[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Όταν λέμε ότι για το μείζον θέμα της Παιδείας θα γίνει κάποιος «εθνικός
διάλογος», προτού ληφθούν σοβαρές αποφάσεις για το μέλλον των παιδιών μας, τι
εννοούμε;

Οι σοβαρές αποφάσεις, για τις οποίες μάλιστα επιδιώκουμε μέγιστη κοινωνική
συναίνεση, αφορούν ποια ζητήματα; Μήπως την αλλαγή στο εξεταστικό, που έχει
ήδη νομοθετηθεί με την κατάργηση των εξετάσεων προετοιμασίας της B’ Λυκείου
και τη μείωση των μαθημάτων στην Γ’ τάξη από 9 σε 6, επαναφέροντας έτσι ένα
σύστημα διευρυμένων Δεσμών; Μήπως το ποια θα είναι αυτά τα 6 μαθήματα, κάτι
που επίσης θα ανακοινωθεί πριν από την έναρξη του διαλόγου;

Ίσως εννοούμε το δυσβάσταχτο ιδιωτικό κόστος της – κατά τα λοιπά δωρεάν –
Παιδείας για τις οικογένειες, όταν έχουμε ήδη λάβει την απόφαση για την πλήρη
απελευθέρωση των διδάκτρων στα φροντιστήρια και τη σταδιακή στα ιδιωτικά
σχολεία, αποθέτοντας στις μαγικές δυνάμεις του ανταγωνισμού να βρουν τη λύση;

Να μιλάμε για τον τρόπο με τον οποίο τοποθετούνται από την εκάστοτε κυβέρνηση
τα στελέχη της εκπαίδευσης, όταν ξηλώνουμε προηγουμένως ανθρώπους με εμπειρία
πολλών ετών σε θέσεις-κλειδιά ή όταν θεωρούμε το Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας
κάτι σαν διακοσμητικό στοιχείο, επαναλαμβάνοντας με θαυμαστή συνέπεια αυτά για
τα οποία κατηγορούσαμε τους προηγούμενους; Να εννοούμε τη σωστή λειτουργία των
σχολείων, όταν καθυστερούμε περισσότερο από ποτέ να ανακοινώσουμε αποσπάσεις
και διορισμούς;

Να μιλάμε για τα βιβλία, όταν καθυστερήσαμε για έναν χρόνο την προσπάθεια
συγγραφής νέων βιβλίων για το Δημοτικό και το Γυμνάσιο που ξεκίνησαν οι
προηγούμενοι; Για τα σχολικά κτίρια, όταν ακυρώνουμε στην πράξη τον
προγραμματισμό κατασκευής μοντέρνων σχολείων με πολυχώρους που θα έμεναν
ανοικτοί στο κοινό, επειδή, λέει, αντέδρασαν οι γονείς;

Στους οποίους γονείς μάλλον θα αρέσει να πληρώνουν υπέρογκες αυξήσεις, να
υφίστανται τα παιδιά τους συνεχείς μεταβολές στο εξεταστικό, να διαβάζουν για
χρόνια τα ίδια βιβλία πηγαίνοντας σε σχολεία με διπλοβάρδιες και να διοικείται
κομματικά η εκπαίδευση. Και προφανώς δεν αντιδρούν σε αυτά, αφού δεν τα
ακυρώνουμε.

Γιατί άραγε μιλάμε αν όχι για προσπάθεια να ντύσουμε το δικό μας πρόγραμμα με σμόκιν;