«Iσίς τρώτι κι πίνιτι…»

Σαββόπουλος, Γαλάνη, Δεληβοριάς, Αρβανιτάκη, Ιωαννίδης, Πορτοκάλογλου σε ανταλλαγή θετικής ενέργειας με το κοινό

Όταν η Επανάσταση γίνεται life style. Όταν η διαδήλωση γίνεται κοσμική,
«απαστράπτουσα» εκδήλωση. Όταν η το πάλαι ποτέ Αριστερά γίνεται κατεστημένο.
Όταν οι επαναστάτες προσπέφτουν στα γόνατα της «νεοορθοδοξίας». Όταν οι
ταπεινές μπουάτ γίνονται γκλαμουρόζο Ηρώδειο. Όταν το Πολυτεχνείο γίνεται
θώκος στο Ηρώδειο. Όταν οι πονηροί πολιτευτές γίνονται «οι εκπρόσωποι του
πολιτικού κόσμου». Όταν το ξύλο στην Ασφάλεια γίνεται μπαλετάκια και ο
Κοεμτζής και το «Μακρύ ζεϊμπέκικο του Νίκου» νούμερο. Όταν ο αριστερός λόγος
γίνεται σόου και πλάκα και σόου της πλάκας. Όταν τα αναμμένα αναπτηράκια στα
χέρια γίνονται φακουδάκια που προσφέρονται δωρεάν στην είσοδο με χορηγό τον
Γερμανό και με… «οδηγίες χρήσης» σε συνοδεύουσα καρτούλα «παρακαλούμε ανάψτε
το στο τραγούδι “Εμείς του ’60 οι εκδρομείς”».

Όταν τα παντελόνια με τον τριμμένο καβάλο μεταποιούνται σε φίνα λευκά μεταξωτά
γιλέκα. Όταν τα ταγάρια αντικαθίστανται με Gucci. Όταν τα κλεφτά φιλιά
γίνονται εγγονάκια και επιδεικτικά βαλσάκια «θρησκεία – στρατός – πατρίς –
οικογένεια» στην ορχήστρα του Ηρωδείου. Όταν η υψωμένη και με πάθος παλλόμενη
αριστερή γροθιά τού επί σκηνής συν-άδοντος “Εμείς του ’60 οι εκδρομείς” Κώστα
Ζουράρι «δίνει ατάκα» – ο αγώνας τώρα δικαιώνεται; – στην επελαύνουσα τούρτα,
στην αναδυόμενη εκ των σπλάχνων της – απ’ τα κόκαλα βγαλμένη; – γλυκούλα
Καλομοίρα – Μέριλιν του «τόσο αθώου βλέμματος» αλλά του καθόλου αθώου – ή όχι;
– «Fame» και στο «Happy Birthday Mr President». E, τότε, θυμάμαι το «… ισίς
τρώτι κι πίνιτι…».

«40 χρόνια στη σκηνή!», σχολίασε η Καλομοίρα άμα τη εξόδω της από τη ροζ τούρτα. «Πω πω, γι’ αυτό είναι το κέκι (σ.σ.: η τούρτα, το κέικ) μεγάλο»

Απ’ τον κάποτε Διονύση Σαββόπουλο που πολλούς έσυρε στο άρμα του της
Αμφισβήτησης – όπως και από τους δεκάδες άλλους Διονύσηδες της Αμφισβήτησης
που μετετράπη στη Μεγάλη Συγκατάβαση – δεν περίμενα τίποτα. Από καιρό πια. Από
την εποχή της προσγείωσης με αερόστατο στο Ολυμπιακό Στάδιο, του «Κωλοέλληνες»
και του «ψηφίστε Μητσοτάκη»…

Αλλά, αίφνης, αυτά που τα είχα συνηθίσει και τα είχα αποδεχτεί, τα είδα όλα
μαζί, σαν καδραρισμένα, στη σκηνή του Ηρωδείου. Φωτισμένα με χρωματιστά
λαμπιόνια, στολισμένα με μπαλόνια, πνιγμένα στους καπνούς, με κοριτσάκια και
αγοράκια σεινάμενα και λυγάμενα, με τούρτες και με Καλομοίρες – μόνη αισθητή
απουσία του Μακαριωτάτου και μόνο τον Εθνικό Ύμνο που δεν τραγουδήσαμε… Και
εγένετο φως. Άπλετο φως. Και είπα: «Ωραία η συναυλία, το Ηρώδειο να σείεται
και ο κόσμος να χαίρεται και να χαμογελά, πατέρα, κι εσύ να μεμψιμοιρείς και
να καταθλίβεσαι; Άρα εσύ είσαι ο “άρρωστος”. Που γεροντοκόριασες, που πάλιωσες
και “το ‘χασες το τρένο”».

Αλλά όταν πήγα σπίτι μου και κάθησα και το καλοσκέφτηκα και αναλογίστηκα τον
βίο και την πολιτεία κάποιων εκ των παρόντων, ξέρετε, βρήκα ότι είμαι
υγιέστατος. Και ότι αυτές οι εκδρομές του ’60 – το αποφάσισα οριστικά – δεν
μου αρέσουν. Και κοιμήθηκα ήσυχος. Χωρίς ενοχές. Μόνο με μια περίεργη γεύση
στο στόμα. Νομίζω αηδίας

H «εξοργιστική Καλομοίρα»

«Υπήρξαν στιγμές μαγικές, και άλλες που δεν σου δημιουργούσαν την αίσθηση που
περίμενες από μια συναυλία για τα 40 χρόνια του Σαββόπουλου στο τραγούδι.
Περιμέναμε όμως πολλά περισσότερα από τα πολύ αγαπημένα τραγούδια», λέει στα
«NEA» η Ειρήνη Μαρκουλάκη, τραπεζικός. «Το εξοργιστικό ήταν όταν η Καλομοίρα
άρχισε να μιλά σαν να βρισκόταν στο “Fame Story”, να ρωτά τον Διονύση
Σαββόπουλο αν θέλει να γίνει παππούς της, και να τραγουδά το “Επαρχιώτης στην
Αθήνα”. Παρ’ όλα αυτά, σέβομαι ότι θέλησε να κάνει ένα πάρτι, με καλεσμένους
εκείνους που ήθελε, να πει αυτά που αισθάνεται».