ΣE ΠPΩTO ENIKO Φτιάξε την πυραμίδα σου… όπως πραγματικά θες…

Έπιασε την τσάντα της από το πάτωμα, την άνοιξε κι έβγαλε ένα τετράδιο με
εξώφυλλο στο χρώμα της άμμου, λεπτό, κομψό με λίγες σελίδες γραμμένες και
πολλές ακόμη λευκές. Πάνω στο τραπέζι το τύλιξε ώστε να φαίνεται μία όψη κενή,
καθαρή. «Μην τρομάξεις», μου είπε. «Μην αγχωθείς». Έπιασε το μολύβι και πριν η
μύτη του αγγίξει το χαρτί, εγώ φαντάστηκα σχέδια και χρώματα, εικόνες,
συνθέσεις, παιχνίδια, δολώματα, ελπίδες, φιλοδοξίες, ανάγκες, στιγμές
φωτεινές, στιγμές κατασκότεινες, εφιάλτες και όνειρα.

Σωστά το φαντάστηκα. Αυτά σχεδίασε. Με τρεις γραμμές. Σε μια πυραμίδα. Σε ένα
τρίγωνο. (Ισοσκελές; Κανείς δεν ρώτησε. Δεν είχε σημασία.) Μια πυραμίδα ζωής.
Ένα τρίγωνο παζλ χωρίς κανόνες, χωρίς συγκεκριμένο μοτίβο ν’ ακολουθήσεις στο
γέμισμα (κι ας ακούγονται παντού γύρω φωνές να περιγράφουν εικόνες και σχέδια
ως πρότυπα, ως ιδανικά, ως οδηγούς, τελικά). Ένα τρίγωνο παζλ. Μία πυραμίδα
που μέσα χωρά άπειρα σχήματα, αμέτρητους συνδυασμούς.

Στη βάση της πρόσθεσε σκίαση – λίγες ακόμη γραμμές, με πάχος και ύψος μικρό.
Μία κουκκίδα στην κορυφή την τόνισε με το μολύβι σαν όριο, σαν ένα αστέρι, σαν
ολοκλήρωση, σαν ύστατη και υπέρτατη ηδονή. Μέχρι τη μέση ζωγράφισε το χθες, με
μολυβιές βιαστικές, με διαγραμμίσεις παράξενες, μπερδεμένες, πολύπλοκες αλλά
ωστόσο εμφανείς: επιλογές κι εμπειρίες περασμένες αλλά ακόμα νωπές, με
μυρωδιές που αισθάνεσαι πάντα, με χρώματα που αναγνωρίζεις χωρίς να θυμάσαι.

Στη μέση χάραξε ένα λεπτό, σχεδόν διάφανο, σύνορο. Πριν μιλήσει, το
ονειρεύτηκα σαν ένα δωμάτιο φωτεινό, μαζεμένο, στολισμένο με όμορφους πίνακες
και όμορφα έπιπλα, δίπλα σε ένα μπαλκόνι με θέα τον ορίζοντα. Ένα δωμάτιο όπου
μπαίνεις για να πάρεις ενέργεια (ένα βιβλίο, ένα χαρτί, ένα αντικείμενο) πριν
ξαναβγείς.

Από τη μέση και πάνω την πυραμίδα την άφησε λευκή. «Αυτό είναι το σήμερα», μου
είπε. «Εδώ είσαι εσύ κι όλη η παλέτα από χρώματα κι ενδεχόμενα. Μπορείς να
κάνεις τα πάντα. Να τη μαυρίσεις, να επαναλάβεις μουντζούρες γνωστές ή να
σχεδιάσεις το γέμισμα όπως σ’ αρέσει. Επιτέλους, όπως πραγματικά θες».