Γιατροί σκότωσαν τον Nαπολέοντα

Ούτε από καρκίνο πέθανε, λέει, ούτε δολοφονήθηκε. Τον σκότωσαν μεν οι
γιατροί του, αλλά όχι επίτηδες, αντιθέτως: λόγω υπερβάλλοντος ζήλου. Από εκεί
όπου βρίσκεται, πάντως, ο Ναπολέων Βοναπάρτης πρέπει να είναι έξαλλος με την
αναποφασιστικότητα της επιστημονικής κοινότητας.

Έχουμε και λέμε: ο Ναπολέων πέθανε το 1821, σε ηλικία 52 ετών, στο νησί της
Αγίας Ελένης, στον Νότιο Ατλαντικό Ωκεανό, όπου και είχε εξοριστεί έπειτα από
τη συντριβή του στο Βατερλώ. Οι περισσότεροι ιστορικοί αποδέχονται την επίσημη
εξήγηση: ότι πέθανε από καρκίνο του στομάχου. Αυτή ήταν άλλωστε η ετυμηγορία
της αυτοψίας που έγινε μετά τον θάνατό του από τον προσωπικό του γιατρό,
Φρανσέσκο Αντομάρτσι, παρουσία πέντε ακόμα γιατρών. Επιπλέον, από καρκίνο του
στομάχου είχε πεθάνει και ο πατέρας του Ναπολέοντος.

Υπερβάλλων ζήλος

Το 2001, ωστόσο, άρχισαν τα «μήπως». Γάλλοι ειδικοί στην ιατροδικαστική
υποστήριξαν τότε πως από τις εξετάσεις που είχαν γίνει σε τρίχες της κεφαλής
του Ναπολέοντος διαπιστώθηκε «σοβαρή έκθεση σε αρσενικό». H νέα, δελεαστική
θεωρία ήθελε τον Βρετανό κυβερνήτη της Αγίας Ελένης, Χάντσον Λόου, να
συνωμοτεί με τον Γάλλο κόμη Σαρλ ντε Μοντολόν με σκοπό τη δολοφονία του
Ναπολέοντος. Να, όμως, που τρία χρόνια αργότερα μία νέα έρευνα, από το Τμήμα
Ιατροδικαστικής του Σαν Φρανσίσκο, απαλλάσσει τους δύο υπόπτους και δείχνει ως
«ενόχους» τούς γιατρούς του Ναπολέοντος – ενόχους, όμως, για φόνο από…
υπερβολική επίδειξη ζήλου.

Με βάση, λοιπόν, τη νέα θεωρία, η έκθεση σε αρσενικό – αλλά από
περιβαλλοντικές πηγές, όπως ο καπνός από τα κάρβουνα – θα μπορούσε να είχε
συμβάλει στον θάνατο του Ναπολέοντος. Το πιθανότερο, όμως, είναι να τον
σκότωσαν στην πραγματικότητα τα «φάρμακα» που του δόθηκαν προκειμένου να γίνει
καλά. Του χορηγούνταν τακτικά τρυγικό άλας αντιμονίου, ένα δηλητηριώδες άχρωμο
άλας που είχε σκοπό να του προκαλέσει εμετό. Του γινόταν επίσης τακτικά
κλύσμα. Όπως λένε οι Αμερικανοί ερευνητές, με επικεφαλής τον Στίβεν Καρτς,
αυτό τον έφερε πιθανότατα αντιμέτωπο με μια σοβαρή έλλειψη καλίου, η οποία
μπορεί να οδηγήσει με τη σειρά της σε μια εν δυνάμει μοιραία καρδιακή πάθηση.

Τελειωτικό χτύπημα

Οι ίδιοι υποστηρίζουν πως το «τελειωτικό χτύπημα» ήταν μία δόση 600
χιλιοστογραμμαρίων χλωριούχου υδραργύρου, ως καθαρτικού, δύο ημέρες πριν από
τον θάνατό του. H δόση αυτή ήταν πενταπλάσια του φυσιολογικού και «θάνατος»
για τα επίπεδα του καλίου στον οργανισμό του. Έλα, όμως, που οι υποστηρικτές
της θεωρίας του καρκίνου και της θεωρίας της δολοφονίας δεν αποδέχονται τη
θεωρία του υπερβάλλοντος ιατρικού ζήλου… Έξαλλος ο Ναπολέων…

Ναπολέων Βοναπάρτης (1769 – 1821)

* Ένας από τους μεγαλύτερους στρατιωτικούς ηγέτες της Ιστορίας, ο
Ναπολέων Βοναπάρτης, «Ο Μικρός Δεκανέας», γεννήθηκε στην Κορσική, ακολούθησε
στη Γαλλία τον στρατιωτικό κλάδο και διακρίθηκε εξαιρετικά νωρίς – για να
ανακηρυχθεί το 1802 αυτοκράτορας των Γάλλων και να οικοδομήσει έπειτα από τη
Συνθήκη του Τίλσιτ (1807) τη Μεγάλη Αυτοκρατορία.

* H λαχτάρα του να αποκτήσει ένα παιδί ήταν τόσο μεγάλη που το 1809, ο
Ναπολέων ακύρωσε τον άτεκνο γάμο του με την Ιωσηφίνα ντε Μπωαρναί και
παντρεύτηκε τη Μαρία-Λουίζα των Αψβούργων-Λωραίνης, με την οποία απέκτησε το
1811 τον πολυπόθητο απόγονο – τον Ναπολέοντα B’.

* H ήττα του από τους Βρετανούς του Γουέλινγκτον και τους Πρώσους του
Μπλύχερ στα νότια του Βατερλώ, στις 18 Ιουνίου του 1815, έθεσε απότομα τέλος
στις «100 Ημέρες» της κυριαρχίας του Ναπολέοντα στο Παρίσι: παραιτήθηκε και
εξορίστηκε στην Αγία Ελένη, όπου και πέθανε στις 5 Μαΐου του 1821. Από τότε,
το «Βατερλώ» έχει γίνει συνώνυμο της πανωλεθρίας.