Για το υπουργείο Eμπορίου…

Ακριβώς! Ογδόντα λεπτά πωλείται το νεράκι του Θεού, το εμφιαλωμένο σε
μπουκαλάκι «Αύρα» στα δύο κυλικεία του Ηρωδείου. Μη νομίσετε ότι κατά λάθος
ξανατυπώθηκε ένα από τα δύο σχόλια που είχα γράψει στη στήλη στις 23 και στις
25 Ιουνίου. Απλούστατα, ακριβώς αυτό συμβαίνει και πάλι. Αφού πανηγυρικά ο
πρόεδρος του Ελληνικού Φεστιβάλ κ. Γιώργος Βουλγαράκης μού είχε ανακοινώσει
ότι το νερό πουλιέται – υποθέτω έπειτα από παρέμβασή του – όχι στην τιμή
διατίμησης των πενήντα λεπτών που έχει ορίσει το υπουργείο και που αναγράφεται
ως ενδεικτική τιμή στο μπουκάλι, αλλά και δέκα λεπτά χαμηλότερα – δηλαδή
σαράντα λεπτά. Πάει το Σάββατο μια φίλη στο Ωδείο, αγοράζει δύο μπουκαλάκια,
«ένα ευρώ και εξήντα» τής λένε. «Μα, σαράντα λεπτά δεν το είχατε;», ρωτάει
αφελώς. «Ναι, αλλά ήταν προσφορά λίγων ημερών», της απαντάνε. NAI! Αν θέλετε,
το πιστεύετε.

…και την Αγορανομία

Εγώ, πάντως, δεν το πίστεψα. Λέω «πλάκα μου κάνει». Αλλά μου δίνει την
απόδειξη. Ούτε και τότε πείστηκα. Την Κυριακή το επιβεβαίωσα αυτοπροσώπως.
«Ένα μπουκαλάκι νερό μού δίνετε;». «Ογδόντα λεπτά». «Μα…». «Ναι, αλλά ήταν
προσφορά λίγων ημερών». NAI!! Αν έχετε τον Θεό σας. Κι ας άρχισαν μόλις χτες
οι εκπτώσεις… Μωρέ, καλά το είχα εγώ μυριστεί και έγραφα «Κι εγώ εκεί είμαι,
“μόνιμος”, και θα παρακολουθώ μην ξεχαστούν ύστερα από καμιά εικοσαριά μέρες
και θυμηθούν πάλι το ογδοντάλεπτο…». Και όντως «ξεχάστηκαν». Πριν
συμπληρωθούν «καμιά εικοσαριά μέρες»… Αίσχος! Κύριε πρόεδρε, χ… σάς έχουν.
Κι εμένα βέβαια. Και όλο το κοινό του Φεστιβάλ Αθηνών. Δεν ξέρω αν συμβαίνει
το ίδιο με το υπουργείο Εμπορίου, την Αγορανομία και τις Ενώσεις
Καταναλωτών… Κάποιος απ’ όλους αυτούς ας κάνει τον κόπο να πάει μια βόλτα
μέχρι το Ηρώδειο.