ΣE ΠPΩTO ENIKO Λίγο τα τζάμια

Παίρνω απόσταση, όσο μου επιτρέπει η Ολυμπιακή λωρίδα, ο Αύγουστος «μασκέ» που
ζούμε και η πρασινάδα που ποτίζεται εντατικά για να είναι ζωντανή και δροσερή
έως της Παναγίας. Τι μας έμεινε; Τίποτε! Ένα γρήγορο σφουγγάρισμα, τα πάνω
πάνω, λίγο τα τζάμια και ένα ξεσκόνισμα, γιατί με τα έργα και τις μπουλντόζες
γεμίσαμε χώμα. Κρίμα, έχουμε μαζέψει τα χαλιά. Ένα πότισμα στα λουλούδια στο
μπαλκόνι μη μας πουν πως δεν έχουμε αισθητική και οικολογικές ανησυχίες και
μερικά εγκαίνια που δεν προλάβαμε – να μην τα κάνουμε και αυτά να χαρούμε;

Τους βλέπω στους δρόμους να μαζεύουν τα σκουπίδια της τελευταίας στιγμής, να
τελειώνουν τα κλαδέματα του παρά πέντε, να αλλάζουν λάμπες – γιατί καίγονται
οι άτιμες -, να γυαλίζουν τον Καλατράβα μας. Σα να έρχονται επίσκεψη τα
πεθερικά. Μην κάνουν έτσι το δάκτυλο στο τραπεζάκι και δείξει σκόνη.

Ίσιωσα το κάδρο στον τοίχο (μην μας πουν και ανισόρροπους). Όπου να ‘ναι θα
χτυπήσουν το κουδούνι. Τρέχα, δεν έχουμε χρόνο. Να είναι γεμάτο το ψυγείο να
τους κεράσουμε, φιλόξενοι άνθρωποι είμαστε. Μη φύγουν κιόλας με κακές
εντυπώσεις. Λες και τόσα χρόνια οι δικές μας εντυπώσεις δεν μετρούσαν. Όχι για
να θαμπώσουν τα μάτια μας από τις φουτουριστικές γέφυρες και τους διαστημικούς
σταθμούς και τους μεγάλους δρόμους και τις αεροδυναμικές κατασκευές, αλλά για
το σκούπισμα. Το σιγύρισμα, το ξεσκόνισμα της πόλης και το μάζεμα των
σκουπιδιών στην άκρη – και όχι το βραδάκι που βγαίνει ο κόσμος βόλτα; Δεν μας
άξιζε λίγη φασίνα; Μια καθαρή παραλία και δυο λακκούβες λιγότερες; Ένας σωστά
φωτισμένος δρόμος και το φανάρι να δουλεύει σωστά; Να μην είναι γεμάτα τα
παρτέρια ξεραμένα κλαδιά απο την παγωνιά του περασμένου ή προπερασμένου
χειμώνα;

Τέτοια σκέφτομαι πριν χτυπήσει το κουδούνι, με το ειδικά εμποτισμένο για να
μην ξανακάτσει η σκόνη, ξεσκονόπανο στο χέρι – ένα βήμα πριν φθάσω σε εκείνο
το κλασικό «μικροαστικό», «φοντανάκι και πολύ τους πάει», που δεν είναι και
του χαρακτήρα μου. Και καθόλου της εποχής.