AΔIAΠIΣTEYTA

H κριτική που έχει ασκηθεί στην Οργανωτική Επιτροπή των Ολυμπιακών Αγώνων
είναι αρκούντως – και συχνότατα δικαίως – σκληρή, έτσι ώστε θα ήταν αδικία να
μην της αναγνωρισθεί τουλάχιστον ένα μεγάλο επίτευγμα: η απόφασή της (για την
οποία μάλιστα χρειάστηκε ν’ αγωνισθεί μέχρι να πείσει την υπερσυντηρητική ΔΟΕ)
να διεξαχθεί η σφαιροβολία ανδρών και γυναικών στον αρχαίο χώρο της Ολυμπίας
χάρισε στους Αγώνες, από τόσο νωρίς, την πιο αξέχαστη στιγμή τους. Σχεδόν
κόντρα στο ρεύμα, τόσο το συγκεκριμένο αγώνισμα θα μπορούσε να θεωρηθεί
απομακρυσμένο από τη φαντασμαγορία που απαιτεί η σύγχρονη μορφή των Αγώνων
(και των δικών μας ασφαλώς Αγώνων) και τόσο οι παρα-αγωνιστικές σκιές των
ημερών φαίνονταν να καθιστούν αδιανόητη κάθε προσπάθεια «επιστροφής στις
ρίζες». Κι όμως. H αίγλη του χώρου, το βάρος της Ιστορίας, το φως, ο αέρας και
η αύρα της ξεσκέπαστης και αφτιασίδωτης ελληνικής φύσης, δημιούργησαν και
μετέδωσαν ένα αβίαστο δέος σε αθλητές, θεατές, ακόμα και τηλεθεατές. H δε
ενεργός συμμετοχή των γυναικών σε αυτό το γεγονός πρόσθεσε στην αμφίρροπη
περιπέτεια των Ολυμπιακών μιαν εντελώς ιδιαίτερη σελίδα.

H μεγαλύτερη απόδειξη – και η πιο ωραία κουβέντα – ήρθε από μια Ελληνίδα
αθλήτρια που δεν κατάφερε καν να μπει στον τελικό, αλλά που η εμπειρία τη
σφράγισε εξίσου με τις νικήτριες: «ένιωσα απλά μικρή». Μικρή, για μια φορά,
όχι μπροστά σε κάποιο μέγεθος, αλλά υπό το βάρος μιας απόλυτα σωματικής και
εξίσου άπιαστης από λόγια αίσθησης. Της αίσθησης που έκανε τους
παρευρισκόμενους να ξεχάσουν για λίγο την υλική τους υπόσταση και να τους
φανεί σχεδόν φυσικό που κάθονταν στο χώμα μέσα στον ήλιο. Της ίδιας αίσθησης
που έκανε τις αθλήτριες να βουρκώσουν μόλις έριξαν την τελευταία βολή και τη
Ρωσίδα Ολυμπιονίκη των τόσων κιλών να φανεί σχεδόν αέρινη στο διστακτικό γύρο
του θριάμβου της. Μιας αίσθησης αναδρομικής δικαίωσης όχι της Καλλιπάτειρας ή
του «γυναικείου αγώνα» (ο αγώνας αυτός δε χρειάζεται πια ν’ αποδείξει ότι έχει
δικαιωθεί) αλλά – έτσι τουλάχιστον το ένιωσα εγώ – της ίδιας της Ολυμπίας. Και
πάλι: όχι ως κοιτίδας των Αγώνων ή ως συμβόλου μιας «νέας» Ελλάδας αλλά ως
πηγής μιας συγκεκριμένης – και, σε πείσμα των καιρών, όχι εντελώς χαμένης –
ιδέας για τον Άνθρωπο.

Δεν παραγνωρίζω ότι αυτός ο ξεχωριστός αγώνας κουβάλησε – σε διπλή δόση
μάλιστα – το σπόρο της ίδιας του της αμφισβήτησης στο μύλο των κυνικών. H
νικήτριά του είχε βρεθεί ντοπαρισμένη και αποκλεισθεί πριν από μερικά χρόνια,
ενώ, τη στιγμή ακριβώς που για πρώτη και τελευταία φορά μια γυναίκα φορούσε
στο κεφάλι το στεφάνι της Ολυμπίας, η υπόθεση Κεντέρη-Θάνου κουκουλωνόταν μέσα
στην καμαρίλα του «Ολυμπιακού κινήματος». H συνύπαρξη του σχεδόν ιερού με το
ξεδιάντροπα υποκριτικό έδειξε ίσως τούτο: ότι, όπως δεν ηττήθηκε ούτε η Ελλάδα
ούτε ο Ολυμπισμός από την πτώση δύο φθαρτών ηρώων της, έτσι και δεν επήλθε η
κάθαρση από τη στιγμιαία αναβάπτιση όλων μας στο χώρο μιας έξω από τα
ανθρώπινα μέτρα αρμονίας.