ΓNΩMH Ποια είναι τελικά η πολιτική μας στο Kυπριακό;

Παρατηρώ κινήσεις και δηλώσεις αμηχανίας σχετικά με τα προβλήματα που
αντιμετωπίζει η Κυπριακή Δημοκρατία όσον αφορά τις διεθνείς συνέπειες του
καταλυτικού «όχι» του δημοψηφίσματος. H συνήθης ελληνική νοοτροπία τής άρνησης
των οποιωνδήποτε ευθυνών και της μεταφοράς των πάντων σε δήθεν συνωμοτικές
κινήσεις των ξένων, έρχονται για μια ακόμη φορά στην επιφάνεια. Τα δεδομένα
όμως είναι σαφή και τα ερωτήματα πιεστικότατα.

Το «όχι» παρουσιάστηκε από τους οπαδούς του σαν αδιαμφισβήτητη απόδειξη της
διαχρονικής ελληνικής υπερηφάνειας κι ανεξαρτησίας. Διότι ήταν δήθεν ένα ηχηρό
χαστούκι στο μάγουλο του «ξένου παράγοντα» που στόχευε να περάσει ρυθμίσεις
βλαβερές των ελληνοκυπριακών συμφερόντων. Με το «όχι» η ελληνοκυπριακή πλευρά
υποτίθεται πως κατοχύρωσε την αδιαμφισβήτητη ανεξαρτησία της κι ο Πρόεδρός της
απέτρεψε την ατιμωτική συρρίκνωση του κυπριακού Ελληνισμού διασώζοντας την
αυτοτέλεια του κυπριακού κράτους.

Με βάση αυτές τις εκτιμήσεις, δεν είναι παράλογο να περιμένει κάποιος
αντιδράσεις από τον διεθνή παράγοντα και κινήσεις αποκατάστασης των προσδοκιών
των «νομιμοφρόνων» απέναντι στα σχέδια του ΟΗΕ Τουρκοκυπρίων. Ξεπερνώντας τις
αφελείς θριαμβολογίες των πρώτων ημερών από τους οπαδούς της «διεθνούς
αμφισβήτησης» (λ.χ. δεν πάθαμε και τίποτα με το «όχι») υπάρχουν ευθύνες
σχετικά με τις μελλοντικές κινήσεις της ελληνικής και της κυπριακής πλευράς. H
κυβέρνηση της Αθήνας ξένισε πολλούς με την παθητική στάση που κράτησε τις
κρίσιμες ημέρες του δημοψηφίσματος. Το επιχείρημα πως ήταν καθαρά θέμα των
Κυπρίων να αποφασίσουν, βρήκε θετικό ακροατήριο ανάμεσα σε αρκετούς Έλληνες.
Γιατί όμως τώρα εισπράττει κι αυτή τα επακόλουθα των διεθνών κινήσεων για την
αναβάθμιση του τουρκοκυπριακού τομέα;

Το κρίσιμο ζήτημα βρίσκεται στην ύπαρξη σχεδίων και την προετοιμασία κινήσεων
για το τι μέλλει γενέσθαι στο Κυπριακό. H Λευκωσία δείχνει να έχει εξαντλήσει
τις δραστηριότητές της σε μια πολεμική γραφειοκρατία με τον Γ.Γ. των Ηνωμένων
Εθνών για το τι ακριβώς έγινε πριν και κατά τη διάρκεια του δημοψηφίσματος.
Από εκεί και πέρα η κυπριακή ηγεσία δεν δείχνει έτοιμη να προβάλει σχέδια
δράσης που με βάση την «πετυχημένη», σύμφωνα με τις επιδιώξεις της, ετυμηγορία
της κοινής γνώμης τής χώρας της θα έπρεπε να είχε υπ’ ατμόν. H ελληνική
πλευρά, από τη δική της σκοπιά, δείχνει ικανοποιημένη για κάθε 24ωρο που
περνάει δίχως το Κυπριακό να χτυπάει τις πρώτες σελίδες των εφημερίδων. H
πολιτική όμως αυτή της στρουθοκαμήλου δεν μπορεί να κρατήσει για πολύ. Το
στρίμωγμα των προβλημάτων κάτω από το χαλί μπορεί να προσφέρει πρόσκαιρα μια
επίφαση τάξης και ηρεμίας. Σύντομα όμως τα προβλήματα διογκώνονται και οι
κρίσεις ξεσπούν.

Όλοι εκείνοι που επέλεξαν την αδράνεια ή προπαγάνδισαν με πάθος την απόρριψη
του Σχεδίου Ανάν, οφείλουν τώρα να ξυπνήσουν από τον λήθαργο της καλοκαιρινής
ραστώνης και να προτείνουν λύσεις κι εθνικά επωφελείς ενέργειες. Κάθε άλλη
στάση συνιστά συμπεριφορά ανευθυνότητας κι εγκληματικής αδιαφορίας. Ουδείς
επιχαίρει για τις από πολλούς προβλεφθείσες αρνητικές συνέπειες της απόρριψης
του σχεδίου Ανάν. Πολλοί όμως οργίζονται για τη δειλία και την παθητικότητα
των εξάγγελων ενός υποτιθέμενα επιθετικού Ελληνισμού που εξαντλείται όμως σε
γενικολογίες, αφηρημένους βερμπαλισμούς και υποσχέσεις δίχως ουσία. Δεν
υπάρχει πλέον χρόνος αδράνειας. Ένα σαφές και μακροπρόθεσμο σχέδιο κινήσεων
για το Κυπριακό είναι παραπάνω από απαραίτητο, συνιστά πραγματική εθνική
ανάγκη…