IΩANNINΩN ΘEOKΛHTOΣ «H Eκκλησία κατάντησε πρακτορείο πωλήσεως εισιτηρίων για αιώνια εκδρομή»

«Καταντήσαμε την Εκκλησία πρακτορείο πωλήσεως εισιτηρίων για αιώνια
εκδρομή… H Εκκλησία εθνικοποίησε τον Θεό και τον έκανε εχθρό τής
ανθρωπότητας. Να ζητήσουμε από την Πολιτεία να θεσπίσει την πολιτική κηδεία.
Να δώσει η Εκκλησία οικόπεδα για την ανέγερση τζαμιών».

Ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων κ. Θεόκλητος με συνέντευξη-σοκ στα «NEA» ζητά να
γκρεμιστούν τα ιερά ταμπού, καταθέτοντας επαναστατικές απόψεις που έρχονται να
ανατρέψουν κατεστημένα αιώνων.

Ο κ. Θεόκλητος, ο οποίος από το 1958 που μπήκε στον κλήρο δεν σταμάτησε
ούτε στιγμή να διατυπώνει χωρίς φόβο και πάθος τις απόψεις του, έχει χαράξει
τη δική του γραμμή μέσα από ξεχωριστή προσωπική σχέση με την Ορθοδοξία και τον
Χριστιανισμό. Δεν δίστασε να συγκρουστεί με ό,τι χαρακτήριζε «σάπιο και
αντικανονικό», κερδίζοντας το τίτλο του πρωτοπόρου δεσπότη.

«Να διακονούμε τα Έθνη χωρίς να εθνικοποιούμε τον Θεό», δηλώνει στη συνέντευξή
του στα «NEA» ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων. «H Εκκλησία είναι και παραμένει του
Θεού».

Εκκλησία: θεσμός ή μυστήριο;

Αν οι θεσμοί ήταν Μυστήρια, τότε η κοινωνική διάρθρωση θα ήταν επικίνδυνα
θεοκρατική. Μία Εκκλησία θεσμός δηλώνει μεταλλαγή σε θρησκεία. Όμως η Εκκλησία
είναι και παραμένει του Θεού. Ο Χριστός κατήργησε τη θρησκεία και η Εκκλησία
είναι το καινό σώμα Του, γι’ αυτό είναι Μυστήριο προσωπικής σχέσης,
μεταμορφωτικό γεγονός, πορεία στο τέλειο τέλος, Μυστήριο μετοχής στον τρόπο
ζωής της Τριαδικής Θεότητος. Όσο και αν οι άνθρωποι την υποβιβάζουμε σε
κορυφαίο θεσμό για να δικαιολογούμε τις αμαρτίες μας και να εκμεταλλευόμαστε
τις μεταφυσικές φοβίες.

Οι πραγματικοί εχθροί της Εκκλησίας;

H εκκλησία, από τη θεία φύση της, δεν έχει εχθρούς. Απορριπτικά, έχει δικαίωμα
κάθε άνθρωπος να διάκειται απέναντι στην Εκκλησία. Οφείλουμε να σεβαστούμε την
άρνηση αυτή. Το δικαίωμα αυτό κατοχυρώθηκε από τον Χριστό στον έναν από τους
δύο ληστές, στον Γολγοθά. Με τρομάζει η έχθρα των λεγομένων θρησκευομένων.
Αυτοί γνωρίζουν την τεχνική του μίσους και δεν συγχωρούν. Αυτοί είναι ο μόνος
κίνδυνος για την Εκκλησία που είναι Σώμα Χριστού.

Εθνική Εκκλησία;

Αλίμονό μας το ‘χουμε «διδάξει» και το καρπούμεθα. Το κάθε έθνος διασώζει τα
ποιοτικά χαρακτηριστικά του μέσα από μία σωστά απεθνικοποιημένη Εκκλησία. H
διαστροφή του σωτηριολογικού σκοπού της Εκκλησίας στην υπηρεσία κάθε εθνικής
σκοπιμότητας εθνικοποίησε τον Θεό και τον έκαμε εχθρό της ανθρωπότητας. Να
απαλλαγούμε από σύνδρομα που η Ιστορία ξεπέρασε. Το έθνος, κάθε έθνος επιμένω,
ωφελείται από την εσχατολογική προοπτική της Εκκλησίας, η οποία το υπηρετεί με
αλήθεια αγάπης και όχι με συναισθηματικές φορτίσεις. Να διακονούμε τα έθνη,
δίχως να εθνικοποιούμε τον Θεό και να εξαργυρώνουμε, ωφελιμιστικά, τη διακονία
μας.

H ποιμαντική της Εκκλησίας σήμερα;

Ποιμαντική είναι η βίωση και η έκφραση της αγαπώσης τον Θεό καρδίας. H
Εκκλησία βιώνει την κατάργηση του θανάτου, του μόνου κύριου προβλήματος των
ανθρώπων και των ανθρώπινων… Είναι το μυστήριο «της κατάποσης του θνητού υπό
της Ζωής». Αυτό ίσως ξεχάσαμε, αν και καταντήσαμε την Εκκλησία «πρακτορείο
πωλήσεως εισιτηρίων για αιώνια εκδρομή στη μεταφυσική τής μεταθανάτιας ζωής.
Με θέσεις και κατηγορίες, ανάλογα το πόσο καλά πληρώνει κάποιος για το ταξίδι
αυτό, με καλά έργα ή φιλάνθρωπες παροχές»! Εν πάση περιπτώσει, δεν καταλάβαμε
καλά ότι οι άνθρωποι μας σέβονται και μας φοβούνται, όπως έχει ειπωθεί, με τα
ίδια αισθήματα που σέβονται και φοβούνται τα νεκροταφεία!.. Οι άνθρωποι
πεθαίνουν μόνοι, κι εμείς απλώς τους θάβουμε. Σε κάθε εποχή και σε κάθε
πολιτισμό, ο άνθρωπος θα αντιμετωπίζει το ίδιο πρόβλημα, μόνος ενώπιον του
θανάτου. H Εκκλησία υφίσταται για να σταματήσει το εμπόριο των ψευδαισθήσεων,
να διδάσκει ότι δεν είμαστε ούτε θνητοί ούτε αθάνατοι, ότι είμαστε δωρολήπτες
τής υπό του Θεού προσφερομένης αγιότητος, μακάριοι γιατί ο Θεός μάς αγαπά τόσο
όσο δηλώνει η κάθοδός του στον Άδη της ανθρώπινης περιπέτειάς μας.

Πρέπει να έχει ρόλο και λόγο για όλα η Εκκλησία;

Δεν χρειάζεται να μιλάμε για όλα, απλώς γιατί δεν εκφράζουμε όλους και γιατί
στα περισσότερα οι άνθρωποι δεν μας έχουν δώσει ρόλο και δεν μας αναγνωρίζουν
δικαίωμα παρεμβολών και διεμβολών. Πρέπει να μάθουμε και να σιωπούμε. Μόνο με
τη σιωπή, επιτρέπουμε, μερικές τουλάχιστον φορές, να ακούνε οι άνθρωποι τη
φωνή του Θεού!.. Αλλά και όταν μας ζητούν να έχουμε λόγο και μας ζητούν να
ομιλούμε, πρέπει έλλογα, να διερωτώμεθα, γιατί; H Εκκλησία δεν είναι
φωνασκούσα εξουσία, αλλά σιωπώσα διακονία, δεν έχει «πάθος για εξουσία, αλλά
είναι η εξουσία του πάθους…»! Έπειτα, οι άνθρωποι κουράστηκαν απ’ όσους
μιλούν ανέξοδα, έχουν περισσότερο ανάγκη να τους προσέχουν, να τους ακούνε, να
τους καταλαβαίνουν και να τους αγαπούν.

H Εκκλησία να δώσει οικόπεδα για τα τζαμιά

Να παραχωρήσει η Εκκλησία οικόπεδο για να χτιστούν τζαμιά στην Αθήνα, δηλώνει
ο κ. Θεόκλητος.

Χώροι λατρείας στους μουσουλμάνους;

Τα τέσσερα πρεσβυγενή μας ορθόδοξα Πατριαρχεία είναι σε αλλόθρησκες χώρες, τα
τρία σε μουσουλμανικές, και των Ιεροσολύμων μέχρι πρόσφατα και αυτό. Έχουν
όλα, το Οικουμενικό λιγότερα λόγω πολιτικών λόγων, προνόμια από το Ισλάμ της
προοθωμανικής και οθωμανικής περιόδου, προνόμια που και σήμερα είναι σεβαστά
και αποτελούν μέρος του ανεγνωρισμένου και ισχύοντος διεθνούς δικαίου, π.χ. ο
αχταναμές των μέσων του 7ου αιώνα του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων βάσει του
οποίου καθιστάμεθα εκκλησιαστικά κυρίαρχοι των προσκυνημάτων της Αγίας Γης.
Δεν νομίζετε ότι είναι καιρός κάποιοι συνάνθρωποί μας και εδώ να λατρεύουν τον
Θεό τους και να ασκούν ελεύθερα σε τόπους ιερούς και πέρα από προσβλητικές
συνθήκες τα καθήκοντά τους; Όχι μόνο να έχουν, αλλά η Ορθόδοξη Εκκλησία της
Ελλάδος να τους παραχωρήσει τέσσερα ή πέντε οικόπεδα να κάνουν τεμένη. Όχι ένα
τέμενος, να θέλουν μία ημέρα ολόκληρη για να πάνε και μία για να γυρίσουν,
αλλά περισσότερα. Και στο κέντρο ακόμα, γιατί, σε τι θα μας ενοχλούσαν; Εμείς
να τους παραχωρήσουμε τη γη δωρεάν, στο όνομα των Πατριαρχείων, ένα οικόπεδο
για κάθε Πατριαρχείο, ένα τέμενος για κάθε Πατριαρχείο. Είναι ντροπή να
συζητάμε αν πρέπει, που πρέπει, πόσο πρέπει και γιατί πρέπει. Είναι ντροπή,
και για την εθνική μας συνείδηση ντροπή. Να το πράξουμε, να διευκολύνουμε και
την Πολιτεία που αγωνίζεται για τα Πατριαρχεία και δεν έχει λόγο να μην
ντρέπεται από τη στάση μας, όταν διεκδικώντας τα δίκαια των Πατριαρχείων
βρίσκει εμπρός της τη φανατισμένη και βάρβαρη αντίδρασή μας να μη γίνουν, τόσα
χρόνια, τεμένη στην Αττική και ιδίως στη «χριστιανική Αθήνα». H Αθήνα είναι
πόλις αρχαιότερη των περιορισμένων ιστορικών γνώσεών μας και φορέας ενός
πολιτισμού που είχε βωμό και στον «άγνωστο Θεό»… Αλλά, η Πολιτεία να
προχωρήσει, να προχωρήσει και χωρίς εμάς, να μας ξεπεράσει. Πρέπει να το
πράξει, στο όνομα του ελληνικού πνεύματος και του ελεύθερου και αδούλωτου
οικουμενικού του χαρακτήρα και επίσης στο όνομα της Ορθόδοξης Εκκλησίας που
τιμά και προασπίζει την αξιοπρέπεια του ανθρώπινου προσώπου, ως εικόνας του
Θεού.