Ένα πάρτι που συγκίνησε και δίχασε

«Ποια είναι αυτή η Έλσα, με ρωτούσε η κυρά Άσπα», έλεγε ο Διονύσης Σαββόπουλος, λίγο πριν τραγουδήσει το «Έλσα σε φοβάμαι». «Αλλά η Έλσα δεν είναι καμία. Είναι η τρομακτική πλευρά της γυναίκας. Αυτή που φοβόμαστε εμείς οι άντρες»

Σκηνή πρώτη(στην είσοδο): Καλοντυμένες κυρίες, σε ηλικία προχωρημένου… κουμ
καν, αναζητούν εισιτήριο. «Μήπως σας περισσεύει μια θέση; Έστω και μία;». Λίγο
πιο κάτω, κομψοί 50άρηδες με τις συζύγους τους (ή και παιδιά τους),
ανταλλάσσουν χειραψίες, φιλιά, με φίλους που έχουν χρόνια να δουν. Γκρίζοι
κρόταφοι, καφτάνια και σανδάλια Καλογήρου ανεβαίνουν τις κερκίδες.

Ατμόσφαιρα ευχάριστης ανυπομονησίας, μέσα σε ζέστη και ασφυκτικά
γεμάτες κερκίδες. Χαιρετούρες φιλενάδων, καλοντυμένα παιδάκια που
περιεργάζονται το δωράκι που τους έδωσαν στην είσοδο (ένα φακουδάκι με
οδηγίες… χρήσης για τα πιο φορτισμένα τραγούδια του σόου). Κι όμως, εδώ κάτι
δεν κολλάει, σκέπτεται η γράφουσα. Το «συναυλιακό κοινό» των 20άρηδων δεν
έμαθε για τον Σαββόπουλο;

Έναρξη: Καθισμένος σε ένα σκαμπό, με τον προβολέα πάνω του, κομψός μέσα στα
μαυρόασπρα ρούχα του, σφυρίζει τον σκοπό της «Συννεφούλας». «Είχα, είχα μια
αγάπη αχ καρδούλα μου…» (κιθάρα-φωνή). Το κοινό χειροκροτεί ρυθμικά. Τα φώτα
αλλάζουν σε αποχρώσεις του μοβ και του μπλε, μέχρι που υποδέχονται τους τρεις
πρώτους καλεσμένους του. Πορτοκάλογλου, Δεληβοριάς, Αλκίνοος Ιωαννίδης με τις
κιθάρες τους άδουν με τον Σαββόπουλο «Μία η άνοιξη». Το πάρτι αρχίζει λιτά.
Και η συγκίνηση είναι εκεί.

Συνέχεια: Ταμπούρλα, χάλκινα, όλοι στα λευκά ντυμένοι, παιανίζουν τη
«Θαλασσογραφία». Ο Πορτοκάλογλου τραγουδάει και ο Νίόνιος διευθύνει… Θα
ακολουθήσουν κομμάτια από τον «Μπάλο» (από όλους) μέχρι το φως να αλλάξει
απόχρωση και να εμφανιστεί στο βάθος η φούξια φούστα της Ελευθερίας Αρβανιτάκη
που πλησιάζει σιγά σιγά με το «Αεροπλάνα και βαπόρια».

Φωτισμοί, χρώματα, είσοδοι και έξοδοι των πρωταγωνιστών συνιστούν ένα
καλοστημένο θέαμα με «ανάσες» τα σχόλια του Σαββόπουλου: «Κυρίες και κύριοι
σαν στο σπίτι σας. Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία. Αρβανιτάκη).

Το ντουέτο (Αρβανιτάκη – Σαββόπουλος) θα συμπληρωθεί από τη Δήμητρα Γαλάνη που
μπαίνει με ένα παιχνιδιάρικο «Έρχεται βροχή, έρχεται μπόρα». Το ποτ πουρί που
ακολουθεί περιέχει από «We always Love you» και μια «Θάλασσα μικρή» μέχρι «Que
je t’ aime» με Νιόνιο να παίρνει την Άσπα από τις κερκίδες και να χορεύουν
κάτω από τη σκηνή. Τα κορίτσια του χορού (από την ομάδα της Σοφίας Σπυράτου)
διανθίζουν το πάρτι με φιγούρες. Κάπως υπερβολικές ώρες ώρες…

Φωτογραφίες: Όλο το σόου θα μπορούσε να είναι ένα σύνολο από φωτογραφίες του
’60. Κάθε κίνηση του Σαββόπουλου, συνεύρεση με τους καλεσμένους του, κάθε του
γκριμάτσα είναι αυστηρά μελετημένα, ώστε να φτιάχνουν ξεχωριστά «κάδρα». Το
κοινό είναι παρόν – με τα φακουδάκια, την προσοχή, το χειροκρότημά του.

Τα καλύτερα έπονται. Στο β’ μέρος θα απελευθερωθούν ακόμη και οι πιο
συγκρατημένοι θεατές, η λάμψη των φακών θα γεμίσει το κοίλον, τα σώματα θα
δονηθούν σε κομμάτια όπως το «Περιβόλι του τρελού», τα νταούλια και το
ηλεκτρικό μπάσο θα πάρουν φωτιά στον «Μπάλο», οι ακραιφνείς μουσικόφιλοι θα…
μεθύσουν από τον διονυσιασμό του «Μακρύ ζεϊμπέκικο για τον Νίκο» (τι
ενορχήστρωση!) και θα βουρκώσουν στο αέρινο παίξιμο του πιανίστα Τάκη Φαραζή
στο «Άδεια μου αγκαλιά». Οι φίλοι από τα παλιά – Λυκουρέζος, Κυρ, Φυντανίδης,
Γραμματικάκης, Ζουράρις – θα κληθούν στη σκηνή να τραγουδήσουν «Εμείς του ’60
οι εκδρομείς» και καθώς το γιορταστικό κλίμα θα φτάνει στο κρεσέντο του θα μας
εύρει η Καλομοίρα μέσα από μια τεράστια τούρτα με ένα «Happy birthday Mr.
president» που… λειώνει από νάζι. Το θέατρο θα χειροκροτήσει και όσοι είχαν
αμφιβολίες θα ψέξουν τον εαυτό τους για στενοκεφαλιά. Ακόμη κι αυτό να σε
ενοχλήσει, σχολιάζει η διπλανή μου, πετάς μια υπέροχη παράσταση γιατί δεν σου
αρέσει το… κερασάκι;

H παράσταση τελείωσε ύστερα από τρία ή τέσσερα μπιζ, με όλα εκείνα τα κομμάτια
που λάτρεψαν τα νιάτα του ’70 από το «Όταν σημάνει εκείνη η ώρα» μέχρι το
«Close your eyes and Ι miss you» και «Ας κρατήσουν οι χοροί». Τα φακουδάκια
έμειναν αναμμένα μέχρι το φινάλε και όσοι είχαν μειδιάσει με νόημα στην
είσοδο, το έκρυψαν στην τσέπη δίχως δεύτερη κουβέντα. Ο Σαββόπουλος το ‘χει
αυτό: εξαφανίζει τις δεύτερες σκέψεις. Κι ένα ενθύμιο από μια παράσταση που
πέρασαν καλά, είναι πάντα ευπρόσδεκτο.

«Στιγμές ρομαντισμού»

«Ήταν μια καταπληκτική παράσταση, που μου άφησε μια πολύ γλυκιά εντύπωση.
Ήμουν πανευτυχής», λέει στα «NEA» η συμβολαιογράφος Εύη Γατοπούλου. «H
παράσταση ήταν πολύ καλά σκηνοθετημένη. Έζησα στιγμές ρομαντισμού και
ευτυχίας. Απέδειξε ο Διονύσης Σαββόπουλος πως με ό,τι ασχολείται, το κάνει
καλά. H Καλομοίρα με ξάφνιασε, αλλά δεν με ενόχλησε καθώς την συνέδεσε με τον
απόδημο ελληνισμό. Το έφερε πολύ ωραία και γλυκά. Ίσως μόνον η υψωμένη γροθιά
του Ζουράρι, εν μέσω ροδοπετάλων, δεν ταίριαζε».

«Σαν χώμα που ποτίστηκε…»

«Μπορεί να φανεί λιγάκι μελό αλλά εγώ θα το τολμήσω: Μετά το φινάλε της
συναυλίας αισθάνθηκα σαν χώμα που ποτίστηκε, σαν κλαδί που ξαφνικά άνθισε.
Έφυγα με πολύ θετική ενέργεια και με μια αισιόδοξη αίσθηση για το μέλλον»,
λέει η N.T., 40 ετών, από το Μετς. «Το περίεργο είναι ότι ενώ η παράσταση με
έκανε να νοσταλγήσω, δεν μου έβγαλε μιζέρια. Μoυ αρέσει αυτό το γιορταστικό
πνεύμα που έχουν οι παραστάσεις του Σαββόπουλου κι αυτή τη φορά μου άρεσε
ιδιαίτερα το κλίμα του πάρτι. H οικειότητα μεταξύ κοινού και σκηνής έρρεε αβίαστα».

«Δεν χωρούσαν νεοφώτιστοι»

«Περίμενα περισσότερα “Τραπεζάκια έξω”, λιγότερο πάρτι, περισσότερο
Σαββόπουλο. Στη “Συναυλία των κεριών” δεν νομίζω πως χωρούσαν νεοφώτιστοι ούτε
ετερόφωτοι εκδρομείς του ’60», λέει η στατιστικός Μαρία Καρακλιούμη, που
δηλώνει φανατική θαυμάστρια του Διονύση Σαββόπουλου.