AΔIAΠIΣTEYTA

Ένα από τα μαγικά στοιχεία του αθλητισμού, και ιδίως των Ολυμπιακών Αγώνων,
είναι η αναγκαστική συνύπαρξη πατρικίων και πληβείων. Χρυσοπληρωμένες βεντέτες
και τροφοδότες του σταρ-σύστεμ μοιράζονται αρκετές φορές τη δόξα του
Ολυμπιονίκη με άγνωστους και αφανείς υπηρέτες αθλημάτων που όλο τον υπόλοιπο
χρόνο βρίσκονται μακριά από τους προβολείς της δημοσιότητας. Οι μεν
απολαμβάνουν διαρκή και άμετρη δόξα (και χρήμα), οι δε γεύονται (και χαρίζουν)
εφήμερη, αλλά ατόφια συγκίνηση. Μπορεί το αδηφάγο επικοινωνιακό παιχνίδι να
περιστρέφεται διαρκώς γύρω από τις βεντέτες (χάσουν-κερδίσουν, όπως
αποδεικνύουν τα τρέχοντα θλιβερά γεγονότα), ωστόσο οι νίκες των πιο ταπεινών
και καταφρονεμένων είναι αυτές που κυρίως διασώζουν το ταλαιπωρημένο Ολυμπιακό
πνεύμα. Οι Αγώνες δεν θα έχαναν σχεδόν τίποτα αν τη θέση του Γκριν ή της Ντριμ
Τιμ έπαιρναν (ή πάρουν) κάποιοι άλλοι επαγγελματίες Ολυμπιονίκες, θα ήταν όμως
πολύ φτωχότεροι χωρίς τους Μουρούτσους τους και, από χθες, χωρίς τους
Συρανίδιδες και Μπίμηδές τους.

Τους δύο καταδύτες μας τους μάθαμε ξαφνικά και τους τιμάμε διπλά. Γιατί
χάρισαν στην Ελλάδα το πρώτο τους χρυσό μετάλλιο, αλλά και γιατί δεν τους
περιμέναμε να μας το χαρίσουν. Το στοιχείο του απρόσμενου έχει βέβαια εντελώς
ιδιαίτερη σημασία στις λεγόμενες μικρές, πληθυσμιακά και αθλητικά, χώρες. Ο
άγνωστος Αμερικανός, Ρώσος και Κινέζος αθλητής που κάνει την έκπληξη είναι,
ακόμα και για τους περισσότερους από τους συμπατριώτες του, ένα καλοδεχούμενο
επιπλέον νούμερο στην πλημμυρίδα των μεταλλίων. Ο αναπάντεχος Ταϊλανδός,
Σενεγαλέζος, ακόμα και Έλληνας Ολυμπιονίκης είναι μια απόδειξη ύπαρξης, μια
στιγμή μέθεξης και μια πηγή ξεχωριστής περηφάνιας. Ιδίως για την οικοδέσποινα
χώρα μας, το μεγάλο δώρο ίσως έρχεται ν’ ανοίξει τον δρόμο γι’ αυτόν που
φαίνεται ότι θα είναι εδώ ο κανόνας της χαράς μας: τις απώλειες των
αναμενόμενων και καθιερωμένων πρωταγωνιστών είναι έτοιμα να καλύψουν κάποια
αθόρυβα νέα παιδιά, ικανά να προσδώσουν στην ελληνικότητα των Αγώνων την
ταπεινότητα και την ανθρωπιά που μάλλον λείπει από τη σύλληψη και την οργάνωσή
τους.

H εξάλειψη της ταξικής διάκρισης του αθλητισμού θα ήταν ωστόσο κρίμα να
οδηγήσει στο άλλο άκρο, δηλαδή στην ισοπέδωση όλων των νικών των διάσημων
πρωταθλητών μόνο και μόνο γιατί προέρχονται από αυτούς. Την ίδια ημέρα που
εμείς είχαμε μάτια μόνο για τους ανέλπιστους ήρωές μας, ένας ήδη τετράκις
Ολυμπιονίκης έδινε και κέρδιζε την ωραιότερη ίσως μάχη της ζωής του. Ο Ίαν
Θορπ είχε ν’ αντιμετωπίσει το βάρος του ονόματός του, την κούραση που φαινόταν
να κουβαλά από την πρώτη κιόλας κούρσα του και όλο τον τεχνητό θόρυβο γύρω από
την απόπειρα του Φελπς να ισοφαρίσει ή να ξεπεράσει το θρυλικό σερί μεταλλίων
του Μαρκ Σπιτς. Στο χθεσινό ιστορικό διακοσάρι, με αντίπαλο όχι τόσο τον
υπερβολικά βιαστικό Αμερικανό όσο τον μεγάλο Ολλανδό Φαν ντε Χόγκεμπαντ, ο
Θορπ έδειξε όχι μόνο την κλάση του, αλλά και πόσο τον αδικεί το παρατσούκλι
του: μόνο τορπίλη δεν είναι, έτσι ήρεμα και μεγαλόπρεπα που κολυμπάει. H δική
του ταπεινότητα είναι η επιστροφή του κορμιού (εξωτερικά τουλάχιστον) στην
πλήρη συμβίωση με το φυσικό στοιχείο.