους χρυσός
Ολυμπιονίκης. Στην πιο δύσκολη αλλά και πιο γεμάτη χρονιά της ζωής του, με τον
πιο δύσκολο αλλά και πιο ένδοξο τρόπο.

Κανένας άλλος δρομέας δεν είχε ποτέ κυριαρχήσει τόσο στο αγώνισμά του επί μια
ολόκληρη δεκαετία. Σε μία κούρσα που απαιτεί έναν ιδιαίτερο συνδυασμό
ταχύτητας και τεχνικής, πνευμονιών και τακτικής, σχεδιασμού και ενστίκτου, ο
Ελ Γκερούζ είχε κάνει τα πάντα να φαίνονται τόσο απλά, που ο συνδυασμός είχε
καταλήξει να ταυτίζεται με το όνομά του. Το τρέξιμό του είναι αέρινο και
αβίαστο, ο καλπασμός του μετά το καμπανάκι ασταμάτητος αλλά πάντα ελαφρύς, το
φως στα μάτια και τα πεταχτά δόντια του μετά τον τερματισμό περήφανο αλλά ποτέ
εκτυφλωτικό. Παγκόσμιος ρέκορντμαν, τέσσερις φορές παγκόσμιος πρωταθλητής, με
δύο μόνο ήττες (στους τελικούς των δύο προηγούμενων Ολυμπιακών Αγώνων) τα οκτώ
τελευταία χρόνια (αλλά άλλες δύο φέτος) και με επτά από τις δέκα γρηγορότερες
κούρσες όλων των εποχών στο ενεργητικό του, ο Μαροκινός ήταν ήδη κάτι παραπάνω
από σύμβολο στην πατρίδα του και στο αγώνισμά του. Μόνη σκιά αυτό το ανεξήγητα
απόν Ολυμπιακό χρυσό, αφού στην Ατλάντα σπρώχτηκε και έπεσε, ενώ στο Σίδνεϊ,
στον αγώνα που δεν ήταν δυνατό να χάσει, υποτίμησε, για πρώτη και μοναδική
φορά έναν αντίπαλό του και ο Νόα Νγκένι τον άφησε πίσω του στη μεγαλύτερη
έκπληξη εκείνων των Αγώνων. Απαρηγόρητος τότε ο Γκερούζ είχε τηλεφωνήσει στον
βασιλιά Μοχάμεντ τον Έκτο να του ζητήσει συγγνώμη στο όνομα όλων των
συμπατριωτών του. Χθες, στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας, την ώρα του γύρου του
θριάμβου, ο βασιλιάς ανταπέδωσε το τηλεφώνημα και έτσι άκουσε ζωντανά λίγο
Ζορμπά.

Κι όμως: στο έμπα της τελικής ευθείας το φάσμα της Ολυμπιακής κατάρας είχε
κάνει ξανά την εμφάνισή του. Ένας άλλος Κενυάτης, ο Μπέρναρντ Λάγκατ, νικητής
του Ελ Γκερούζ στην τελευταία πριν από τους Ολυμπιακούς κούρσα, προπορευόταν
και φαινόταν να αντέχει. Από κάπου τότε ο μεγάλος Μαροκινός έβγαλε ένα απόθεμα
δύναμης και πίστης που τον φύσηξε μπροστά από τον Κενυάτη και μέχρι το τέρμα.
Το χρυσό ήρθε τη στιγμή που η ηλικία, τα αναπνευστικά προβλήματα, η υποταγή
στο μοιραίο θα μπορούσαν να κάνουν κάποιον κανονικό αθλητή να λυγίσει. Ο Σιντ
του στίβου είπε αργότερα, όταν τον ρώτησαν για όλα αυτά, ότι αυτή τη φορά
απλώς δεν επρόκειτο να χάσει. Θα τον θυμόμαστε λοιπόν σαν κάποιον που ίππευσε
ζωντανός και μπήκε στην ιστορία του στίβου από την πόρτα της υπέρβασης και όχι
του μύθου.