Aμαρτίαν ουκ έχω…

Το ομολογώ. Και αμαρτίαν ουκ έχω. Ξαναπήγα. Στον Λόφο. Για να ξαναδώ το
«Φόσι». Με γοήτευσε τόσο… Εξάλλου πόσες φορές ώς τώρα είχαμε την ευκαιρία να
δούμε αυθεντικό αμερικανικό μιούζικαλ από το Μπρόντγουέι… Καμία. H πρώτη
είναι! Και ελπίζω ότι δεν θα είναι και η τελευταία. Και ότι η επιτυχία του
εγχειρήματος – η παράσταση πήρε παράταση για σήμερα και αύριο – θα δώσει
κουράγιο στα καλλιτεχνικά γραφεία να επαναλάβουν ανάλογες μετακλήσεις, με
κάποια από τα κλασικά αμερικανικά μιούζικαλ – και σε κλειστό θέατρο. Και όχι
βέβαια να πάρουν την ιδέα και να μας φέρουν τίποτα τριτάντζες μπαγκατέλες,
προορισμένες «για τις βαλκανικές χώρες»… Ξέρουμε πια…

…και διάχυτος αισθησιασμός

Ξαναπήγα κυρίως για να απολαύσω, για να παρατηρήσω, για να «ψάξω» την τέχνη
αυτού του σπάνιου χορογράφου, του Μπομπ Φόσι, που ανήγαγε το «ροζ» μιούζικαλ
σε τέχνη ουσιαστική. Αυτούς τους ώμους που «ξεβιδώνονται», αυτούς τους γοφούς
και τις λεκάνες που συστρέφονται και τινάζονται «προκλητικά» σαν σε στιγμές
ερωτικού παροξυσμού, αυτές τις ανοιχτές παλάμες με τα τεντωμένα δάχτυλα από τα
οποία ξεχύνεται η ενέργεια, αυτές τις αργές, μαλακές κινήσεις στις οποίες σαν
να ενεδρεύει η απειλή, αυτές τις άλλες κοφτές κινήσεις που σαν να σε κόβουν με
το μαχαίρι, αυτά τα καταπληκτικά, «εμβληματικά» τρίο του Φόσι – τρεις άντρες,
μια γυναίκα – δυο άντρες, δυο γυναίκες – ένας άντρας… -, αυτούς τους
σπασμένους σε γωνία 90° καρπούς με τα λευκά γάντια… Κι όλα αυτά βουτηγμένα
σε έναν διάχυτο ερωτισμό, έναν αισθησιασμό συμφυή με το ανθρώπινο σώμα, που
ξεχύνεται από τις χορεύτριές του κυρίως. Σπουδαίος ήταν ο Μπομπ Φόσι. Να ‘ναι
καλά εκεί που είναι και να ‘ναι καλά αυτοί που τον αγάπησαν και τον
«ζωντάνεψαν» και τον «ζωντανεύουν».