Στροφή στα διαμερίσματα παλαιάς κατασκευής

Αδυνατούν να αντεπεξέλθουν στο κόστος απόκτησης ενός καινούργιου σπιτιού και
στρέφονται στην αγορά ενός παλαιότερου. Χιλιάδες οικογένειες που ψάχνουν για
καινούργιο σπίτι, διαπιστώνουν έπειτα από ένα σύντομο χρονικό διάστημα
αναζήτησης ότι η τιμή πώλησης στην περιοχή που τους ενδιαφέρει δεν
ανταποκρίνεται στις οικονομικές αντοχές τους. Αναγκάζονται, λοιπόν, να
επιλέξουν διαμερίσματα εικοσαετίας και άνω, αφού κοστίζουν από 20% έως 30%
φθηνότερα, κατά μέσον όρο, σε σχέση με τα νεόδμητα.

Την τελευταία διετία, μάλιστα, που η ζήτηση για αγορά κατοικίας είναι αισθητά
μειωμένη σε σχέση με την περίοδο 1999-2002, υπάρχουν μεγάλα περιθώρια
διαπραγμάτευσης της τιμής για αγορές κατοικιών 25 και 30 ετών. Αυτό έχει ως
αποτέλεσμα, ποσοστό 30%-40% των ακινήτων που μεταβιβάζονται στις Εφορίες, τόσο
στα βόρεια και τα νότια προάστια όσο και (κυρίως) στις συνοικίες γύρω από το
κέντρο (π.χ. Ζωγράφου, Παγκράτι, Νέος Κόσμος) να είναι, πλέον, παλαιάς
κατασκευής.

Το εντυπωσιακό είναι, μάλιστα, πως το ίδιο ακριβώς φαινόμενο αρχίζει να
παρατηρείται και σε μερικές από τις πιο φθηνές – θεωρητικά – συνοικίες της
πρωτεύουσας, όπως τα δυτικά προάστια. Και αυτό, αφού στο Αιγάλεω, για
παράδειγμα, οι τιμές για ένα νεόδμητο ρετιρέ 120 τ.μ. φθάνουν στα 210.000
ευρώ, αλλά με σχεδόν 25% λιγότερα χρήματα (168.000 ευρώ) μπορεί κανείς να
αγοράσει ένα διαμέρισμα ίδιου ορόφου και αντίστοιχης επιφάνειας σε
πολυκατοικία 20 ετών.

Θέλει προσοχή

Ωστόσο, αν και ένα παλαιό σπίτι κοστίζει σήμερα φθηνότερα έως και 30% σε σχέση
με ένα καινούργιο, η αγορά του δεν είναι πάντοτε απλή υπόθεση. Πολλές φορές,
οι κατοικίες αυτές έχουν ρωγμές από τον σεισμό του 1999 ή χρήζουν εκτεταμένων
επισκευών (παλιά υδραυλικά), οι οποίες μπορεί να έχουν ως αποτέλεσμα το παλαιό
σπίτι να στοιχίσει ακριβότερα στον αγοραστή του από όσο θα κόστιζε ένα
καινούργιο. Μόνον ένας ειδικός (πολιτικός μηχανικός ή αρχιτέκτονας) μπορεί να
εκτιμήσει σωστά την κατάσταση στην οποία βρίσκεται το ακίνητο.

Ένας τέτοιος επαγγελματίας θα ελέγξει την κατάσταση των υλικών που
χρησιμοποιήθηκαν, των παρεμβάσεων στο εσωτερικό ή στο εξωτερικό της
πολυκατοικίας (αν έχουν γίνει), τη στατική επάρκεια του κτιρίου και τον βαθμό
συντήρησής του, πράγματα που ένα μη εκπαιδευμένο «μάτι» δεν μπορεί να
διακρίνει.