[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ήταν σαν θεραπεία απεξάρτησης και μάλιστα με την πιο σκληρή μέθοδο.
Μαχαίρι! Όχι σταδιακά και με το μαλακό. Παρασκευοσαββατοκύριακο, μακριά από
τους συνήθεις ρυθμούς της ζωής που δεν αφήνουν χώρο για άλλες ανάγκες κι εσύ
να μην ξέρεις τι συμβαίνει έξω από την πόρτα σου. Μια αλλόκοτη σιωπή να
καλύπτει τα πάντα. Να τεντώνεις το αυτί σου να ακούσεις κάτι, να εκλιπαρείς
για ένα ψήγμα είδησης, ό,τι να ‘ναι, μια μικρή δόση ενημέρωσης και να ακούς
μόνο τον αντίλαλο της δικής σου φωνής. Μετά τον… βομβαρδισμό, η απόλυτη
ησυχία. Που μόνο ανησυχία γεμίζει την ατμόσφαιρα. H ενημέρωση δεν είναι είδος
πρώτης ανάγκης. Πρόκειται όμως πλέον για ένα κεκτημένο, που δεν απεμπολείται.
Από τη μια στιγμή στην άλλη, ο πολίτης του κόσμου επιστρέφει στο απομονωμένο
χωριό του, χωρίς καν να μετακινηθεί. Τι σημασία έχει αν μένει σε μια ευρωπαϊκή
πρωτεύουσα όταν δεν γνωρίζει τι συμβαίνει δίπλα του. Κι αν γινόταν πόλεμος;
Ποιος θα του το έλεγε; Αν γινόταν σεισμός, λιμός καταποντισμός… Αν (γιατί
συμβαίνουν και καλά σ’ αυτόν τον πλανήτη) κάποιος ερευνητής ανακάλυπτε το
φάρμακο για τον καρκίνο πώς θα το μάθαινε; Ακόμη και για τα πιο καθημερινά,
για τα περίεργα, τα ευτράπελα, για ό,τι συμβαίνει στη γειτονιά σου, στην πόλη
σου, στον τόπο σου ή στην άλλη άκρη της γης, ποιος να σου πει; Αφού κανείς δεν
ξέρει… H πληροφόρηση είχε μπλακ άουτ. Πυκνό σκοτάδι παντού. Καραντίνα σε
μπουντρούμι. H μοναξιά περίπου ίδια. H ενημέρωση δεν είναι σαν το φως, το
νερό, το τηλέφωνο. Δεν παραλύει το σύμπαν χωρίς αυτήν. Είναι όμως κάτι εξίσου
σημαντικό. Είναι παρέα. Αντίδοτο στη μοναξιά της εποχής. Ταξίδι για όσους δεν
έφυγαν ποτέ από τις ρίζες τους, γνώση για τους διψασμένους, εκτόνωση
καταπιεσμένων συναισθημάτων. Είναι η ψευδαίσθηση ότι κάποιος, κάποιοι,
ενδιαφέρονται για σένα. Νοιάζονται να σου μεταφέρουν ό,τι δεν μπορείς να
μάθεις αλλιώς. Σου μιλάνε, σε κοιτάζουν στα μάτια, σου γράφουν. Αν είσαι μόνος
το ξεχνάς. Αν έχεις συντροφιά, βρίσκεις θέμα για συζήτηση… Όποιος ισχυριστεί
ότι τα MME δεν του έλειψαν, κρύβει την αλήθεια…