ΣE ΠPΩTO ENIKO … και μετά τη Φλόγα της Ολυμπίας

«Θα πάτε στην Τελετή Έναρξης ή στους Αγώνες;», ρώτησα πριν από μία εβδομάδα
τον διακεκριμένο πανεπιστημιακό καθηγητή της Ιατρικής, που είναι πάντα μέσα
στα ωραία δρώμενα της χώρας. Ήμουν σίγουρη για την καταφατική του απάντηση.
Έτσι, αιφνιδιάστηκα από την άρνησή του. Μου τη δικαιολόγησε αμέσως: «Θυμώνω
που κάνουν τόση φασαρία και δίνουν τόση προβολή στα επιτεύγματα του αθλητισμού
και τους νικητές του, όταν στους μεγάλους ερευνητές, στους μεγάλους
επιστήμονες, στους πρωτεργάτες των μεγάλων ανακαλύψεων, δεν δίνει κανείς
σημασία, ούτε αναγνώριση. Πόσοι Έλληνες επιστήμονες διαπρέπουν εδώ και στο
εξωτερικό, αλλά κανένας σε αυτή τη χώρα δεν τους δίνει τη διάκριση που τους
αξίζει. Κανείς σχεδόν δεν τους ξέρει μέσα στην Ελλάδα…».

Μέσα Ιουλίου – με την Ολυμπιακή Φλόγα να περιοδεύει στη μεγαλόνησο – και σε
μια βουνοκορφή της Κρήτης, ο σοφός Μητροπολίτης Ειρηναίος του Κισσάμου, έλεγε
καθισμένος κάτω από τις ελιές στον περίβολο του ξωκκλησιού – εσπερινός του
Προφήτη Ηλία – με όλο το χωριό μαζεμένο ολόγυρά του: «Μα δεν έχουμε μόνο αυτή
τη Φλόγα στη ζωή μας, που ανάβει κάθε τέσσερα χρόνια. Κάθε χρόνο – κάθε Πάσχα
– ανάβει η Φλόγα της Αγάπης σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Και δεν της δίνουμε
καμιά σημασία. Δεν την αφήνουμε να φωτίσει την ψυχή μας».

Δεν μπορώ να πω ότι δεν ανατρίχιασα, δεν έκλαψα από συγκίνηση και δεν στήθηκα
μπροστά στις οθόνες για να καμαρώσω ξανά και ξανά την υπέροχη τελευταία βουτιά
των δύο παιδιών μας με το «χρυσό» ή τη δεξιοτεχνία του ήρεμου δεκαοχτάχρονου
γίγαντα του τζούντο. Αυτούς που έβαλαν πάλι τους Έλληνες να χορεύουν συρτάκι
μέσα στα γήπεδα… Αλλά σαν τελειώσει τούτη η θεσπέσια πολύχρωμη Γιορτή, ας
κρατήσουμε τον ενθουσιασμό και το χειροκρότημα και για όσους άλλους ανθρώπους
αυτής της χώρας «προπονούνται» σκληρά και παίρνουν αθόρυβα «χρυσά» στην
επιστήμη και στην έρευνα. Και όταν η Φλόγα της Ολυμπίας σβήσει, τι άραγε
δυνατότερο από μια «φωτιά» αγάπης μες στην καρδιά και «λαμπαδηδρόμους» καθέναν
μας προσωπικά;