[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Μας είχαν προïδεάσει για μεγάλες ανατροπές. Όλα τα μεγάλα λάθη
στην οικονομική πολιτική θα διορθώνονταν με τις σωστές συνταγές, που οι
προηγούμενοι δεν ήξεραν ή δεν ήθελαν να εφαρμόσουν. Τα οικονομικά του κράτους
θα εξυγιαίνονταν χωρίς νέους φόρους, μόνο με την καταπολέμηση της σπατάλης. Οι
μισθοί θα αυξάνονταν για να φτάσουμε γρηγορότερα στα ευρωπαϊκά επίπεδα. Οι
ιδιωτικοποιήσεις θα είχαν ουσία, δεν θα ήταν ένα σκέτο ξεπούλημα μετοχών
δημόσιων επιχειρήσεων στο Χρηματιστήριο. Και η ακρίβεια θα έσκυβε το κεφάλι
μπροστά στις πανίσχυρες δυνάμεις του ανταγωνισμού, που θα απελευθερώνονταν.

Καλό το «παραμύθι» τους και είχε μάλιστα και «δράκο»: μια κυβέρνηση
κουρασμένη, φθαρμένη από τα πολλά χρόνια στην εξουσία, ανίκανη να πείσει ότι
μπορεί να αντιμετωπίσει τα διαρθρωτικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και
κοινωνίας.

Αλλά καθώς ο μίτος του «παραμυθιού» ξετυλίγεται πια στο πεδίο της
πραγματικότητας, όλο και πιο πολλά επεισόδια μοιάζουν να έρχονται από το
παρελθόν.

H περίφημη εξυγίανση των οικονομικών του κράτους, που έγινε μάλιστα επώδυνα
επιτακτική μετά τη δημοσιονομική απογραφή, δείχνει να στηρίζεται στο «χαράτσι»
που θα πληρώσουν μικρομεσαίοι και επαγγελματίες, στο πλαίσιο μιας δοκιμασμένης
όσο και καταδικασμένης και άδικης πρακτικής συναλλαγής με την Εφορία. Περίπου
450 εκατ. ευρώ θα εισπράξει φέτος το κράτος κι άλλο ένα δισ. ευρώ τον επόμενο
χρόνο για να μειώσει το έλλειμμα κατά 1% του ΑΕΠ.

H ακρίβεια συνεχίζει να βγάζει τη γλώσσα στον «ανταγωνισμό», που το μόνο που
έχει δώσει μέχρι στιγμής είναι ένα βαρύ χτύπημα στους γονείς μαθητών ιδιωτικών
σχολείων. Οι δυνάμεις του ανταγωνισμού που θα έριχναν τις τιμές αναζητούνται
ακόμη, σε μια αγορά έντονα ολιγοπωλιακή, με διεφθαρμένους μηχανισμούς ελέγχου.

Το μυστικό για το ύψος των μισθολογικών αυξήσεων στο Δημόσιο το 2005
κυκλοφορεί ευρέως στους διαδρόμους του υπουργείου Οικονομικών. Το ποσοστό,
λένε, θα είναι 3%-3,5%, ικανό να καλύψει μετά βίας τον πληθωρισμό, αλλά όχι
την απόσταση από τους ευρωπαϊκούς μισθούς.

Και τέλος, η μεγάλη προσμονή για την ποιοτική διαφορά στις ιδιωτικοποιήσεις
απέδωσε προς το παρόν μια ιδιωτικοποίηση συνέχεια προηγούμενης, στα Ελληνικά
Πετρέλαια, δικαιώνοντας ουσιαστικά την επιλογή που είχε τότε γίνει.

Τι συμβαίνει λοιπόν; Φαίνεται πως κάποια από τα λάθη του παρελθόντος δεν ήταν
δα και τόσο λάθη, όσο ήθελαν να πιστέψουμε. Και για όσα πράγματι ήταν, δεν
έχει βρεθεί ακόμη η συνταγή που θα τα θεραπεύσει ή δεν υπάρχει βούληση να
εφαρμοσθεί. Το «παραμύθι» έχει πολύ περισσότερους «δράκους» απ’ όσους μας έλεγαν.