H κυβέρνηση συνεχίζει την… αντιπολίτευση

Επιμένει η κυβέρνηση να αντιπολιτεύεται την προκάτοχό της στην οικονομική
πολιτική, παρότι έχει ήδη συμπληρώσει πέντε μήνες στην εξουσία. Ο ένας μετά
τον άλλον, οι υπουργοί της εμφανίζουν μια όλο και πιο «δραματική» εικόνα για
την πορεία των μεγεθών της οικονομίας, ανάγοντας, βεβαίως, τις ευθύνες στο
παρελθόν.

Σχεδόν επιχαίροντας ανακοίνωσε, για παράδειγμα, ο υφυπουργός Οικονομικών
Πέτρος Δούκας, την περασμένη Τετάρτη, την υπέρβαση που υπολογίζει ότι θα
σημειωθεί στις δαπάνες των έργων των Ολυμπιακών Αγώνων. Από 4,6 δισ. ευρώ που
είχαν προϋπολογισθεί, είπε, οι δαπάνες θα φτάσουν τα 7 δισ. ευρώ. Και άφησε να
εννοηθεί ότι η προηγούμενη κυβέρνηση είχε πέσει εντελώς έξω στους υπολογισμούς
της, ότι υπήρξε σπάταλη και ό,τι άλλο ήθελε να συμπεράνει κανείς.

Ποιον να πιστέψουμε;

Λίγες ημέρες πριν, ο υφυπουργός Οικονομίας Χρήστος Φώλιας είχε παρουσιάσει
στοιχεία που οδηγούσαν στο συμπέρασμα ότι οι απώλειες από το Κοινοτικό Πλαίσιο
Στήριξης θα ξεπεράσουν το 1 δισ. ευρώ, φέτος. Ήρθε όμως, συμπτωματικά, την
επομένη στην Αθήνα ο αρμόδιος διευθυντής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και είπε ότι
κατά τη δική του εκτίμηση η Ελλάδα δεν προβλέπεται να χάσει πάνω από 100 εκατ.
ευρώ. Ποιον να πιστέψουμε;

H αξιοπιστία των στοιχείων που παρουσιάζονται για να διεκτραγωδήσουν την
κατάσταση της οικονομίας, είναι το πρώτο πρόβλημα στην τακτική αυτή της
κυβέρνησης. Τα 7 δισ. ευρώ των Ολυμπιακών δαπανών, για παράδειγμα, ενδέχεται
να περιλαμβάνουν μια σειρά από έργα που χαρακτηρίστηκαν Ολυμπιακά χωρίς να
είναι, εμφανίζοντας έτσι μια παραπλανητική εικόνα. Δύσκολα μπορεί κανείς να το
ελέγξει αυτό. Και πολύ δυσκολότερα μπορεί να ελέγξει την αξιοπιστία των
κυβερνητικών προβλέψεων, όπως αυτές για την απώλεια πόρων από το ΚΠΣ.

Έχει ευθύνες

Το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι από ένα σημείο και μετά για την εικόνα της
οικονομίας έχει ευθύνες πλέον και η ίδια η κυβέρνηση. Ο κ. Δούκας δεν
δικαιούται να αισθάνεται δικαιωμένος όταν προβλέπει ότι το έλλειμμα θα
ξεπεράσει το 4% του ΑΕΠ, αφού από τον Μάρτιο και μετά ο ίδιος υποτίθεται ότι
παρακολουθεί την εκτέλεση του προϋπολογισμού.

Ούτως ή άλλως, η συνεχιζόμενη αντιπολιτευτική τακτική της κυβέρνησης μπορεί να
εξυπηρετεί δικούς της κομματικούς σκοπούς, αλλά δεν έχει και μεγάλη σχέση με
τις ανάγκες του Έλληνα πολίτη, φορολογούμενου και εργαζόμενου. Αυτός περιμένει
από την κυβέρνηση να ασκήσει κυβερνητικά και όχι αντιπολιτευτικά καθήκοντα, να
καταπολεμήσει την ακρίβεια, να βοηθήσει ώστε να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας
και να αυξηθούν τα εισοδήματα. Βοηθάει, άραγε, σε αυτό η διεκτραγώδηση των
μεγεθών της οικονομίας;