Tου έδωσε το χρυσό ο κόσμος!

Πρώτη στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου ανέβηκε η «κοράκλα» του η Ελένη, για να ακολουθήσουν ο Βίκτωρας και η Μαρία. Και τα τρία παιδιά φορούσαν το μπλουζάκι με τον αριθμό 4, για να δείξουν έτσι το κατόρθωμα του μπαμπά τους

Τι άλλο να ζήσει ένας αθλητής στην καριέρα του; Πόσο πιο ψηλά να φτάσει;

«Πύρρο σε ευχαριστούμε, που είσαι ακόμα εδώ μαζί μας». Το μήνυμα στο πανό που
ήταν κρεμασμένο στη Νίκαια ήταν χαρακτηριστικό και ουσιαστικά εξέφραζε εκείνη
την ώρα όλους τους Έλληνες, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.

Ο Πύρρος, ο Έλληνας θεός (όπως τον αποκαλεί το BBC) έκανε και πάλι το θαύμα
του και κατέκτησε ένα ακόμα μετάλλιο, το τέταρτο συνεχόμενο, αυτή τη φορά
χάλκινο, αλλά ουσιαστικά σε απόχρωση χρυσού.

Το χρυσό χάλκινο θα λέγαμε, αφού αυτό που κέρδισε ο Έλληνας Άτλας το βράδυ του
Σαββάτου, δεν εξαργυρώνεται με τα μετάλλια όλου του κόσμου. Ήταν κάτι το
ΜΟΝΑΔΙΚΟ, που έκανε όλους να δακρύσουν.

ME ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥ

«Ήταν το ονειρεμένο φινάλε για την καριέρα μου που τελειώνει εδώ. Αλήθεια έτσι
ήθελα να τελειώσει, απλά δεν ήξερα αν θα γινόταν. Τώρα μπορώ να πω ότι είμαι ο
πιο ευτυχισμένος άνθρωπος. Έκλεισα με ιδανικό τρόπο την παρουσία μου ως
αθλητής», λέει συγκινημένος. «Ήταν το πάρτι της αποχώρησής μου και το
απόλαυσα».

Γνωρίζοντας την αποθέωση μέσα στο σπίτι του και με τους δικούς του ανθρώπους
παρέα. Αυτούς που τον στερήθηκαν τόσα χρόνια και που έκαναν μαζί του τις
θυσίες στον δρόμο προς την κορυφή.

«Για αυτό διάλεξα να περάσω μαζί τους το βράδυ μετά τον αγώνα και δεν έμεινα
στο Χωριό. Ήθελα να πάω να αγκαλιάσω τα παιδάκια μου, τη γυναίκα μου και τους
δικούς μου ανθρώπους, τη μάνα μου, τον πατέρα μου, τον αδελφό μου για να
μοιραστώ μαζί τους αυτή τη χαρά», λέει ο πρωταθλητής μας, που όπως ήταν φυσικό
λύγισε μαζί μας, μαζί με όλους τους συμπατριώτες του, όταν για πρώτη φορά στην
ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων ακούστηκε ο Εθνικός Ύμνος για έναν τρίτο νικητή.

Αυτό δεν έγινε, φυσικά, από τα μεγάφωνα του σταδίου, αλλά από τα στόματα των
5.000 Ελλήνων που είχαν γεμίσει ασφυκτικά το «Σπίτι της άρσης βαρών» και για
10 λεπτά δεν άφηναν να ολοκληρωθεί η απονομή, «μπιζάροντας» τον Πύρρο Δήμα, ο
οποίος γνώριζε μοναδικές στιγμές στη ζωή του.

«Ό,τι και να πω είναι λίγο για το πώς ένιωσα. Αυτός ο κόσμος ήταν απίστευτος
και γενικά η αναγνώριση προς το πρόσωπό μου ήταν εξαιρετικά συγκινητική.
Ειλικρινά συγκινούμαι και μόνο που το σκέφτομαι», συνέχισε να λέει ο Πύρρος
Δήμας, ο οποίος μετά την απονομή ανέβασε στο βάθρο και τα τρία παιδιά του, που
λίγο νωρίτερα τον αποθέωναν μαζί με την αγαπημένη του Αναστασία από την εξέδρα
και μάλιστα με δικό τους πανό: «Μπαμπά είμαστε μαζί σου».

Πρώτη, στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου (εκεί που έχει ανέβει τρεις φορές στην
ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων ο Πύρρος) ανέβηκε η «κοράκλα» του η Ελένη, η
μεγαλύτερη της παρέας, για να ακολουθήσουν με βάση την ηλικία ο Βίκτωρας και η
Μαρία. Και τα τρία παιδιά φορούσαν το μπλουζάκι με τον αριθμό 4, για να
δείξουν έτσι το κατόρθωμα του μπαμπά τους.

«Δεν το ήξερα πως ετοίμαζαν τέτοια έκπληξη. Πώς να το ξέρω άλλωστε, αφού
συνήθως λείπω από το σπίτι. Τώρα τουλάχιστον θα πάω μαζί τους, για να έχουμε
περισσότερο χρόνο. Να πάμε λίγο διακοπές, αλλά και στο λούνα παρκ που τους έχω
υποσχεθεί», μας λέει ο Πύρρος, που όταν είδε και τη μεγάλη του κόρη να κλαίει
δεν άντεξε.

«Είναι απίστευτο συναίσθημα να βλέπεις την κόρη σου να κλαίει από τη χαρά της
για σένα. “Γιατί κορίτσι μου κλαις”, τη ρώτησα και μου είπε: “Μπαμπά είμαι
συγκινημένη για σένα”. Αλήθεια τι άλλο μπορώ να ζητήσω. Αυτό είναι που με
κάνει και τον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο αυτή τη στιγμή», τονίζει ο μεγάλος αυτός
καλλιτέχνης των βαρών, που ως αυθεντικός πρωταγωνιστής μετά το τέλος της
παράστασης, της τελευταίας της καριέρας του, υποκλίθηκε στο κοινό του για να
γνωρίζει την απόλυτη αποθέωση (ενώ επέστρεψε και για δεύτερη αποθέωση, αμέσως
μετά την απονομή, υπό την απαίτηση του κοινού).

Ήταν η στιγμή που ανέβηκε με το γνωστό πηδηματάκι του στο βάθρο και μόλις
φόρεσε τον κότινο στο κεφάλι από τον φίλο του, πρόεδρο της διεθνούς
ομοσπονδίας Τάμας Αγιάν, άρχισε να πιάνει την καρδιά του, δείχνοντας έτσι την
ευγνωμοσύνη του στους χιλιάδες συμπατριώτες του που τον αποθέωναν.

Ποτέ στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού, ιδιαίτερα σε ατομικό άθλημα, δεν
έχει ξανασυμβεί τέτοιο, ένα ανεπανάληπτο «Standing Ovation», δηλαδή να τον
χειροκροτούν όρθιοι επί δέκα σχεδόν λεπτ, όλοι οι θεατές στο γήπεδο, ενώ οι
σημαίες ανέμιζαν συνεχόμενα, σε μια ανεπανάληπτη εθνική γιορτή.

Το κύκλωμα της τηλεόρασης ετοιμαζόταν να κλείσει, υπήρχε ο κίνδυνος να μην
ακούσουν και να μη δουν στη Γεωργία τον ύμνο της χώρας τους προς τιμήν του
χρυσού Ολυμπιονίκη τους, αλλά με το νεύμα του Πύρρου όλοι σταμάτησαν και
ακούστηκε ο ύμνος για να συνεχίσει αμέσως μετά η αποθέωση.

Ο Γκιόργκι Ασανίτζε κοίταξε τον ηλεκτρονικό πίνακα και με το που έγραψε το
όνομά του ανέβηκε στο βάθρο για να παραλάβει το χρυσό μετάλλιο, αφού ήταν
αδύνατο να ακούσει από τα μεγάφωνα, όταν όμως ρωτήθηκε πως ένιωσε που δεν ήταν
ο πρωταγωνιστής, έδειξε την αξία του και ως άνθρωπος: «Ξεχνάτε φαίνεται πως ο
τρίτος νικητής είναι και τρεις φορές χρυσός Ολυμπιονίκης και κλείνει την
καριέρα του στην πατρίδα του».

Συγκλονιστική στιγμή είναι και αυτή που μετά την αποτυχημένη τρίτη του
προσπάθεια στο ζετέ, ο Ολυμπιονίκης μας κάθεται κάτω και κοιτά την μπάρα με τα
βάρη. Την χαϊδεύει, αναγνωρίζοντας αυτή την ιδιαίτερη σχέση που είχε αναπτύξει
μαζί της εδώ και 25 χρόνια (σε ηλικία 8 ετών μπήκε στα πλατό) και σηκώνεται
συγκινημένος. Βγάζει τα παπούτσια του και τα «κρεμάει», όπως ο κάθε μεγάλος
αθλητής και σιγά σιγά απομακρύνεται από το προσκήνιο, αλλά δεν θα χαθεί: «Δεν
είπα και πως είμαι συνταξιούχος. Θα συνεχίσω να είμαι δίπλα στο άθλημα που
αγαπώ, απλά ακόμα είναι νωρίς για να σκεφτώ τον τρόπο. Τώρα προέχει λίγη
οικογενειακή ηρεμία και ξεκούραση», λέει ο Πύρρος, που φυσικά άκουγε κατά τη
διάρκεια του αγώνα και τα συνθήματα του κόσμου προς τον Λεωνίδα Σαμπάνη, τον
οποίο και σήκωσε στην αγκαλιά του μπροστά στο κοινό για να αποθεωθούν μαζί.

«Είναι αθώος και το ξέρω. Είναι στημένο, βάζω το χέρι μου στη φωτιά, είναι
πραγματικά κρίμα. Άντε τώρα ο άνθρωπος να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας»,
λέει ο Πύρρος και δακρύζει, αφού τα συναισθήματα τις τελευταίες ημέρες είναι
ιδιαίτερα έντονα.

Την Πέμπτη το βράδυ, λίγο μετά την αποτυχία του να σηκώσει 140 κιλά στην
προπόνηση (τον τράβηξε λίγο ο ώμος, αλλά πόναγε και ο καρπός του), συγκαλείται
έκτακτο συμβούλιο παρουσία του αθλητή, του ιατρικού τιμ και του Χρήστου Ιακώβου.

«Δεν ήξερα αν θα κατέβω, αλλά έπρεπε να το ξεκαθαρίσω εκείνη τη στιγμή. Δεν θα
μπορούσα να αποσυρθώ την τελευταία στιγμή, θα ήταν άδικο για αυτόν τον κόσμο».

ΔΕΝ ΛΥΓΙΣΕ

Το πληγωμένο θηρίο, με την καρδιά λιονταριού, δεν λύγισε όμως ούτε τη στιγμή
που φάνηκε να τον παίρνουν από κάτω τα 175 κιλά στην πρώτη του (και πιο
κρίσιμη) προσπάθεια του αρασέ και με ένα πόδι, αφού ουσιαστικά στηριζόταν στο
δεξί και ελάχιστα στο χιλιοταλαιπωρημένο αριστερό, σήκωσε τα βάρη και μπήκε
για τα καλά στο παιχνίδι.

Έμεινε εκεί μέχρι το τέλος, αν και… κινδύνεψε από τον διάδοχό του τον Γιώργο
Μαρκούλα: «Το παλικάρι έχει όλο το μέλλον μπροστά του. Είναι τρομερός και
χαλάλι του αν έπαιρνε αυτός το μετάλλιο. Μακάρι να τα σήκωνε το παιδί τα κιλά.
Ειλικρινά προσωπικά με ενδιέφερε να αγωνιστώ, άσχετα αν θα ερχόταν το
μετάλλιο. Απλά μέσα στον αγώνα ήταν λογικό να αρχίσω να αγωνίζομαι για το
χρυσό, γι’ αυτό και ζήτησα από τον Χρήστο να πάμε στα 207,5. Μέσα στον αγώνα
θέλεις πια τη νίκη, αν και για μένα είναι σαν χρυσό μετάλλιο. Θα μπορούσαν τα
πράγματα να είναι χειρότερα, αλλά θα μπορούσαν και καλύτερα. Αυτό που δεν
αλλάζω είναι το χειροκρότημα του κόσμου. Τους ευχαριστώ μέσα από την καρδιά
μου, όπως και όλους τους ανθρώπους που μου στάθηκαν τόσα χρόνια, όπως ο
Χρήστος Ιακώβου και ο Γιάννης Σγουρός».