Έγινε «ξένη» στη γειτονιά της

«Έψαξα σε τρεις πολυκατοικίες για να βρω Έλληνα μόνιμο κάτοικο χωρίς
επιτυχία. Στην τέταρτη μόνο βρήκα δύο ενοικιαστές αλλά νομίζω πως ο ένας έχει
ήδη φύγει». H κ. Στέλλα Γερομήτσου είναι η τελευταία Ελληνίδα κάτοικος σε
τέσσερις πολυκατοικίες επί της οδού Μενάνδρου, στην Πλατεία Βάθη, που πλέον
κατοικείται σχεδόν αποκλειστικά από οικογένειες μεταναστών.

Φίλοι και γνωστοί απορούν με την επιμονή της να μένει σε μία περιοχή που οι Έλληνες κάτοικοι έχουν αδειάσει. H κ. Στέλλα Γερομήτσου έχει βάλει ένα στοίχημα με τον εαυτό της και θα προσπαθήσει να το κερδίσει αναπτύσσοντας μια καλύτερη επικοινωνία με τους μετανάστες γείτονές της, προκειμένου να βοηθήσουν μαζί την περιοχή τους

Άρχισε να αναζητά τους Έλληνες της γειτονιάς σε μια προσπάθεια να εντοπίσει
τους μόνιμους κατοίκους. «Δεν με ένοιαζε αν είναι Έλληνες ή ξένοι», λέει. «Με
ενδιέφερε να είναι μόνιμοι κάτοικοι, να μην έχουν την αίσθηση τού “σήμερα
είμαστε εδώ, αύριο δεν είμαστε”. Αναζητούσα ανθρώπους με προοπτική μόνιμης
διαμονής ώστε να μπορούμε να κάνουμε μαζί κάποιες κινήσεις για την προστασία
της γειτονιάς μας, διότι οι Αρχές την έχουν σχεδόν εγκαταλείψει. Τελικά έχω
έρθει σε επαφή μόνο με ξένους, καθώς Έλληνες μόνιμους κατοίκους δεν έχω βρει
ακόμα».

Συμβίωση προς μίμηση

Στην πολυκατοικία της μένουν κυρίως Ρώσοι, Βούλγαροι αλλά και κάποιοι
μετανάστες από το Μπανγκλαντές – στην ευρύτερη περιοχή η πλειονότητα των
κατοίκων προέρχεται από χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ.

«Ήθελα και θέλω να τους βρω, να μιλήσω μαζί τους, να επικοινωνήσω και να τους
πω “παιδιά, στο ίδιο καζάνι βράζουμε, άσχετα αν εγώ είμαι Ελληνίδα και εσύ από
το Μπανγκλαντές, τη Βουλγαρία ή τη Ρωσία”», προσθέτει. «Με αυτούς τους
ανθρώπους μπορούμε να ζήσουμε μαζί και να είμαστε παράδειγμα συμβίωσης προς
μίμηση. Στη χειρότερη περίπτωση να μην ενοχλούμε ο ένας τον άλλον και στην
καλύτερη να βοηθάμε ο ένας τον άλλον».

Δεν είναι λίγες οι φορές που μετανάστες της περιοχής έχουν κτυπήσει την πόρτα
της αναζητώντας βοήθεια προκειμένου να συγκεντρώσουν τα απαραίτητα
δικαιολογητικά για τη νόμιμη διαμονή τους. «Καμιά φορά μού λένε τα προβλήματά
τους και για τα εφιαλτικά ενοίκια που πληρώνουν. Κάθε διαμέρισμα το ενοικιάζει
ένας, αλλά μένουν σε αυτό μία ντουζίνα άνθρωποι και οι ιδιοκτήτες το
εκμεταλλεύονται. Για παράδειγμα δυάρι στον πρώτο όροφο μέσα στο σκοτάδι και
την υγρασία ενοικιάζεται προς 350 ευρώ», τονίζει η κ. Γερομήτσου.

Χωρίς προβλήματα

Στους φίλους της που τη ρωτούν αν φοβάται να κατοικεί σε αυτή την περιοχή
απαντά ότι οι μετανάστες δεν προκαλούν προβλήματα. Μοναδικό παράπονό της είναι
η φασαρία καθώς πολλοί βάζουν δυνατά τη μουσική στα σπίτια τους με αποτέλεσμα
να ακούγονται ακόμα και από δύο-τρεις πολυκατοικίες μακριά. «Δουλεύουν πολύ,
κουράζονται πολύ, τους λείπει η χώρα τους και όταν χαλαρώνουν, τότε τους
πιάνει ένας παρορμητισμός που δεν ελέγχεται εύκολα», εξηγεί. «Πολλές φορές
μαζεύονται στα καταστήματα που βρίσκονται εδώ και πουλάνε διάφορα είδη από τις
χώρες τους και πίνουν όλοι μαζί με αποτέλεσμα να δημιουργούν μία βαβούρα».

Σκληρές εικόνες

«Το έχω πάρει εγωιστικά. Δεν θέλω να φύγω, καθώς για μένα αποτελεί
πλέον ένα προσωπικό στοίχημα να μη χαθεί το ανθρώπινο πρόσωπο της περιοχής».
Αυτή είναι η απάντηση της κ. Γερομήτσου σε όσους απορούν με την επιμονή της να
μην αλλάζει τόπο κατοικίας. H καθημερινότητα στη γειτονιά της έχει σκληρές
εικόνες, που ωστόσο, όπως λέει, δεν έχουν σχέση με τους μετανάστες. Δεν είναι
λίγες οι φορές που στα σκαλοπάτια της πολυκατοικίας της αντικρύζει χρήστες
ναρκωτικών ενώ στους τοίχους είναι ξεκάθαρες οι κηλίδες από αίματα. «Κτυπούν
τα κουδούνια και μπαίνουν μέσα για να βρουν μία γωνία να κάνουν τη χρήση τους.
Συνήθως ανεβαίνουν στους ψηλούς ορόφους προκειμένου να μην τους συναντήσει
κανείς ενώ πολλές φορές αποκοιμούνται στα σκαλοπάτια. Δυστυχώς όμως αυτό είναι
ένα πρόβλημα που δύσκολα θα λυθεί».