Aθηναϊκά όνειρα τρόμου του συγγραφέα Σταύρου Aντωνίου

O συγγραφέας Σταύρος Αντωνίου διάβαζε ένα εγχειρίδιο της Αλ Κάιντα, πώς να
στηθούν από πιστούς Ισλαμιστές πυρήνες σε ύπνωση και σκέφτεται σενάρια
τρομοκρατίας σε μια Αθήνα του Αυγούστου πολιορκημένη. Θέλει να γράψει ένα
διήγημα, αλλά όσο το προχωρεί τού φαίνεται ψεύτικο. Έφερε στον νου του τη
ζωντανή μετάδοση της πρόσκρουσης του δεύτερου αεροπλάνου στους δίδυμους
πύργους, όταν είχε την αίσθηση ότι παρακολουθούσε κινηματογραφική ταινία, μια
πολύ τολμηρή δαπανηρή ταινία. Ένιωθε ότι με μια έννοια το Χόλιγουντ ξεπερνούσε
τον εαυτό του καταστρέφοντας στα αλήθεια τη Νέα Υόρκη, λες και τα
αεροπλάνα-βόμβες να ξεπετάχτηκαν μέσα από τα βάθη του ασυνείδητου της
κινηματογραφικής βιομηχανίας σαν ένας Κινγκ Κονγκ που αποκτά σάρκα και οστά.

Ο εσωτερικός κόσμος του σκηνοθετικού ασυνείδητου των ανθρώπων του θεάματος,
αλλά και αυτών των αφανών της διπλανής πόρτας, του φάνηκε ότι προεκτεινόμενος
είναι που κάνει πραγματικότητα ό,τι το εφιαλτικό συμβαίνει γύρω μας. Θυμήθηκε
τα δικά του όνειρα που είχε γραμμένα σ’ ένα μπλοκάκι κι αποφάσισε ότι για το
διήγημα δεν είχε ανάγκη τη δραστηριοποίηση ενός πυρήνα σε ύπνωση της Αλ Κάιντα
σε μια γιάφκα του Ζωγράφου ή της Πετρούπολης, του αρκούσαν οι δικοί του
εφιάλτες.

Αντέγραψε μερικούς στην τύχη, με αυτούς θα συνέθετε μετά το διήγημα. Είχε
βάλει και μικρούς τίτλους στα όνειρα: Βομβαρδισμός, Πραξικόπημα, Ατύχημα ή
φόνος, Παράνομος, Μάχη στο Ρεξ.

Βομβαρδισμός

Βλέπω να έρχεται από μακριά μια γνωστή μου κοπέλα. Δεν διακρίνω αν περπατάει
μόνη της ή αν συνοδεύεται. Είναι μια κοπέλα που με ενδιαφέρει ερωτικά, αλλά
ακόμα δεν της έχω κάνει φανερό το ενδιαφέρον μου. Κρύβομαι πίσω από μια
κολόνα. Την αφήνω και με προσπερνάει κι ύστερα την παίρνω από πίσω. Φθάνουμε
στο Μουσείο. H πλατεία είναι αχανής και στο βάθος ορθώνονται τα Παλαιά
Ανάκτορα. Στον ουρανό εμφανίζονται ξαφνικά εχθρικά βομβαρδιστικά. Σηκώνω το
κεφάλι ψηλά και βλέπω ότι στα φτερά τους έχουν για διακριτικό την ημισέληνο.
Οι σειρήνες σημαίνουν συναγερμό. H επίθεση από τον ουρανό αρχίζει αμέσως. Ο
κόσμος, πολύς κόσμος, τρέχει να κρυφτεί πανικόβλητος. Βόμβες και ρουκέτες
πέφτουν δίπλα μου, κοντά μου, αλλά δεν σκάνε αμέσως, είναι βραδυφλεγείς. Όσοι
έχουν απομείνει στην πλατεία απομακρύνονται βιαστικά πριν εκραγούν. Εγώ δεν
προλαβαίνω. Σχηματίζεται μια μεγάλη τρύπα στο στήθος μου, το οποίο
μετατρέπεται ολόκληρο σε μάζα από κρέας, κόκαλα και σπλάχνα. Το τραύμα μοιάζει
να δημιουργήθηκε από μια ρουκέτα που έσκασε μέσα μου. Το περίγραμμα της τρύπας
σχηματίστηκε από καμένα φύλλα συμπαγούς τετραδίου, ελαφρά ανοιγμένα και
κυρτωμένα. Οι άκρες τους είναι καρβουνιασμένες. Τα χέρια μου γεμίζουν αίματα.
Σκέφτομαι ότι πεθαίνω όπως στο χθεσινό όνειρο, το οποίο τώρα συνειδητοποιώ ότι
βγαίνει αληθινό. Με πλησιάζουν φίλοι μου. Τους λέω: «Νόμιζα ότι πέθαινα». Την
ίδια στιγμή μεταφέρομαι στη βεράντα ενός νεοκλασικού κτιρίου της Βασιλίσσης
Σοφίας. Μπαίνω στο εσωτερικό του σπιτιού, σ’ ένα υπνοδωμάτιο. Κοιτάζομαι με
αγωνία σε έναν καθρέφτη. Βλέπω ότι η τρύπα στο στήθος μου έχει κλείσει. Αλλά
σε λίγο σκάει ξανά το στέρνο και τα χέρια μου μαζί. Γεμίζω αίματα. «Πράγματι»,
μονολογώ, «όπως και στο όνειρο, η διαίσθησή μου βγήκε αληθινή». Μέσα σε μια
εφιαλτική ατμόσφαιρα κάποιος ουρλιάζει: «Πρέπει να τον πάμε στο νοσοκομείο».

Ξυπνάω, είναι μια ηλιόλουστη μέρα, από τις πρώτες της άνοιξης.

Πραξικόπημα

Με στολή εκστρατείας ο λοχίας, κράνος κατεβασμένο μέχρι τα φρύδια και
οπλοπολυβόλο με το στόμιο να σε κοιτάζει στα μάτια και ο υπολοχαγός με το
περίστροφο στο χέρι, βρίζουν τους περαστικούς με χυδαίες εκφράσεις. Πετάγομαι
από την πόρτα πολυκατοικίας και τρέχω. Σκέφτομαι: «Έγινε ξανά στρατιωτικό
πραξικόπημα». Βρίσκομαι απρόσμενα πάνω στον Λυκαβηττό. H Αθήνα απλώνεται κάτω
μου. Έχει μετατραπεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Μεταφέρομαι στα Προπύλαια. Τα
πάντα λειτουργούν κανονικά. Μόνο που όλοι φοράμε ριγέ πιτζάμες.

Ατύχημα ή φόνος;

Κατεβαίνω τη Σόλωνος μέσα σε ένα αυτοκίνητο. Στο τιμόνι μια φίλη μου, η
ερωμένη μου εκείνη την εποχή, με την οποία έχω δεσμό παράνομο. Απατά τον άντρα
της μαζί μου. H γυναίκα, που της έχω δώσει το όνομα Φωτεινή Ροδανού, αφήνει το
τιμόνι γιατί θέλει να κάνει εμετό. Περνάει από πάνω μου και κάθεται στη θέση
του συνοδηγού. Το αμάξι είναι ακυβέρνητο. Πλησιάζουμε τη Νομική κι εγώ που έχω
πάρει πλέον το τιμόνι δεν μπορώ να το σταματήσω. Το φρένο δεν λειτουργεί.
Στρίβω το τιμόνι και το ρίχνω στο ντουβάρι της Νομικής, όπου βρίσκεται
συγκεντρωμένο ένα πλήθος φοιτητών. Ένας φοιτητής τραυματίζεται, ευτυχώς όχι
βαριά. Το πόδι του πιάστηκε σε έναν κάδο σκουπιδιών που το αμάξι έριξε πάνω
του. H φίλη μου βγαίνει από το αμάξι και βλέπει απέναντι μια αίθουσα
γυμναστικής. Τρέχει στην αίθουσα, αναμειγνύεται με τις αθλούμενες και εκτελεί
με θέρμη τις ασκήσεις, κοινώς κάνει το κορόιδο για να μη μπλέξει με το
ατύχημα. Σφυρίζοντας αδιάφορα πάω κι εγώ να φύγω, αλλά μια ομάδα φοιτητών με
σταματάει. Οι φοιτητές έχουν στο μεταξύ συλλάβει και τη Φωτεινή Ροδανού, που
τους φωνάζει: «Εντάξει, μην κάνετε έτσι, θα πληρώσουμε». «Ναι, θα πληρώσουμε»,
συμπληρώνω κι εγώ. Από το πλήθος πετάγεται ένας ηλικιωμένος με πρόστυχο
πρόσωπο που μου λέει: «Ξέρω τι έκανες μαζί της. Ξέρω πολύ καλά». H Φωτεινή μού
ψιθυρίζει: «Την πατήσαμε, εργάζεται στο γραφείο του άντρα μου. Κάποτε τού την
είχα πέσει, αλλά δεν κάναμε τίποτα. Με ξέρει όμως». Ανεβαίνουμε τη Μασσαλίας
με ένα μεγάλο πλήθος να μας ακολουθεί απειλητικά. Τα κτίρια έχουν γίνει
ασπρόμαυρα, θυμίζουν γερμανικό εξπρεσιονισμό στον κινηματογράφο. Βρίσκομαι
στην ταινία M του Φριτς Λανγκ. Μ for Murder, είναι ο αγγλικός τίτλος. Σαν να
λέμε Φ για Φόνος. Θα μας καταδικάσουν, σκέφτομαι. Είναι βέβαιο. Και οι
κατηγορίες είναι πολλές. Ακόμα και φόνος!

Παράνομος

Ήμουν βέβαιος ότι με είδαν. Κρύφτηκα στην είσοδο μιας πολυκατοικίας. Το μαύρο
αμάξι πέρασε αργά πλάι μου. «Είμαι τρελός να κυκλοφορώ τέτοια ώρα έξω!».
Υπήρχε απαγόρευση κυκλοφορίας κι εγώ την είχα αγνοήσει, από αμέλεια ή θράσος
δεν ήταν σαφές.

Ένας παγοπώλης, χαμογελώντας υπαινικτικά, έπιασε με το γάντζο και το
γαντοφορεμένο δεξί του χέρι έναν πάγο και τον ακούμπησε στην άσφαλτο. Σε λίγο,
κατά μήκος του δρόμου, δίπλα από κάθε εξώπορτα, οι γυαλιστεροί τετράγωνοι
όγκοι λαμποκοπούσαν, βγάζοντας μικρές ασημένιες και μπλε σπίθες.

Οι πάγοι έσκασαν, λες και είχαν ο καθένας μια βόμβα στο εσωτερικό του, εκεί
που η χαμηλή θερμοκρασία δημιουργεί την πιο συμπαγή στερεά μάζα και τα
θραύσματα κάλυψαν τους δρόμους, τα σπίτια, το μαύρο αμάξι που με
παρακολουθούσε.

Αποσβολωμένος κοιτούσα γύρω μου. Τίποτα. Μονάχα η ψυχρή, παγωμένη, ουδέτερη
έκταση. Αυτήν τη φορά έπαιζα σε ταινία του Κάρπεντερ. Με τσακισμένη τη θέληση
γονάτισα χάμω.

«Ας μείνω εδώ», ψέλλισα εξουθενωμένος.

Μάχη στο Ρεξ

Όλοι οι μπράβοι γονατίζουν, τραβάνε πιστόλια και με πυροβολούν – οι τέσσερις
που βγήκαν από την πολυκατοικία, ο ένας από τους δύο που άνοιξαν την πόρτα του
Χελ, (ο άλλος πάει να σκοτώσει τον σύντροφό μου F) ενώ στην είσοδο
εμφανίζονται ακόμα τέσσερις. Στο όνειρο λαμβάνω μέρος σε επιχειρήσεις εναντίον
κάποιου ονόματι Χελ – Διαβόλου, που έχει τα χαρακτηριστικά των πρακτόρων της
CIA στα μυθιστορήματα του Μπάροουζ. Ο F είναι κάποιος δικός μου που σκοτώνεται
στη μάχη αμέσως. Το σκηνικό είναι η Πανεπιστημίου, απέναντι από το Ρεξ.
Κάποιος δίπλα μου δέχεται πέντε σφαίρες, είναι κι αυτός από την ομάδα μου.
Κλωτσάω το κουφάρι του από τον δρόμο και δέχομαι σφαίρες στα χέρια και τα
πόδια. Δύο μοτοσυκλετιστές, για τους οποίους σκέφτομαι «Αυτοί είναι δικοί
μου», μαρσάρουν και διασχίζουν με τις μηχανές τον δρόμο ανάποδα στην κίνηση,
ανεβαίνουν στο πεζοδρόμιο και διασκορπίζουν την παράταξη των μαυροντυμένων
μπράβων του Χελ. Ο οδηγός της λιμουζίνας του Χελ πυροβολεί και πετυχαίνει έναν
μοτοσυκλετιστή στο πόδι. Ντεραπάρει. Πυροβολώ τον εκτελεστή τού F και τρέχω
προς τον Χελ, παρά τις σφαίρες που έχω δεχθεί. Βλέπω κάποιον να ρίχνει ένα
σκοινί από την ταράτσα του Ρεξ και να κατέρχεται μεγαλοπρεπώς σε στυλ
καταδρομέα. Φοράει ιρλανδικό μπερέ, είναι του IRA, δικός μου. Είναι ο Στήβυ,
σκέφτομαι. Ο Στήβυ ορμάει μέσα στους καπνούς. Οι μαυροντυμένοι μπράβοι του Χελ
ανασυντάσσονται και βάζουν νέα σφαίρα στη θαλάμη. Όλοι μας κάνουμε κινήσεις
αντιπερισπασμού για να προωθηθεί ο Στήβυ που κρατάει οπλοπολυβόλο και γαζώνει
στα τυφλά. Το όνειρο παίρνει ρυθμό ταινίας του Ταραντίνο. Έχω πλησιάσει στο
μεταξύ τον Χελ. Αυτός ενώ προσποιείται ότι κοιτάζεται σε έναν καθρέφτη
βιτρίνας της Πανεπιστημίου, βγάζει απότομα από το σακάκι του μια κοντόκαννη
καραμπίνα με δύο στόμια. Κάνει ξαφνικά στροφή. H καραμπίνα απέχει δύο μέτρα
από το στήθος μου. Δεν φοράω αλεξίσφαιρο γιλέκο. Τώρα θα πεθάνω σκέφτομαι.
Ξυπνάω κάθιδρος.