Γλυκερές σκηνές για τουριστικά γούστα

Είναι συμβιβασμός ή καταξίωση το Ηρώδειο για έναν καλλιτέχνη όπως ο
Σαββόπουλος; Μετά τη «Συναυλία των κεριών» οι τελευταίες αμφιβολίες μου
κατέρρευσαν. Είναι μεγάλη παγίδα. Κι αυτός ο δημιουργός που τα έβγαλε πέρα σε
ένα Μέγαρο Μουσικής, έπεσε μέσα της. Έγινε γραφικός. Ύστερα από 40 χρόνια
καριέρας, σαν να ένιωσε ανασφαλής, σαν να φοβήθηκε τον ίδιο του τον εαυτό και
τον ακύρωσε. Όχι επειδή έφερε την Καλομοίρα (ήθελε τζερτζελέ και τον έκανε, αν
ήταν φάουλ θα το δείξει η καριέρα της), ούτε επειδή άμβλυνε το πολιτικό του
προφίλ (είναι χρόνια που το παίζει «εθνική συμφιλίωση») αλλά επειδή αλλοίωσε
τα τραγούδια του «στολίζοντάς» τα με χορευτικά επεισόδια που όμως αναιρούσαν
το ίδιο τους το κλίμα.

H χορογράφος Σοφία Σπυράτου που συνεργάστηκε μαζί του είναι καλλιεργημένη
και ικανή, εκείνος είναι έξυπνος και εμπνευσμένος, πώς γέννησαν τέτοιο κιτς;
Άκουγες τα τραγούδια και έβλεπες, όχι μία εικόνα των μυθικών 60’s όπως
ενδεχομένως θα ήθελαν οι δυο τους, αλλά γλυκερές σκηνές για τουριστικά γούστα,
σαν από παρακμιακά ελληνάδικα με γκόμενες-ψώνια που κουνιούνται και ακκίζονται
στα τραγούδια των σταρ της νύχτας. Άκουγες το «Μακρύ ζεϊμπέκικο γιο το Νίκο»
και αναρωτιόσουν αν και οι χορευτές ακούνε το ίδιο τραγούδι. Σίγουρα όχι. Πώς
δεν το κατάλαβε ο Σαββόπουλος; Πώς τους άφησε να κακοποιούν έτσι αυτό το
«σάουντρακ της γενιάς μας». Να αναιρούν το ειδικό του βάρος;