Οι Ολυμπιακοί ως όπιο του λαού

Ο Κώστας Καραμανλής δεν είναι αγχώδης χαρακτήρας. Ωστόσο, ο Πρωθυπουργός
είχε, σύμφωνα με κυβερνητική πηγή, «μεγάλο άγχος για τους Ολυμπιακούς Αγώνες».
Τι φοβόταν ο Καραμανλής; «Τον αστάθμητο παράγοντα», είναι η απάντηση.

Τελικώς, ο Ολυμπιακός νόμος του Μέρφι λειτούργησε. Αυτό που πήγε στραβά το
πρώτο εικοσιτετράωρο δεν είχε σχέση ούτε με την οργάνωση ούτε με τις μεταφορές
ούτε με την ασφάλεια. Ήταν το ντόπινγκ που σκίασε τους Αγώνες. H υπόθεση
Κεντέρη – Θάνου καλλιέργησε μάλιστα φοβίες ότι οι θεατές θα γιουχάριζαν τον
Ζακ Ρογκ στην Τελετή Έναρξης.

Ο Καραμανλής δεν είναι Πρωθυπουργός ακαριαίων αντιδράσεων. Σε αυτό μοιάζει με
τον προκάτοχό του Κώστα Σημίτη. Το Μέγαρο Μαξίμου άφησε το θέμα να εξελιχθεί,
τηρώντας προσεκτικά τους τύπους. Γιατί πήγαν οι αθλητές στο KAT; Γιατί είναι
Ολυμπιακό νοσοκομείο. Είναι πράγματι τραυματίες; Αυτό είναι θέμα των γιατρών.
Υπάρχει θέμα ντόπινγκ; Αυτό αφορά προπονητές και ομοσπονδία.

Επικοινωνιακά, η κυβέρνηση αγόρασε χρόνο. Και όταν γύρισε το κλίμα στην κοινή
γνώμη και παρενέβη ο εισαγγελέας, πήρε με την προσεκτική φρασεολογία του
Θόδωρου Ρουσόπουλου αποστάσεις, ζητώντας να φθάσει το μαχαίρι στο κόκαλο.

ΟΠΩΣ και ο σημιτικός εκσυγχρονισμός, έτσι και ο νεοκαραμανλισμός δίνει
μεγάλη σημασία στην επικοινωνία. Όταν ο νόμος του Μέρφι λειτούργησε στη
δεξίωση της Γιάννας και τα βεγγαλικά πυρπόλησαν το δάσος της Φιλοθέης, το
Μαξίμου ενοχλήθηκε για τις συνέπειες στην εικόνα του Πρωθυπουργού. Ο
Καραμανλής μπορεί να πήγε με στρατιωτικό ελικόπτερο για διακοπές στην Ίο,
καλλιεργεί όμως συστηματικά ένα λαϊκό προφίλ. Αυτό δεν ταιριάζει, βεβαίως, με
χάι δεξιώσεις που προκαλούν το κοινό αίσθημα.

Τόσο η υπόθεση των σπρίντερ όσο και η φλεγόμενη δεξίωση της Δρυάδων είναι
απρόβλεπτα περιστατικά, τα οποία χειρίστηκε επικοινωνιακά η κυβέρνηση κατά
περίπτωση. Ωστόσο, ο γενικότερος πολιτικός σχεδιασμός για τους καλοκαιρινούς
μήνες είχε διαφορετικά χαρακτηριστικά.

Ιούνιος, Ιούλιος και Αύγουστος δεν είχαν αξιόλογες κυβερνητικές πρωτοβουλίες.
Το Μαξίμου έδωσε το βάρος στους Ολυμπιακούς και, συγχρόνως, επιχείρησε να
απομακρύνει την προσοχή της κοινωνίας από την πολιτική. H κυβέρνηση ποντάριζε
στον Κεντέρη και τη Θάνου για χρυσά μετάλλια, που θα καλλιεργούσαν μια
ατμόσφαιρα θριάμβου ανάλογη με αυτήν που ανέλπιστα δημιούργησαν οι επιτυχίες
της Εθνικής ποδοσφαίρου στην Πορτογαλία. Εξ ου και τα αργά ειδησεογραφικά
ανακλαστικά της κρατικής τηλεόρασης στα εγχώρια σκάνδαλα ντόπινγκ.

Από την άποψη αυτή, σε επίπεδο χαμηλής πολιτικής, είναι ενδιαφέρουσες κάποιες
κινήσεις της Φάνης Πάλλη – Πετραλιά. H αναπληρώτρια υπουργός Πολιτισμού είχε
την ιδέα να δοθούν τα αδιάθετα εισιτήρια σε πολίτες. Όταν αυτή δεν πέρασε,
λόγω σθεναρής αντίστασης της Νέας Ιωνίας και της ΔΟΕ, το υπουργείο Πολιτισμού
έστησε τεράστιες βιντεοοθόνες σε όλη την Ελλάδα, για μπορούν οι πολίτες να
βλέπουν όλοι μαζί τους Αγώνες.

EN πολλοίς, όπως παραδεχόταν κυβερνητικός με αυτογνωσία και χιούμορ,
«οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι για μας κάτι σαν το όπιο του ελληνικού λαού».

Όλα αυτά υποκρύπτουν την αγωνία του Μαξίμου για τη μετα-Ολυμπιακή
περίοδο που ξεκινάει το φθινόπωρο. H αγωνία δεν αφορά τόσο την οικονομία – αν
και ο προϋπολογισμός του 2005 θα είναι δύσκολος. Ή τον τερματισμό των
Ολυμπιακών Έργων. Ή τα «κανόνια» κάποιων επιχειρηματικών μονάδων της Βορείου
Ελλάδος. H αγωνία αφορά την ανάγκη να διατηρήσει η N.Δ. την πολιτική φόρα που
της έδωσαν δύο συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, αλλά και δύο συνεχόμενες
αθλητικές διοργανώσεις.

Στο Μαξίμου γνωρίζουν ότι η εμφάνιση Καραμανλή στη ΔΕΘ αναμένεται με το ίδιο
ενδιαφέρον που αναμενόταν και η Τελετή Έναρξης των Αγώνων. H προετοιμασία
είναι εντατική, είναι όμως αμφίβολο αν η επιτυχία θα είναι αντίστοιχη.