ΣE ΠPΩTO ENIKO Έχω φτάσει στο απροχώρητο…

Απεχθάνομαι τη μεμψιμοιρία – που, για να πούμε την αλήθεια, είναι ένα από τα
λιγότερο γοητευτικά χαρακτηριστικά της φυλής μας. Αλλά, ειλικρινά σας λέω, δεν
αντέχω πλέον. Δεν αντέχω. Λιγότερο από τρεις εβδομάδες προτού αρχίσουν οι
Ολυμπιακοί Αγώνες, και έχω φτάσει στο απροχώρητο. Και δεν αναφέρομαι στην
πλύση εγκεφάλου που μας γίνεται – σε ενοχλητική ένταση πια – να αγοράσουμε
εισιτήρια για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά στη στάση που όλοι οι δυνάστες της
ζωής και της καθημερινότητάς μας έχουν απέναντι σ’ εμάς, τους «ανώνυμους»
πολίτες.

Όλοι αυτοί οι κύριοι και οι κύριες, λοιπόν, δεν κουράζονται, ιδιαίτερα τον
τελευταίο μήνα, να επιτελούν το έργο για το οποίο εκλέχτηκαν ή επιλέχτηκαν,
προβάλλοντας το αυτονόητο ως κάτι το εξαιρετικό που το κατορθώνουν χάριν των
Ολυμπιακών Αγώνων! Ακούω την κυβέρνηση να ανακοινώνει πανηγυρικά ότι πέτυχε να
μην ανέβουν – κι άλλο; – οι τιμές των καταναλωτικών αγαθών την περίοδο των
Ολυμπιακών Αγώνων. Ακούω επίσης ότι ο υπουργός ανάπτυξης κ. Σιούφας και οι
εκπρόσωποι 22 φορέων της αγοράς – θυμάστε την παλιά διαφήμιση: 22
κατασκευαστές πλυντηρίων σάς προτείνουν; – συμφώνησαν να συστήσουν ένα
συντονιστικό όργανο το οποίο θα αναλάβει την επίλυση των όποιων διαφορών και
προβλημάτων προκύψουν μεταξύ των καταναλωτών και της αγοράς στο διάστημα που
θα διαρκέσουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες.

Μάλιστα. Όλα καλά. Τι ακριβώς εννοούν, όμως, οι ιθύνοντές μας και οι κεφαλές
της κοινωνίας, όταν σε ό,τι κάνουν θέτουν ως όριο τους Ολυμπιακούς; Ότι μετά
τους Αγώνες, ας έρθει το χάος; Ας εκτοξευθούν οι τιμές, σε σημείο που δεν θα
φτάνει πλέον ούτε ολόκληρος μισθός για να μπορείς να πας στο σούπερ μάρκετ;
Ότι μετά τους Ολυμπιακούς, όλοι εμείς οι μισθωτοί και χαμηλοσυνταξιούχοι θα
πεθάνουμε εάν δεν βγούμε στην παρανομία; Ή δεν γίνουμε πολιτικοί;