[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Μνημείο αναποδιάς. Έτσι θα καταγραφεί στα ελληνικά ποινικά χρονικά η
δίκη για την υπόθεση του ΕΛΑ. Λες και κουβαλάει μια κατάρα. H οποία ωστόσο
αποδεικνύει περίτρανα ότι τα κακέκτυπα πρέπει να καταστρέφονται. Ή πως «κάθε
πράμα στον καιρό του»! Τι κι αν ο ΕΛΑ θεωρείται μητέρα της 17N; Έκανε στην
άκρη – όπως όλοι οι γονείς – για να περάσει το… παιδί του. Πώς να βρει
μερίδιο στη δόξα; Πού να σταθούν πέντε – έξι φιλήσυχοι (προσφάτως τουλάχιστον)
πολίτες, οι οποίοι συλλαμβά-νονται ως πάλαι ποτέ τρομοκράτες των εκρήξεων, τη
στιγμή που η παγκόσμια κοινή γνώμη έχει μείνει εμβρόντητη από τη θεαματική –
όντως – εξάρθρωση της 17N; Από τις ομολογίες των αδελφών Ξηρού, από τις
λεπτομερείς περιγραφές τόσων φόνων, από την κινηματογραφική οικειοθελή
παράδοση του Κουφοντίνα, από… από… Τι να πρωτοθυμηθούμε… Ακόμη και ο
Τύπος, εξαντλημένος από τη… γενναιοδωρία της ειδησεογραφίας και από τη
δουλειά που αυτό συνεπάγεται, αντιμετώπισε το θέμα ως δευτερεύον. Ήρθε
δεύτερο, πώς να το κάνουμε. Αν αυτό ίσχυε μόνο για μας (τα MME) δεν θα είχε
ασφαλώς αυτές τις συνέπειες. Δυστυχώς η υπόθεση του ΕΛΑ ήρθε δεύτερη για
όλους. Για την Αστυνομία, τους ανακριτές και όσους ασχολήθηκαν εκ καθήκοντος
μαζί του. Στα απόνερα της 17N δεν ήταν εύκολο να κολυμπήσεις. Οι ίδιοι
άνθρωποι, οι ανακριτές που σήκωσαν το βάρος της τεκμηρίωσης χιλιάδων
εγκληματικών πράξεων που βάρυναν τους κατηγορουμένους για τη 17N, υποχρεώθηκαν
παράλληλα να στηρίξουν και το κατηγορητήριο του ΕΛΑ. Χωρίς υλικό, χωρίς
μάρτυρες άξιους λόγου, με την πίεση του χρόνου που τα ήθελε όλα τώρα. Τώρα;
Εντάξει. Πάρτε μια δικογραφία σαθρή, με βασικό υποστύλωμα μια πρώην σύζυγο που
καταγγέλλει, αλλά και αμέτρητα θύματα που δεν είναι σε θέση να βοηθήσουν το
δικαστήριο και ξεκινήστε τη δίκη αφού προηγουμένως ολοκληρωθεί η διαδικασία
για τη 17N. Καθ’ ότι η αίθουσα υψηλής ασφαλείας είναι μία. Σήμερα, όσοι εκ των
κατηγορουμένων κρατούνται ακόμη, αποφυλακίζονται. Και δεν ευθύνεται, ούτε
βεβαίως ανησυχεί κανείς. Απλώς, οι μεγάλες επιτυχίες δεν επαναλαμβάνονται…