Σε μια – δυο μέρες συνηθίζω τις… παραφωνίες της

Έχω καταντήσει ένας γνήσιος ήρωας του Ροΐδη, που όλα μπροστά στην αγάπη του
έμοιαζαν ανάλατα, ακόμα και οι παστές ρέγγες.

Σε μια δυο μέρες συνηθίζω ακόμα και τις μεγαλύτερες παραφωνίες της. Θυμάμαι
πόσο με είχαν ενοχλήσει στην αρχή τα σιντριβάνια και τα καγκελάκια του
Αβραμόπουλου, ενώ τώρα περνώ δίπλα τους και μου φαίνονται αριστουργήματα.
Αυτές τις μέρες προσπαθώ να χωνέψω (θα τα καταφέρω είμαι βέβαιος) τους
λεωφοριοδρόμους, που, εξαιτίας τους, για να βρω ταξί διακινδυνεύω τη σωματική
μου ακεραιότητα από τις ορδές των μηχανόβιων που τους καταχρώνται.

Αλλά και μ’ αυτούς ακόμα, η Αλεξάνδρας μού φαίνεται σαν τα Ηλύσια Πεδία, όχι
των Παρισίων βέβαια (ποιος τα καταδέχεται), αλλά τα δικά μας τα Ομηρικά. Τώρα
για να ξεκαθαρίσουμε, όταν λέω Αθήνα, μην υπερβάλλουμε κιόλας, εννοώ το
κέντρο, τις μυρωδιές γύρω από το Πεδίον του Άρεως και την Αθηνάς, την
πολυτέλεια του Κολωνακίου, το Θησείο και μερικές μαγικές γωνιές του Πειραιά.

Όλα τ’ άλλα, κακά τα ψέματα, είναι προάστια κι ας είναι και «πίσω από το
Χίλτον». Όσο για τα περίφημα Ολυμπιακά έργα είναι σαν να συμβαίνουν κάπου
αλλού (δεν παριστάνω τον αδιάφορο, αλλά ούτε που τα κατάλαβα, κάτι δρόμοι
κλείσανε, πηγαίναμε απ’ αλλού…).

Κλείνω τα μάτια για να τη δω καλύτερα: στενοί δρόμοι, ανεξέλεγκτες
πολυκατοικίες, φτωχοί κάτοικοι, ελάχιστο πράσινο, χαοτικές συνθήκες,
πολυμορφία, βρωμιά στα όρια, χιλιάδες αυτοκίνητα παρκαρισμένα παντού,
κυκλοφοριακό πρόβλημα, ζεστές καρδιές, λαμπερά περίπτερα, διάχυτος ερωτισμός,
ζωντάνια, φίλοι, ανωνυμία, ανθρώπινα μεγέθη, νοστιμιές…

M’ άλλα λόγια, ένα λάιτ Κάιρο.

Ευτυχώς, γιατί δεν θ’ άντεχα να δω την αγαπημένη μου σαν μια ακόμα
λοβοτομημένη καθώς πρέπει πόλη – πρωτεύουσα της ΕΟΚ.