NTEΪBINT MAMET Tο βρώμικο παιχνίδι του κυνισμού

Ο Ντέιβιντ Μάμετ ψάχνει τις υπόγειες διαδρομές τού Λευκού Οίκου στην τελευταία του ταινία «Ο Σπαρτιάτης»

Από τότε που το θεατρικό του έργο «Αμερικάνικος βούβαλος» τον έκανε διάσημο
στα 28 του χρόνια, το ύφος γραφής του με την επανάληψη επιφωνημάτων και
παύσεων τού χάρισε τη φήμη τού «πιο αγριεμένου τύπου που έζησε ποτέ». Και τώρα
ανέβασε τις μετοχές του χρησιμοποιώντας τις σκοτεινές, πνευματώδεις και
προκλητικές ικανότητές του, για να διερευνήσει τα βάθη του αμερικανικού
πολιτικού κυνισμού.

Ο Ντέιβιντ Μάμετ, γράφουν οι «Sunday Times», δεν είναι σαν τον Μάικλ Μουρ που
υπονομεύει την κυβέρνηση Μπους με τις ντοκουμενταρίστικες αποδείξεις των
ατασθαλιών του. Όμως η ιστορία που επινόησε για την ταινία «Ο Σπαρτιάτης»
μιλάει γι’ αυτές τις υπόγειες διαδρομές, οι οποίες ενδιαφέρουν τους πολίτες
και αφορούν την ακεραιότητα των αρχηγών τους. H σκηνοθεσία και το μακιαβελικό
σενάριο του Μάμετ ενέπνευσαν τον Βαλ Κίλμερ να δώσει μία σπάνια ερμηνεία ενός
σκοτεινού και σκληρά εκπαιδευμένου πράκτορα, ο οποίος καλείται να σώσει την
κόρη ενός Αμερικανού προέδρου. H κόρη κατά τα φαινόμενα έχει πέσει θύμα
απαγωγής Αράβων τρομοκρατών που σκοπεύουν να την πουλήσουν σε σκλαβοπάζαρο
λευκών γυναικών. Είναι πραγματικά θύμα απαγωγής; Οι συνεχόμενες ανατροπές
οδηγούν σε αποκαλύψεις μυστικών και σε φόνους που φτάνουν στις ανώτατες
κλίμακες εξουσίας του αμερικανικού πολιτικού βίου μέχρι να φανεί η αλήθεια.

Ο Μάμετ, μανιώδης παίκτης του πόκερ, του κυνηγιού, της σκοποβολής και
της πυγμαχίας, ποτέ δεν υποχώρησε από την αρχή του, να είναι έτοιμος να
εκστομίσει το απαράδεκτο. Και ο Σπαρτιάτης του, πέρα από την πολιτική,
αναπτύσσει το γνώριμο θέμα στα έργα του Μάμετ: την έλλειψη εμπιστοσύνης σε
έναν κόσμο συνενόχων που κατατρέχουν τους αφελείς. H άποψή του που βγαίνει σε
αυτήν την ταινία είναι ότι το αμερικανικό κοινό δεν έχει την παραμικρή ιδέα
για τον τρόπο δράσης της κυβέρνησής του. «Είναι ένα βρώμικο παιχνίδι που ο
λαός τις περισσότερες φορές είναι καλό να μην το γνωρίζει», λέει. Προέβλεψε
μάλιστα ότι στις 17 Οκτωβρίου ο Λευκός Οίκος θα ανακοινώσει τη σύλληψη του
Οσάμα Μπιν Λάντεν, ώστε να διασφαλιστεί η εκλογική νίκη του Τζορτζ Μπους τον
Νοέμβριο.

Στο βραβευμένο με Πούλιτζερ θεατρικό του «Οικόπεδα με θέα», που μετέτρεψε σε
κινηματογραφικό σενάριο το 1992, ασχολήθηκε με τις απάτες των κτηματομεσιτικών
γραφείων. H «Λέσχη της απάτης» (1987) ήταν το πιο ευχάριστο φιλμ για
εγκληματίες μετά «Το κεντρί». Οι θαυμαστές του τον συγκαταλέγουν μαζί με τον
Σαμ Σέπαρντ και τον Άρθουρ Μίλερ στους τρεις σημαντικότερους θεατρικούς
δημιουργούς της Αμερικής, ενώ η γλώσσα του Μάμετ έχει γίνει της μόδας ανάμεσα
στα πρόσωπα του Χόλιγουντ.

Ένας μικρόσωμος, γεροδεμένος άντρας με μεγάλα χέρια, σκουρόχρωμη
επιδερμίδα και λαμπερά έξυπνα μάτια, φέρνει σε απόγνωση όσους του παίρνουν
συνέντευξη με τις μονοσύλλαβες προτάσεις του. Ο ίδιος άνθρωπος είναι η ζωή και
η ψυχή των θεατρικών σκηνών και των κινηματογραφικών πλατό, ευχαριστώντας
προσωπικά όλους τους συντελεστές, καθέναν με τ’ όνομά του.

Ο Μάμετ, γέννημα θρέμμα του Σικάγου, είναι ικανός να ανακατέψει τον έρωτα και
τη βία σε μια ανάσα. «Παίρνεις ένα μαχαίρι – λέει- και το χρησιμοποιείς για να
κόψεις ψωμί ώστε να έχεις δύναμη να δουλέψεις. Το χρησιμοποιείς για να
ξυριστείς, για να αρέσεις στην ερωμένη σου. Και μόλις την ανακαλύπτεις με
κάποιον άλλον, το χρησιμοποιείς για να της βγάλεις την καρδιά που λέει
ψέματα».

Και ταινία-έκπληξη

H πένα του Μάμετ απλώνεται παντού: γράφει συλλογές δοκιμίων, βιβλία για την
ηθοποιία και τη σκηνοθεσία, την ποίηση, παιδικά βιβλία και μυθιστορήματα. Και
για τον επόμενο χρόνο ετοιμάζει το «Whistle», μια στρατιωτική ταινία, και
ακολουθεί η ταινία – έκπληξη «Joan the Bark: The Dog that Saved France», που
θα αναστατώσει του Γάλλους. Χωρίς αυτό να τον απασχολεί. «Πάντα ένιωθα άνετα
να βουλιάζω, αρπάζοντας μια καλή θεωρία, παρά να κολυμπάω με ένα κακό
δεδομένο», ομολογεί.

INFO

H ταινία του Ντέιβιντ Μάμετ «Ο Σπαρτιάτης» προβάλλεται αυτές τις μέρες και
στις ελληνικές αίθουσες.