AΔIAΠIΣTEYTA

Μία εβδομάδα Αγώνων πέρασε ήδη και η πόλη που τους διοργανώνει συνεχίζει να
ζει έναν ιδιότυπο δυϊσμό. Περήφανη αλλά νωχελική. Φιλόξενη αλλά υπνώττουσα.
Εξωραϊσμένη αλλά χωρίς ορατή πυξίδα (προσωπικά, δεν είμαι καν βέβαιος αν
προτιμώ, απέξω τουλάχιστον, το Ολυμπιακό Στάδιο με ή χωρίς στέγη Καλατράβα).
Προστατευόμενη χωρίς εχθρό και παγκοσμιοποιημένη χωρίς ξένους. H Αθήνα, όπως
τη βλέπει όλες αυτές τις μέρες ένας μόνιμος κάτοικός της, έχει βάλει τα
γιορτινά της αλλά δεν πολυ-παρευρίσκεται στη γιορτή. Οι Αγώνες γίνονται – και
συνήθως καλογίνονται – στα στάδια, στην τηλεόραση, στις εφημερίδες και, λόγω
των γνωστών θλιβερών γεγονότων, στα ελληνικά και διεθνή κέντρα
συνωμοσιολογίας. H ίδια η πόλη, όμως, δεν δείχνει ακόμα να ζει και ν’ αναπνέει
γι’ αυτούς. Οι δρόμοι είναι άδειοι τη μέρα και όχι όλα τα στέκια γεμάτα τη
νύχτα. Ο κόσμος διεσπαρμένος, ακόμα και στους περισσότερους από τους
αθλητικούς χώρους – λόγω του μεγέθους των εγκαταστάσεων και των αποστάσεων που
πρέπει να διανύσει κανείς για να φθάσει σ’ αυτούς. Μου λείπει λίγο – το λέω
συγκρίνοντας ίσως ασυνείδητα με την πρόσφατη εμπειρία της Πορτογαλίας – η
φασαρία και η πολυχρωμία, ο συνωστισμός της συναδέλφωσης, η πατίνα του χρόνου
και του πάθους. Υπάρχουν εκδηλώσεις, καθαριότητα, τάξη, χαμόγελο από τους
συμπαθέστατους – αν και εμφανώς ντρεσαρισμένους – εθελοντές: περισσότερο σαν
να δίνουμε εξετάσεις παρά σαν να γράφουμε Ιστορία.

Όλα αυτά δεν πρέπει να εκληφθούν ως γκρίνια, γιατί εκφράζουν περισσότερο μιαν
ανακούφιση. Ανήκα σε αυτούς που ήθελαν και διαρκώς υπερασπίστηκαν τους Αγώνες,
αλλά που ήλπιζαν ότι θα καταλαβαίναμε πως δεν είναι τόσο συνταρακτικά
κοσμοϊστορικό για τον συλλογικό μας βίο γεγονός όσο κάποιοι (όχι πάντα
καλόπιστοι) θα ήθελαν να μας κάνουν να πιστέψουμε. H Αθήνα είναι σήμερα μια
βελτιωμένη από πλευράς υποδομών, δυνατοτήτων και αυτοπεποίθησης πόλη – γι’
αυτό δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία, αν και το τίμημα θα το συνειδητοποιήσουμε
αργότερα. Αλλά οι ίδιοι οι Αγώνες μάς δείχνουν – παρά τις φιλότιμες
προσπάθειες μιας λίγο πιο «πατριωτικής» απ’ όσο θα την ήθελα προβολής
ορισμένων αγωνιστικών επιτευγμάτων – ότι, αν δεν συμβεί κάτι εντελώς
απρόβλεπτο, δεν θ’ αλλάξουν σε δραματικό βαθμό τη ζωή μας, δεν θ’ αποτελέσουν
την κολυμβήθρα του Σιλωάμ ενός ολόκληρου – πρώην ανάδελφου – Έθνους. Δεν είναι
μικρή η προσφορά αυτή στην αυτογνωσία μας και στη διαρκώς ανανεούμενη
αναζήτηση του μέτρου μας.

Εξάλλου, έχουμε ακόμα μπροστά μας καιρό και η πόλη δεν αποκλείεται να πάρει
φωτιά με την έναρξη του στίβου. Στα ώς τώρα αγωνίσματα το μπιτς βόλεϊ
αναδεικνύεται στο μόνο ίσως μεγάλο πανηγύρι, η κολύμβηση κράτησε τη θέση της,
η γυμναστική δεν αφήνει (μέχρι τον Ταμπάκο;) κάτι αξέχαστο, ενώ τα ομαδικά
αθλήματα εξακολουθώ να θεωρώ πως είναι υπερβολικά πολλά. Σε κάθε περίπτωση, το
αγωνιστικό και οργανωτικό ισοζύγιο είναι – παρά την ψυχρολουσία Κεντέρη –
Θάνου – σαφώς θετικό. Μένει και στην πόλη να το κάνει δικό της. «Μια άλλη
Αθήνα θα γεννηθεί», λένε κάποιοι στίχοι του Shelley, σκαρφαλωμένοι πλέον, κατά
τα κελεύσματα των καιρών, στη γυάλινη πρόσοψη της Άλφα (ή μάλλον Alpha)
Χρηματιστηριακής. Το στοίχημα για μετά τους Αγώνες παραμένει ανοιχτό.