Γιόρταζαν μετους Έλληνες μετά τον τελικό!

Έκλαιγαν για την απώλεια του κυπέλλου, όμως αυτό δεν ήταν απαγορευτικό ώστε
να μη χαρούν τη γιορτή. Ο λόγος για τους Πορτογάλους φιλάθλους, που παρά την
απώλεια του – πολυπόθητου γι’ αυτούς – τροπαίου, εν τούτοις αρκέσθηκαν στη
χαρά της γιορτής που έγινε στην πατρίδα τους και φρόντισαν να πιουν και να
χορέψουν γι’ αυτό.

Ασφαλώς, το γεγονός ότι το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2004 έγινε στη
συγκεκριμένη χώρα αποτέλεσε ευτυχή συγκυρία. Είναι κάτι που είχαμε σημειώσει
από την πρώτη κιόλας στιγμή, πως ο κόσμος στην Πορτογαλία αγαπάει πραγματικά
το ποδόσφαιρο. Ζει και αναπνέει γι’ αυτό. Νέοι, γέροι, μικρά παιδιά, άνδρες
και γυναίκες.

Στο τέλος του αγώνα, οι Πορτογάλοι αποχωρώντας από το γήπεδο του Φωτός, το
Ντα Λουζ, έκλαιγαν. Παράλληλα όμως, δείχνοντας τη μεγαλοσύνη που τους
διακρίνει έδιναν συγχαρητήρια στους νικητές.

Στην κεντρική πλατεία της Λισαβώνας, την Μαρκές Ντε Πομπάλ, οι Έλληνες
έστηναν πανηγύρι τα μεσάνυχτα της Κυριακής. Οι Πορτογάλοι ούτε καν διανοήθηκαν
να κάνουν το παραμικρό ως αντίδραση, Ούτε καν σκέφθηκαν να κλεισθούν στα
σπίτια τους και να κλαίνε τη μοίρα τους.

«Φόρεσαν» τις σημαίες της χώρας τους και πήραν μέρος στο πανηγύρι. H μία
όψη του νομίσματος ήταν πως η Πορτογαλία έχασε στο γήπεδο το τρόπαιο του
τουρνουά. H άλλη όψη του νομίσματος ήταν πως κέρδισε τις εντυπώσεις στον
οργανωτικό τομέα. Παρά τις ατέλειες, όταν τα φώτα του Ντα Λουζ χαμήλωσαν αυτό
που έμεινε σε όλους της Ευρωπαίους φιλάθλους ήταν μια καλή διοργάνωση.

Οι Πορτογάλοι έδειξαν σε όλο τον κόσμο πως είναι οι πραγματικοί φίλαθλοι.
Αυτοί που αγαπούν το ποδόσφαιρο και το βάζουν πάνω, ακόμη και από τη δική τους
ομάδα.

Γι’ αυτό έχουμε και την έντονη αμφιβολία αν αυτή η πραγματική γιορτή του
ποδοσφαίρου μπορούσε να γίνει σε κάποια άλλη χώρα.