Πήρα δύναμη από τον Mάρα
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά  |
 |
|
«Μέχρι τον Απρίλιο δεν ήξερα ακόμα αν θα αγωνιστώ στους Ολυμπιακούς, αφού δεν |
H υποδοχή που του επεφύλαξε ο κόσμος στο γήπεδο, αλλά και οι εθελοντές μαζί με
συγγενείς και φίλους μετά τον αγώνα ήταν αυτά που θα μείνουν αξέχαστα στον
Δημοσθένη Ταμπάκο, μαζί φυσικά με το χρυσό μετάλλιο στους κρίκους.
Ο χρυσός Ολυμπιονίκης μας μόλις είχε ολοκληρώσει τις δηλώσεις του στην αίθουσα
συνεντεύξεων και ετοιμαζόταν να φύγει από την αίθουσα. Μόλις βγήκε από την
πόρτα τον περίμεναν απλοί εθελοντές (μαζί με φίλους και συγγενείς) που τόσο
καιρό ζούσαν μαζί του κάθε προσπάθεια και τον αποθέωσαν με τη γνωστή ιαχή «όλε
– όλε».
«Ήταν κάτι πολύ συγκινητικό και ειλικρινά η παρουσία των εθελοντών στους
Ολυμπιακούς Αγώνες είναι απίστευτη. Τους θεωρώ κλειδί της επιτυχίας. Δεν είναι
μόνο το ότι μας εξυπηρετούν σε ό,τι χρειαστούμε, αλλά είναι συνέχεια δίπλα μας
με το χαμόγελο. Σου φτιάχνουν τη διάθεση», λέει στην «ΟΜΑΔΑ» ο χρυσός
Ολυμπιονίκης μας, που περιμένει πλέον πώς και πώς τις διακοπές του
(«τουλάχιστον έναν μήνα και βλέπουμε»). Όσο για το μέλλον δεν βιάζεται αλλά
στην άκρη του μυαλού του έχει πάντα και το ατομικό σύνθετο.
«Στους κρίκους πλέον έχω πάρει τα πάντα και κατάφερα μεταξύ άλλων να ανέβω στο
κορυφαίο σκαλί του βάθρου συνεχόμενα σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο πρωτάθλημα
αλλά και σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Είναι λογικό λοιπόν πέρα από τους κρίκους να
σκέφτομαι και κάτι παραπάνω. H γυμναστική είναι και τα έξι όργανα και θέλω να
προσπαθήσω σε αυτό το κομμάτι. Αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να δώσω υποσχέσεις
ούτε αποτελεί πρώτη σκέψη στο μυαλό μου, αλλά είναι πάντα στα υπ’ όψιν»
συνεχίζει ο μεγάλος αυτός αθλητής που μπορεί να μην είχε μιλήσει μέχρι χθες το
μεσημέρι με τον Βλάση Μάρα, αλλά όπως παραδέχτηκε τον είχε βοηθήσει πάρα πολύ
η επίσκεψή του στην προπόνηση.
«Ήταν μια πολύ όμορφη κίνηση, που με εμψύχωσε πάρα πολύ και μου έδωσε
κουράγιο, γι’ αυτό και είπα ότι ένιωθα σαν να αγωνίζομαι και για τον Βλάση».
H εικόνα του γεμάτου σταδίου, με τον κόσμο να τραγουδά τον Εθνικό Ύμνο είναι
ανεπανάληπτη για κάθε αθλητή και ο Δημοσθένης Ταμπάκος προσπαθεί να την
περιγράψει τουλάχιστον έτσι όπως την ένιωσε: «Ουσιαστικά είναι απερίγραπτο και
αποτέλεσε ίσως τις πιο ωραίες στιγμές του αγώνα. Ιδιαίτερα το να ανεβαίνεις
στο βάθρο και 10.000 κόσμος να τραγουδά τον Εθνικό Ύμνο είναι ένα μοναδικό
συναίσθημα, που δύσκολα περιγράφεται με λόγια».
Πέρα από την ένταση της αναμονής του τελευταίου μήνα, μετά τον αγώνα ο Δήμος
ξεφορτώθηκε μια γενικότερη πίεση που είχε όλο αυτόν τον καιρό.
«Μέχρι τον Απρίλιο δεν ήξερα ακόμα αν θα αγωνιστώ στους Ολυμπιακούς, αφού δεν
είχε οριστικοποιηθεί αν θα πάρω την κάρτα ελευθέρας. Θα ήθελα εδώ να
ευχαριστήσω ιδιαίτερα τόσο τον πρόεδρο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Γυμναστικής
κ. Δημητρόπουλο όσο και τον πρόεδρο της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής κ.
Νικολάου που έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν για να μπορέσω τελικά να λάβω
μέρος».
ΧΩΡΙΣ ΑΓΧΟΣ
Κοίταξα μόνο το δικό μου πρόγραμμα
Το άγχος είναι κάτι που δυσκολεύει τις προσπάθειες των αθλητών, αλλά ο
Δημοσθένης Ταμπάκος φάνηκε ιδιαίτερα ήρεμος. Ναι ήμουν ήρεμος και αυτό με
βοήθησε. Δεν είχα άγχος, συγκεντρώθηκα μόνο στη δική μου προσπάθεια και από
την πρώτη στιγμή είχα βγάλει την ιδέα του μεταλλίου από το μυαλό μου για να μη
με επηρεάζει. Αν μπει μέσα σου ο φόβος, τότε μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα.
Επίσης δεν μπήκα σε καμία περίπτωση σε διαδικασία σύγκρισης με τους άλλους
αθλητές. Εγώ ήθελα απλά να μου βγει η προπόνηση στο γήπεδο και να εκτελέσω
άψογα το πρόγραμμά μου, όπως και έγινε», λέει ο πρωταθλητής μας, του οποίου οι
9.862 βαθμοί είναι η υψηλότερη βαθμολογία που δόθηκε στη διοργάνωση.
«Ήταν αποτέλεσμα της καλής δουλειάς που κάναμε με τον προπονητή μου, τον
Αλέκο Ιωακειμίδη», λέει ο Δήμος, ο οποίος παρουσιάζει στο πρόγραμμά του και
δύο ασκήσεις που έχει κατοχυρώσει ο ίδιος (την πρώτη στο παγκόσμιο πρωτάθλημα
του 1999 και τη δεύτερη στο ευρωπαϊκό του 2002) και είναι γνωστές στον
παγκόσμιο χώρο της γυμναστικής ως «Ταμπάκος 1» και «Ταμπάκος 2» και έχει σχέση
με μια κίνηση ψαράκι που κάνει και στη συνέχεια γυρνά πάνω.
Ο «ΠΑΠΠΟΥΣ»
Δίπλα του ο «παππούς», όπως είναι το χαϊδευτικό του ικανού προπονητή Αλέκου
Ιωακειμίδη, χαμογελά και συμπληρώνει: «Το πρόγραμμα του Δημοσθένη είναι αυτό
που έχει τον μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας απ’ όλα. Ιδιαίτερα αυτό που κάνει με
τον σταυρό και συνεχίζει γυρνώντας ακριβώς ανάποδα είναι καταπληκτικό.
Πρόκειται για μεγάλο αθλητή και νιώθω ιδιαίτερα τυχερός που έχω την τιμή να
τον προπονώ, καθώς και που είχαμε την τύχη να βρεθούμε και πάλι σε Ολυμπιακούς
μαζί, παίρνοντας και πάλι μετάλλιο και μάλιστα χρυσό αυτήν τη φορά. Πλέον θα
αλλάξουμε κάποια πράγματα στο πρόγραμμά του και θα το εμπλουτίσουμε».
Ο Δημοσθένης Ταμπάκος στο μεταξύ είναι έτοιμος για τους επόμενους
Ολυμπιακούς («Νομίζω πως έχω τέσσερα καλά χρόνια μπροστά μου μέχρι και το
Πεκίνο, αλλά χρειάζεται να περάσει λίγος καιρός») και την ίδια στιγμή, έχοντας
δίπλα του και τους δύο «χάλκινους» κωπηλάτες, χαμογελά με αισιοδοξία:
«Είναι πολύ καλό να βλέπουμε ελληνικές επιτυχίες σε όλα τα αθλήματα, ακόμα
και σε αυτά που δεν είναι τόσο γνωστά στο ευρύ κοινό. Ελπίζω τα δικά μας
μετάλλια να δώσουν δύναμη και κουράγιο στους Έλληνες που ακολουθούν, ώστε να
συνεχιστούν οι διακρίσεις», καταλήγει.
Google news
