AΔIAΠIΣTEYTA

Ποιος λέει πως οι Ολυμπιακοί Αγώνες μόνο ενώνουν τους ανθρώπους; Δείτε τι
έγινε με τους Έλληνες: Εδώ κι έναν περίπου μήνα χωρίζονται σε δύο μεγάλες –
και άνισες – κατηγορίες, τους διαπιστευμένους και τους αδιαπίστευτους.
Εκείνους που πήραν το μαγικό πάσο από τη Νέα Ιωνία, είτε γιατί το άξιζαν, είτε
γιατί το δικαιούνταν, είτε γιατί παρακάλεσαν, είτε γιατί έβαλαν τον θείο τους
να παρακαλέσει κι έκτοτε απέκτησαν Ολυμπιακή στάμπα, Ολυμπιακή πρόσβαση κι
Ολυμπιακό ύφος. Είναι συνήθως οι ίδιοι που είχαν την τιμή να επιλεγούν και ως
λαμπαδηδρόμοι, όλο το λαμπερό τζετ σετ μιας Ελλάδας που κατά τα άλλα θα έδινε
σε όλους ένα μάθημα «ανθρωπιάς» και «απλότητας», οι διάφοροι Παπακαλιάτες και
Βισσοβανδήδες, που εξαφάνισαν τα νιάτα, την επιστήμη, την ευγενική «ανωνυμία»
του Ολυμπιακού πλήθους και μας έδειξαν από την πρώτη στιγμή, ότι (και) αυτοί
οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι κυρίως δικοί τους. Απέναντί τους στέκει μια
πλειονότητα με ελπίδες, σε εγρήγορση, αλλά και με ανησυχίες – οι
αδιαπίστευτοι. Αγαπούν τον αθλητισμό, αλλά δεν θα συνωστίζονταν για τα φώτα
της γκλαμουριάς του. Θα δουν τους Αγώνες, αλλά όχι μέσα από τα μάτια των μέσων
ενημέρωσης και της «παγκόσμιας κοινής γνώμης». Είναι έτοιμοι να πανηγυρίσουν
και να συγκινηθούν, αλλά δεν θα στρέψουν αλλού τα μάτια όταν εμφανιστεί το
άδικο, το παράλογο ή το ταπεινωτικό. Στο δικό τους όνομα – και με τα δικά τους
μέσα: αρκετή τηλεόραση, κανονικά εισιτήρια, πολλή αγωνία – φιλοδοξεί να
μιλήσει, ώς το τέλος του μήνα, αυτή η στήλη.

Οι αδιαπίστευτοι δέχτηκαν ένα τεράστιο πλήγμα πριν ξεκινήσουν καλά καλά οι
Ολυμπιακοί, κι έτσι ένιωσαν από την πρώτη στιγμή την πραγματική πρόκληση αυτών
των Αγώνων. Το ξέρω πως δεν είναι πολιτικώς ορθόν, αλλά καμία Τελετή Έναρξης,
όσο ωραία και να είναι, δεν μπορεί να σβήσει εντελώς – ούτε καν να
εξισορροπήσει – το σοκ από την υπόθεση Κεντέρη – Θάνου (που ίσως είναι ιδίως
υπόθεση Τζέκου). Αυτό το συναίσθημα ανείπωτης θλίψης (προσγείωσης στην
πραγματικότητα, σε μιαν αλήθεια που υποπτευόμασταν αλλά προτιμούσαμε να
ξεπερνάμε) με το οποίο μάς γέμισαν τα γεγονότα της Πέμπτης και της Παρασκευής.
Το σοκ αυτό και η θλίψη αυτή δεν αντιμετωπίζονται με τελετές – προσωπικά δε,
είμαι για λόγους αρχής αντίθετος με τη μείξη τέτοιων εκδηλώσεων στον
αθλητισμό. Αντιμετωπίζονται – όπως άρχισαν, ευτυχώς, ν’ αντιμετωπίζονται – με
αγώνες: με την υπόσχεση του Ταμπάκου ή τη νίκη των πορσελάνινων Κινέζων
καταδυτριών επί των απλώς διάφανων Ρωσίδων. H μεγάλη πρόκληση των Αγώνων,
λοιπόν, είναι να ξεπεράσουμε – όχι να ξεχάσουμε – τον Κεντέρη με κατορθώματα
σαν του Κεντέρη.

Τότε μόνο η αγωνία που θα μας τρώει σε κάθε θρίαμβο του κορμιού – είναι; δεν
είναι; – θα παίρνει μιαν απάντηση από την ίδια την πραγματικότητα του
αθλητισμού. Μακριά από τους προβολείς του. Θα περιμένουμε.