Έδωσε ψυχή στο Xόλιγουντ

Με το Όσκαρ που κέρδισε το 1955 για το «Λιμάνι της αγωνίας»

«Είμαι ο εαυτός μου», είχε πει κάποτε. «Και αν πρόκειται να χτυπήσω το κεφάλι
μου στον τοίχο για να μείνω πραγματικά ο εαυτός μου, θα το κάνω». Ο Αμερικανός
ηθοποιός, που πέθανε από πνευμονικό οίδημα σε νοσοκομείο του Λος Άντζελες την
περασμένη Πέμπτη, βοήθησε το Χόλιγουντ να αποκτήσει την άλλη του όψη. Πέρα από
τους κανόνες της ψυχαγωγίας και του γκλάμουρ, το Χόλιγουντ απέκτησε ψυχή, χάρη
σε ηθοποιούς που έμαθαν από το παράδειγμα του Μάρλον Μπράντο να εκφράζει τις
αντιρρήσεις του και να πηγαίνει κόντρα στο σύστημα. Όποιοι τον πίστεψαν,
ηθοποιοί, κριτικοί κινηματογράφου, σκηνοθέτες, θεατές των ταινιών του, έχουν
μία διαφορετική εικόνα να θυμούνται από τον Μάρλον Μπράντο. Που δεν έχει καμία
σχέση με τον υπέρβαρο, μοναχικό, θλιβερό, υπερχρεωμένο ογδοντάχρονο ένοικο της
έπαυλης των 12 στρεμμάτων του Μαλχόλαντ Ντράιβ, στο Μπέβερλι Χιλς. Ο οποίος
πρόσφερε τροφή στα πρωτοσέλιδα , έγινε στόχος με τα κιλά του σε
μεταμεσονύχτιες τηλεοπτικές εκπομπές και χάρη στην καλοστημένη επιχείρηση των
μίντια άφησε την εντύπωση ενός κακότροπου σταρ άπληστου για λεφτά.

«Ήμουν στο Γυμνάσιο, όταν τον είδα στον “Ατίθασο”. Αυτή η ταινία άλλαξε
για πάντα τη ζωή μου», δήλωσε ο Τζακ Νίκολσον, δηλωμένος φίλος του και
επηρεασμένος μέχρι μυελού οστών από αυτόν τον εκπρόσωπο της Μεθόδου τού Άκτορς
Στούντιο.

Στενά μπλου τζιν, σκισμένα t-shirts, το πηγούνι του πεσμένο, το βλέμμα του
έτοιμο για καβγά και η ζωώδης σεξουαλικότητα του νεαρού τότε Στάνλεϊ Κοβάλσκι
ή Τέρι Μαλόι, συναρπάζει τους κριτικούς που εντυπωσιάζονται από τις εκρήξεις
θυμού του και την επίδειξη της ματαιοδοξίας του στη σκηνή και μπροστά στην
κάμερα.

Λουλούδια, φωτογραφίες, βιβλία, και το σημείωμα «Σ’ ευχαριστούμε, Μάρλον», αφημένα στο άστρο του θρύλου της μεγάλης οθόνης, στη Λεωφόρο των Διασημοτήτων, στο Χόλιγουντ

Όλα, όμως, έχουν μια εξήγηση. Που πάει πίσω στην παιδική του ηλικία,
μεγαλώνοντας ανάμεσα σε αδιάφορους, αλκοολικούς γονείς. «Όταν είσαι παιδί και
νιώθεις ανεπιθύμητο, ψάχνεις για μία ταυτότητα που θα είναι αποδεκτή. Νομίζω
ότι η ιστορία της ζωής μου είναι μια αναζήτηση αγάπης», είχε πει ο Μπράντο.
«Αλλά πολύ περισσότερο, έψαχνα να βρω έναν τρόπο να αποκαταστήσω τον εαυτό μου
από τα τραύματα που ένιωθα σαν γιος που ποτέ του δεν άκουσε τον πατέρα του να
έχει κάτι καλό να πει γι’ αυτόν». Στη ζωή του η υποκρισία έγινε πρώτος
κανόνας. Που τον οδήγησε στη Νέα Υόρκη, μαθητή του Άκτορς Στούντιο και
αγαπημένο της Στέλλα Άντλερ. H οποία θυμόταν σε ένα μάθημα αυτοσχεδιασμού με
θέμα «οι κότες στο κοτέτσι πριν από την πτώση ατομικής βόμβας»: «Οι σπουδαστές
άρχισαν να τρέχουν τριγύρω σαν κότες, κακαρίζοντας πανικόβλητες. Μόνο εκείνος
κάθησε σε μία μεριά ήσυχος, σαν μία κλώσσα που φυλάει τα αυγά της. Τι ξέρουν
οι κότες από ατομικές βόμβες;».

Εκείνος όμως ήξερε καλά από τραυματισμένα συναισθήματα. Και ο Μπερνάρντο
Μπερτολούτσι τού ζήτησε να τα ανακαλέσει, ψάχνοντας το υλικό μέσα του για τους
σπαραξικάρδιους μονολόγους του εγκαταλειμμένου πενηντάρη στο «Τελευταίο τανγκό
στο Παρίσι». «Εκείνη η ταινία απαιτούσε ένα συναισθηματικό μπρα ντε φερ»,
έγραψε στην αυτοβιογραφία του. «Κι όταν ολοκληρώθηκε, αποφάσισα πως ποτέ ξανά
δεν θα κατέστρεφα συναισθηματικά τον εαυτό μου, για να κάνω μια ταινία».

Ο ρόλος του πατέρα

Οι ρόλοι του στον κινηματογράφο έμειναν αξέχαστοι και προκάλεσαν μιμητές και
άξιους διαδόχους. Δεν θα πει κανείς ότι αυτό συνέβη με τον Μάρλον Μπράντο στον
ρόλο του πατέρα. Στα 1990 η προβληματική οικογένεια του Μπράντο, με τον γιο
του Κριστιάν να σκοτώνει τον φίλο της αδελφής του, Σεγιέν, απαιτεί ευθύνες από
εκείνον. H Σεγιέν κατηγόρησε τον Μπράντο ότι ήταν αδιάφορος πατέρας. Εκείνος
δεν μπόρεσε να σταθεί στην εύθραυστη Σεγιέν, που αυτοκτόνησε.