ΣE ΠPΩTO ENIKO Άλλο επαγρύπνηση και άλλο το να κάνουμε «αντίσταση» στο κράτος

Ελάχιστες μέρες πριν από την έναρξη των Ολυμπιακών βρέθηκα σε μια μικροαστική
γειτονιά της Αθήνας. Τη γενικότερη ηρεμία της ταράζουν διάφορα συνθήματα
εναντίον των Ολυμπιακών Αγώνων που παραμένουν γραμμένα στους τοίχους. Πάνω σε
πυλώνες της ΔΕΗ και σε φανάρια κρέμονται μισοσκισμένες αφίσες που καλούν τον
λαό σε «αντίσταση» εναντίον των «ύποπτων» μέτρων ασφαλείας που λαμβάνονται «με
το πρόσχημα» των Αγώνων. Τι έγινε παιδιά; Ποιο σκοτεινό σκοπό επιδιώκουν αυτήν
τη φορά οι κυβερνώντες μας;

Δε λέω, είναι τόσο γνωστό που καταντάει μπανάλ το αξίωμα ότι συχνά βολεύει
τους εκάστοτε κυβερνώντες μιας χώρας η ύπαρξη, πραγματική ή όχι, ενός εχθρού.
Εν ονόματι της απειλής που συνιστά αυτός ο εχθρικός «άλλος» για την ασφάλεια
και ωφέλεια της χώρας και του λαού της, οι κυβερνώντες μπορούν να λαμβάνουν
ορισμένα μέτρα – συνήθως περιοριστικά ή κατασταλτικά – τα οποία αλλιώς
δύσκολα, εάν όχι καθόλου, θα λαμβάνονταν.

Συχνά όμως βολεύει και ένα μεγάλο κομμάτι του λαού να βλέπει σαν Μεγάλο Αδελφό
την εκάστοτε κυβέρνησή του, που παίρνει μέτρα δυσάρεστα αλλά αναγκαία εν όψει
συγκεκριμένων εθνικών ή παγκόσμιων συνθηκών.

Ίσως γι’ αυτό έχουν τόσο δαιμονοποιηθεί τα μέτρα που πήρε η σημερινή
κυβέρνηση, και η προηγούμενη, εξαιτίας των Ολυμπιακών. Όλοι όμως ξέρουμε ότι
και οι δύο κυβερνήσεις μας αναγκάστηκαν – ενίοτε εκβιάστηκαν – να λάβουν πολλά
από αυτά τα μέτρα ασφαλείας. Και όλοι καταλαβαίνουμε ότι αρκετά πράγματι
περίεργα παιχνίδια που παίχτηκαν εις βάρος μας είχαν βασικά οικονομικό
κίνητρο. Γιατί δεν αντισταθήκαμε; Επειδή, τις περισσότερες φορές τουλάχιστον,
δεν ήταν εφικτό.

Μερικές φορές θα ήταν ίσως δικαιότερο να σταματήσουμε να γκρινιάζουμε – το
πόσο έχουμε γλωσσοφάει τα υπέροχα έργα του Καλατράβα είναι απίστευτο – και να
βλέπουμε παντού οργουελικές συνωμοσίες. Άλλο επαγρύπνηση και άλλο το να
κάνουμε «αντίσταση» στο κράτος τις στιγμές που δεν απαιτούμε απ’ αυτό.