ΣE ΠPΩTO ENIKO Mε βάρκα την ελπίδα

Την πατήσαμε παιδιά. Τα «δώσαμε» όλα, τα είπαμε όλα, τα αποκαλύψαμε όλα, μέχρι
την τελευταία σκιά στο έξω αριστερό αρμυρίκι, μετά την ξασπρισμένη πέτρα (πάτα
άνετα, δεν γλιστράει). Τα βγάλαμε στη φόρα, με ζήλο και με την πείρα μας κάτω
από τον ήλιο, στην ομπρέλα, στην ξαπλώστρα και στην κουπαστή της βαρκούλας που
σε πάει απέναντι στις Πλάκες. Και στερήσαμε στους ανθρώπους τη χαρά να
ανακαλύψουν την κρυμμένη παραλία, να πάνε κάπου πριν από το κείμενο, να
φτιάξουν πυργάκια στην άμμο πριν από το Nitro, να δοκιμάσουν τα αστακουδάκια
της κυρα-Μαρίας πριν από το Klik, να πάρουν βαθιά ανάσα στα Φαλάσαρνα πριν από
τη Voice. Αλλά τώρα όλοι έχουν μάθει, και κατεβαίνουν διαβασμένοι και δεν
βάζουν αντηλιακό πάνω τους, αν δεν βάλουν πρώτα προσκεφάλι το «top 10» τής
ξανθής άμμου. Ποια Νότια Κρήτη, τώρα! Να σου πω με λεπτομέρειες πού αράζει ο
αστερίας στο Αμμούδι! Όχι τα πάνω πάνω και τα επιφανειακά… underwater!

Έχουμε καλό σκοπό – δε λέω. Να τα βρουν έτοιμα οι καλοί αναγνώστες και να μην
ψάχνουν. Να φτάσουν κατευθείαν, να μη χαθούν, στο σωστό πιάτο, να μην πατήσουν
τον αχινό (γι’ αυτό σου λέω, μην κάνεις βουτιά στο λιμάνι), να ξέρουν πού το
«πιάνει» ο αέρας μην πάει και τους σηκώσει στη Νάξο και βρεθούν στην Πάρο
χωρίς στούντιο με θέα στο έλεος τού «ρουμ του λετ».

Και δώσ’ του εμείς συνέχεια. Αφιερώματα στα Κυριακάτικα και σελίδες στο
Σαββατιάτικο, που σε βρίσκει και στην αναχώρηση κιόλας, την ώρα που σηκώνεις
πανί για το νησί, για να ξέρεις μετά πού θα δέσεις. Με έπιασαν όμως προχθές
άνθρωποι δικοί μου – κοίτα, να δεις, μου είπαν, αυτό που κάνετε εσείς και οι
άλλοι, δεν είναι σωστό, να «δίνετε» κάθε γιαλό και κάθε ψαρόβαρκα πού
ξεψαρίζει, μαζευτείτε, μου είπαν, γιατί έχουμε αγριέψει. Για το δικαίωμά μας
στις διακοπές με βάρκα την ελπίδα – έξαλλοι οι δικοί μου – και εγώ τα παίρνω
πιο πολύ ακόμη, που δεν έχει αχινούς η Ποσειδώνος και θα τα πω όλα, μα όλα –
και πάλι καλά που δεν συγκρατώ ονόματα…