ZAK ΛAKAPIEP «Yπάρχει και δικαιοσύνη στην Iστορία»

Ζακ Λακαριέρ. Ο επιφανής Γάλλος ελληνιστής έχει μια άποψη για την Ελλάδα λιγότερο ακαδημαϊκή από την κατεστημένη

«Στο σχολείο, τον καιρό της κατοχής, η ελληνική μυθολογία αποδείκνυε ότι είχε
τη δύναμη να αποκαλύψει ένα στήθος, να μιλήσει για τον έρωτα, να φέρει στον
νου τα σώματα χωρίς αυτό να αποτελεί αμαρτία. Αυτή η λέξη “αμαρτία” πάντα με
ανακάτευε», λέει ο Ζακ Λακαριέρ σε συνέντευξή του στη γαλλική «Liberation». Ο
επιφανής Γάλλος ελληνιστής έχει μια άποψη για την Ελλάδα λιγότερο ακαδημαϊκή
από την κατεστημένη. Δεν συγκινείται πολύ με τα περί λίκνου του δυτικού
πολιτισμού, με τον Σαρλ Μοράς και τους επιγόνους του που τη δόξασαν μέσα από
μια τέτοια οπτική. H δική του Ελλάδα, εξηγεί, είναι η Ελλάδα της ειρήνης που
πλημμυρίζει την Επίδαυρο, το αρχαίο θέατρο του Ασκληπιού που γιατρεύει τις
πληγές, ένας χώρος δηλαδή όπου οι θεοί είναι με το μέρος των ανθρώπων.
«Υπάρχει καμιά φορά και δικαιοσύνη στην Ιστορία. Δεν μένει τίποτα από την
πολεμική Σπάρτη. Τα αγριόχορτα ανεμίζουν εκεί όπου πετούσαν τα παιδιά».

Ούτε σχετικά με το θέμα της διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών στα σχολεία
συντάσσεται με την άποψη των πανεπιστημιακών. Θεωρεί ότι δεν έχει πρακτική
χρησιμότητα. «Σου διαθέτει έναν κόσμο πιο πλούσιο από αυτόν που είχες όταν
γεννήθηκες. Είναι εκείνη η αρχαία γλώσσα που ενώνει τη φιλοσοφία και τα
μαθηματικά, τα οποία έχουν ηλιθιωδώς διαχωριστεί σήμερα. Εκείνο που μας
κληροδότησαν οι Έλληνες είναι ένα σύστημα σκέψης που μπορεί να μεταδοθεί και
να αναπαραχθεί. Μπορούμε να επαληθεύσουμε το θεώρημα του Θαλή. Και από τη
στιγμή αυτή, παύει να είναι ελληνικό». Κατά τα άλλα ο Ζακ Λακαριέρ προτιμά τις
μεταφράσεις. «Το να επικαιροποιείς τους αρχαίους συγγραφείς ώστε ο καθένας να
μπορεί να ευχαριστηθεί διαβάζοντάς τους και να αναγνωρίσει την επικαιρότητά
τους δεν σημαίνει καθόλου ότι αλλάζεις το περιεχόμενό τους».

Όταν πάντως ήταν μαθητής, τίποτα δεν προδίκαζε τις επιλογές του. Γιος ενός
Βουργουνδού λογιστή που μετακόμισε με την οικογένειά του στην Ορλεάνη
προκειμένου να εργαστεί σε εργοστάσιο κάρβουνου – η μητέρα του δεν εργαζόταν –
ανακάλυψε την ανάγνωση στα εννιά από τον Ιούλιο Βερν. Και από το σχολείο που
δεν δίδασκε θρησκευτικά: «Τιμή και δόξα στο λαϊκό σχολείο που μας έμαθε να
ζούμε και να σκεφτόμαστε ελεύθερα», διακηρύσσει, ακόμα, σήμερα. Μια ελεύθερη
σκέψη που τον έκανε συγγραφέα και ταξιδευτή. Και, κατά δήλωσή του,
ειδωλολάτρη. Και μεταφραστή των αυτοεξόριστων Ελλήνων συγγραφέων τον καιρό της
δικτατορίας, με προεξάρχοντα τον Βασίλη Βασιλικό. «Εγώ που έζησα μια παιδική
ηλικία σε έναν μόνο τόπο, έχω πάντα αδυναμία για την εξορία», λέει.