[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Δεν μεγάλωσαν με το όνειρο του διορισμού στο Δημόσιο. Σπούδασαν,
προγραμμάτισαν τη ζωή τους, μόχθησαν να αποκτήσουν όσο το δυνατό περισσότερα
εφόδια. Πτυχίο, μεταπτυχιακό, γλώσσες και ό,τι άλλο απαιτεί η εποχή
προκειμένου ένας νέος να πετύχει τον στόχο του. Να πετάξει… Να ανοίξει φτερά
για μεγάλα ταξίδια και πάντως όχι με προορισμό το προαύλιο ενός σχολείου,
κάποιο Σαββατοκύριακο του Ιουλίου. Εκεί όπου, χθες και προχθές, τους περίμενε
το ΑΣΕΠ… Με τα προσόντα – θεωρητικά – υπό μάλης, ένας ένας οι διαγωνιζόμενοι
(όσοι δεν το μετάνιωσαν την τελευταία στιγμή) πήγαιναν να λάβουν μέρος στην
τελετή της… θυσίας. Με την ελπίδα να πνεύσει ούριος άνεμος και να
αποπλεύσουν, τουλάχιστον για ένα κοντινό λιμάνι. Που θα παρέχει ασφάλεια και
ένα μισθό. Τους έβλεπες. Κουρασμένοι από την αναζήτηση πεδίου δράσης, σήκωσαν
τα χέρια ψηλά. Όλοι με την ίδια έκφραση συγκατάβασης, νέοι αδιάφοροι κάποτε
για την περίφημη μονιμότητα που εξασφαλίζει το Δημόσιο, απογοητευμένοι τώρα
αποφάσισαν να διεκδικήσουν το ελάχιστο. Αλήθεια, γι’ αυτό αγωνίστηκαν;
Μπαίνοντας στον χώρο του διαγωνισμού φαινόταν ότι όλοι έκαναν την ίδια σκέψη.
Σαν να εύχονταν να μην πετύχουν. Να μην εγκλωβιστούν. Μήπως, τελικά, βρουν την
ευκαιρία να εκπληρώσουν τα όνειρά τους. Τι ειρωνεία… Να συμπέσει αυτή η
αναμέτρηση με το τέλος του παραμυθιού για τις χιλιάδες συμβασιούχων. Για όλους
εκείνους τους εργαζομένους που περίμεναν, ως μάννα εξ ουρανού, τη
μονιμοποίηση. Εκείνους που δεν βρίσκονται στο ξεκίνημα, αλλά στη μέση. Σ’ ένα
σημείο της διαδρομής που δεν μπορείς να κάνεις πίσω. Ελπίζεις (τι άλλο να
κάνεις;) ότι θα σ’ αφήνουν να προχωρήσεις μπροστά, κάθε τόσο η ίδια αγωνία,
κάθε ανανέωση της σύμβασης και μια ανάσα, κάθε υπόσχεση πνοή ζωής. Κι όταν η
πραγματικότητα είναι αμείλικτη απέναντί σου, όταν το αρμόδιο υπουργείο – στο
ξεκαθάρισμα – σ’ αφήνει απέξω, εναποθέτεις τις προσδοκίες σου στο Συμβούλιο
της Επικρατείας. Να κάνει τι; Πολιτική; Να σε προσλάβει; Δεν έχει τέτοια
αρμοδιότητα. Άλλωστε, αν μια ψήφος από τις πέντε που έκριναν συνταγματικό το
διάταγμα για τη μονιμοποίηση κάποιων κατηγοριών συμβασιούχων πήγαινε με τις
τέσσερις που το απέρριψαν ως αντίθετο με το Σύνταγμα, τώρα θα έκλαιγαν όλοι.