Έφυγαν οι «ανεπιθύμητοι» έμειναν τα… σικ φρούτα

Είναι μάλλον η βαβούρα του απέναντι πεζοδρομίου, με τα χασάπικα και τα
ψαράδικα της Κεντρικής Αγοράς, που σου θυμίζει ότι εδώ, η πλατεία που
περιβάλλεται από τις οδούς Αρμοδίου και Αριστογείτονος (μεταξύ της οδού Αθηνάς
και Σωκράτους), είναι η Βαρβάκειος Αγορά. Μέχρι χθες ήταν ντυμένη σε
χρώματα… αφρικανικά, μύριζε μπαχαρικά, παστό ψάρι και διαλαλούσε τα καλούδια
της σε διάφορες γλώσσες της γης. Τώρα ο χώρος μεταμορφώθηκε σε κάτι άλλο –
«πιο νοικοκυρεμένο», λένε κάποιοι μαγαζάτορες -, λες και το μαγικό ραβδάκι της
νεράιδας ακούμπησε (επιλεκτικά) κάθε σημείο που μπορεί να φθάσει το βλέμμα.

Απ’ ό,τι φαίνεται δε, πάνω στο τελευταίο νοικοκύρεμα, το ραβδάκι «σάρωσε» και
όλους τους αλλοδαπούς (πραματευτάδες και αγοραστές), αφήνοντας πολλούς από
τους παραδοσιακούς (Έλληνες) μαγαζάτορες χωρίς πελατεία. Πού πήγαν οι
Αφρικανοί και τα σαρίκια των Ινδών; Οι Πακιστανοί; Τα τσαντόρ; Εμ, το
Ολυμπιακό μας προφίλ δεν επιτρέπει μυρωδιές σαρδέλας και τσαντόρ…

«Προφανώς, τους διοχέτευσαν σε άλλες αγορές», λέει ο κ. Κώστας Καραντινός,
ιδιοκτήτης του «Art Tower Agora» (όπου στεγάζονται και οι γκαλερί «Diana
Gallery» και «Επίκεντρο» σε πολυκατοικία επί της Βαρβακείου) κι ένας από τους
πρώτους οραματιστές τής μετατροπής του «ντάουν τάουν έρια» σε κέντρο των
προοδευτικών τάσεων της τέχνης.

Το ολοκαίνουργιο μπαρ «Βαρβάκειος» βρίσκεται στο υπερυψωμένο κέντρο της Βαρβακείου Αγοράς. Λειτουργεί όλο το 24ωρο και καθ’ όλη τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων θα έχει λάιβ μουσικές

Μάλλον σαστισμένος και αμήχανος μοιάζει ο παντοπώλης Δημήτρης Ζαχαριάς που
βρίσκεται στην ίδια θέση (επί της Αριστογείτονος) εδώ και 40 χρόνια: «Τι να
πω, δεν ξέρω. H πλατεία ομόρφυνε μεν, η κίνηση όμως έπεσε δραματικά. Εμείς
δουλεύαμε κυρίως με αλλοδαπούς, και οι αλλοδαποί εξαφανίστηκαν. Αλβανοί,
Πολωνοί, Βούλγαροι πού πήγαν; Τελείωσαν τα Ολυμπιακά έργα και τους έστειλαν
πίσω;».

Μια ανάσα από την αγορά, γύρω από την Πλατεία Θεάτρου, και στους δρόμους που
ακουμπούν στου Ψυρή, ο τυχαίος διαβάτης αισθάνεται, σε όλο του το μεγαλείο,
την ανάσα της μείξης των φυλών, τη συνύπαρξη του αγοραίου με το εκλεπτυσμένο,
τα «υπόγεια ρεύματα» μιας αρτίστικ ατμόσφαιρας που έχει ενσωματώσει (και έχει
ενσωματωθεί) μέσα στην πολυχρωμία των φυλών.

Σωκράτους, Μενάνδρου, Ευριπίδου, Αριστοφάνους, Αριστογείτονος, Αισχύλου κ.λπ.,
όλο το ένδοξο αρχαίο μας παρελθόν μάς κλείνει με σημασία το μάτι τη στιγμή που
πακιστανικές, ινδικές, κινεζικές επιγραφές μονοπωλούν την προσοχή σου. Ανάμεσά
τους, κρυμμένες (σε ορόφους) γκαλερί, τρέντι εστιατόρια «έθνικ»
προσανατολισμού, ινδικά κουρεία, καταστήματα που πωλούν μπαχάρια και αρωματικά
βότανα, ταβερνεία με ιστορία… Στην Πλατεία Θεάτρου η κίνηση συνεχίζεται
μέχρι αργά το βράδυ.

ΒΡΑΔΙΑΖΕΙ

H «Κληματαριά» (παραδοσιακή ταβέρνα με αυλή) και το γνωστό πλέον «Guru» (το
πρώτο τρέντι εστιατόριο-μπαρ που έφερε τα βόρεια προάστια στο κέντρο)
αποφάσισαν να μείνουν ανοικτά αυτόν τον Αύγουστο εν αναμονή των τουριστών (που
τελικά δεν ήρθαν). Χαλάλι όμως. H Αθήνα ξέρει να ξενυχτάει από μόνη της, να
πίνει, να σεργιανάει στα δρομάκια του Ψυρή και της Βαρβακείου (τώρα πια), να
καταλήγει στην Κεντρική Αγορά για πατσά, μετά τα μεσάνυχτα. Τώρα θα έχει και
εναλλακτική: το μπαρ «Βαρβάκειος» μένει… ξύπνιο όλο το 24ωρο, το φωτισμένο
σιντριβάνι (δίπλα στο ανοιχτό μπαρ) δροσίζει τις καφτές πλάκες και στο πάλκο
παίζει η μπάντα (πολιτιστικές εκδηλώσεις του Δήμου Αθηναίων). Μέχρι το φινάλε
των Ολυμπιακών (τουλάχιστον), η Βαρβάκειος Αγορά θα έχει τη γυαλάδα του
καινούργιου.

ΔΟΣΕΙΣ ΤΕΧΝΗΣ

H Βαρβάκειος ευνοεί την τέχνη και δη τη σύγχρονη. Νέες, μοδάτες γκαλερί έχουν
ξεφυτρώσει τα τελευταία χρόνια: The Breeder Project επί της οδού
Ευμορφοπούλου, A. Antonopoulou στην Αριστοφάνους, Lab Art Project επί της
Μιαούλη, Diana Gallery Down Town και Επίκεντρο στο Art Tower Agora (Αθηνάς και
Αρμοδίου). Στις αίθουσες Clio, Erato, Ourania, Mousses και Art Hall του
κτιρίου εγκαινιάστηκαν ατομικές και συλλογικές εκθέσεις καλλιτεχνών, λίγες
ώρες πριν από την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων. H πολυκατοικία επί της
Αρμοδίου μπορεί να μη σας γεμίζει το μάτι, αλλά το ασανσέρ σάς ανεβάζει σε
άλλο κόσμο. Και η θέα από το μπαλκόνι (φάτσα η Ακρόπολη) είναι συγκλονιστική.

ΔΟΚΙΜΑΣΤΕ

Πολίτικα γλυκά από το «Σερμπέτια» της οδού Αισχύλου, «αρώματα» από τη
μυρωδάτη γωνία των μπαχαρικών, τσαγιών, μαστίχας, κανέλλας κ.λπ. στου Ανέστη
(Ευριπίδου 61), τρυφερά μπριζολάκια στον «Τέλη» κοντά στην Πλατεία
Κουμουνδούρου. Αν θέλετε να ζήσετε τον πολυεθνικό αέρα της περιοχής
προτείνουμε Pak Indian (Μενάνδρου 13) στην καρδιά του ινδοπακιστανικού
κέντρου. Κλασικές πακιστανικές γεύσεις στο πιάτο σας και καλοβαλμένοι αστοί
Αθηναίοι μαζί με σκουρόχρωμους μετανάστες γύρω σας.

ΠΗΡΑΜΕ ΓΕΥΣΗ

Το «Guru Bar» του Κωνσταντίνου Ζουγανέλη (επί της Πλατείας Θεάτρου) είναι κλασικό πλέον στέκι των οπαδών της ταϊλανδέζικης κουζίνας και των ενημερωμένων ντιτζέι σετ. H Πλατεία Θεάτρου δεν άλλαξε καθόλου, αντίθετα με τη Βαρβάκειο που φαίνεται πιο απαστράπτουσα και πιο άδεια από ποτέ

Στο «Guru Bar» (Πλατεία Θεάτρου 10). Ποιος είπε ότι η Βαρβάκειος δεν
έχει night life; Πάνε επτά χρόνια που ο Κωνσταντίνος Ζουγανέλης έφερε
ταϊλανδέζικες γεύσεις στην καρδιά του «κακόφημου» κέντρου, συνδυάζοντας τη
γαστριμαργική πανδαισία με τη δυνατή μουσική και το αρτίστικ ντεκόρ. Από τη
νέα σεζόν στο πατάρι του «Guru» θα παίζουν και τζαζ μικρά σχήματα από την
Ελλάδα και το εξωτερικό.

Στο «Δίπορτο» (Θεάτρου και Σωκράτους). Μες στην υπόγεια την ταβέρνα
(ακούγεται ότι από αυτήν εμπνεύστηκε ο Βάρναλης τον ομώνυμο στίχο) θα βρείτε
από γκαλερίστες και ηθοποιούς μέχρι υπεραιωνόβιους συνταξιούχους και κυρίες
των βορείων προαστίων. Το αφεντικό, ο Δημήτρης Κολιολιός, είναι στο πόστο του
από τα τέλη του ’50 και δεν έχει αλλάξει καθόλου το μενού: ψαράκια τηγανητά,
ρεβιθάδα, λαδερά και κρασί από τα βαρέλια. H λαδόκολλα και η τσίκνα μέρος του
«σκηνικού».

Κληματαριά (Πλατεία Θεάτρου). Παμπάλαιη ταβέρνα, με αυλίτσα και «αέρα»
νησιώτικο, απέναντι από το κτίριο της Διπλάρειου Επαγγελματικής Σχολής. Ο
ιδιοκτήτης Δημήτρης Κολιολιός, μουσικός και ο ίδιος, οργανώνει (τον χειμώνα
κυρίως) βραδιές μετά μουσικής (ρεμπέτικα, νησιώτικα, λαϊκά), ενώ η κουζίνα
ετοιμάζει αρνάκι ριγανάτο, σουτζουκάκια και μελιτζάνες με τυρί.

TO ΠΡΟΣΩΠΟ

Το φαγάδικο του κυρ Βαγγέλη (Μητσέλου) είναι από τα μαστ της περιοχής. Στημένο
μέσα σε μια παμπάλαιη στοά της Ευριπίδου, δυο βήματα από τη Βαρβάκειο Αγορά,
ήταν το μεσημεριανό διάλειμμα των εργαζομένων της περιοχής και όχι μόνο.
Χταποδάκι κοφτό, σουπιές, λαδερά, παϊδάκια (και άλλα της ώρας), σπιτίσιες
ελληνικές γεύσεις και βαρελίσιο κρασί είναι στο μενού του καταστήματος («Στοά
Του Ευάγγελου Μητσέλου»), που κρατάει αναλλοίωτη την εικόνα (εξωτερικά και
εσωτερικά) πάνω από 30 χρόνια. «Και από τιμές», λέει ο κυρ Βαγγέλης, «λογικά
πράγματα. Με 8, 10 ευρώ τρως μια χαρά».

Πώς πάνε οι δουλειές φέτος, που η Αθήνα έβαλε τα καλά της; «Πώς να πάνε; Δεν
βλέπετε; Το κέντρο νέκρωσε. Εδώ πριν από μερικά χρόνια ήταν γεμάτο βιοτεχνίες,
εμπορικά καταστήματα, ανθρώπους που δούλευαν για τον επιούσιο. Τώρα έχουν
αλλάξει τα πράγματα και δεν βλέπω φως ούτε στο μέλλον. Ευτυχώς, μας θυμούνται
οι πελάτες μας που μένουν μακριά».

με μια ματιά (η Ιστορία)

Πλατεία Κουμουνδούρου: Πήρε το όνομά της από το σπίτι του πρωθυπουργού
Κουμουνδούρου. Παλαιότερα ονομαζόταν Πλατεία Ελευθερίας.

Πλατεία Θεάτρου (πίσω από τη Βαρβάκειο): Πήρε το όνομά της γιατί στο
κέντρο της πλατείας στεγάστηκε το πρώτο θέατρο της Αθήνας (1838), το οποίο
κατασκεύασε Ιταλός αρχιτέκτων. Αργότερα αγοράστηκε από τον Μπούκουρα και επί
50 χρόνια ήταν το μοναδικό χειμερινό θέατρο της πόλης.

1822: στην ευρύτερη περιοχή του Ψυρή και της Βαρβακείου Αγοράς υπάρχουν
997 σπίτια και 1.801 ψυχές. Σε μια Αθήνα, όπου είχαν καταγραφεί 9.040
κάτοικοι, η γειτονιά αποτελεί έναν από τους κεντρικούς πυρήνες της πόλης. H
Κεντρική Αγορά της Αθήνας ήταν από τότε εκεί, και το «ταπεινό» Ψυρή (σπίτια
διώροφα, στενά δρομάκια, εσωτερικές αυλές) στέγασε βιοτεχνίες οργανωμένες στα
χνάρια των παλιών «σιναφιών», γυαλάδικα, δερματάδικα, μηχανουργεία.

Άγιος Γιάννης της Κολόνας (Ευριπίδου). Ένα χαμηλό, ταπεινό εκκλησάκι,
που από τη στέγη του «φύεται» μια αρχαία κολόνα, κορινθιακού ρυθμού. Στην
πραγματικότητα πρόκειται για μια παλιά συνήθεια, όπου μικρές εκκλησίες
κτίζονταν γύρω από αρχαία ερείπια για να «εξευμενίσουν» τον χώρο. Το
εκκλησάκι, μονόκλιτη βασιλική του 565 μ.X., ήταν η ακραία εκκλησία προς τα
βορειοδυτικά της τουρκοκρατούμενης Αθήνας. Εκεί σταματούσε και το τείχος που
έκτισε ο βοεβόδας Χασεκής (18ος αιώνας) για να ορίσει την επικράτειά του, στην
τελευταία φάση της τουρκοκρατίας.