ΣE ΠPΩTO ENIKO Ένα κοχύλι για εκείνη…

Μικρά χαρτάκια, σημειώσεις, ένα βιβλίο με ποιήματα, φατσούλες χαμογελαστές και
ευχές, «καλό Αιγαίο», τα καλοκαίρια που το μυαλό ταξίδευε και το σώμα
ακολουθούσε. H σκέψη της ήταν εκεί, το βλέμμα της επίσης, η καρδιά κυρίαρχη:
ένας ήλιος φωτεινός, ζεστός, χαρούμενος. Όσο κι αν άλλαζε σε αποχρώσεις και
σκιές, όσο κι αν τρόμαζε ή γαλήνευε στη θέα της καλντέρας. Ήταν εκεί. Σε
στιγμές θανάτου, σε στιγμές ζωής, σε εικόνες παγωμένες και σε ζωγραφιές
πολύχρωμες. Ήταν εκεί για μένα.

Ένα χαρτάκι ακόμη, πολύτιμο και σπάνιο και μαγικό, κρατώ σ’ αυτή τη συλλογή
από ιστορίες και όνειρα που ίσως δεν είδαμε ποτέ μαζί, αλλά εξελίσσεται
παράλληλα και δίπλα και πολύ πολύ κοντά μας. Ένα χαρτάκι κι έναν ήλιο. Τη χαρά
της. Το κέφι της και την ενέργεια τη θετική, την αγάπη της που αμόλυντη
διασχίζει το Αιγαίο κάθε στιγμή.

Απόψε θα είναι εκεί. Σε μια γιορτή μαγευτική που της αξίζει. Θα την κοιτώ μέσα
απ’ τα κιάλια να αγωνιά, να ζει την κάθε λεπτομέρεια, τον κάθε ήχο, την κάθε
εναλλαγή μορφών και κίνησης, τον έρωτα, την ιστορία, την πλοκή. Σε μια
θεατρική παράσταση ζωής. Μακριά, πολύ μακριά από γκρίνιες και ίντριγκες,
μακριά από θολές δοσοληψίες ή σκέψεις υστερόβουλες. Σε μια γιορτή ψυχής,
καρδιάς. Σε μια γιορτή δική της και εκατοντάδων φίλων της από κάθε γωνιά της
Γης (να, τελικά, που βρέθηκαν μαζί άνθρωποι να κουβαλούν το φως, το πάθος, το
κουράγιο και τη δύναμη να φέρουν τη φωτιά μες στο νερό, να ζωντανέψουν
ζωγραφιές και αγάλματα που γνώρισαν ως θραύσματα. Να, τελικά, που είναι εκεί,
όλοι μαζί)…

Δεν ξέρω τι να της χαρίσω, τι γούρι, τι σκέψη, τι ευχή, για να την κρατήσει
κάπου εκεί, σε μια τσεπούλα από τη μαύρη της στολή. Μία σταγόνα από θάλασσα θα
έψαχνα, ένα αλμυρό δάκρυ χαράς που δεν μπορεί να μεταμορφωθεί σε λέξεις. Ή ένα
κοχύλι τόσο δα μικρό, απ’ το βυθό του Αιγαίου, που άλλαξε χιλιάδες χρώματα και
θέσεις, που έμεινε χρόνια πολλά κάτω απ’ τη λυτρωτική διαύγεια του νερού.