ΣE ΠPΩTO ENIKO Όνειρα, όνειρα, όνειρα…

H είδηση ήρθε από μακριά. Στην Ιαπωνία, διαβάζω, ανακαλύφθηκε μια συσκευή που
όποιος την κατέχει μπορεί να παραγγέλνει τα όνειρά του. Προσπάθησα να μπω στη
θέση των… τυχερών, που έστω για λίγο μπορούν να ζήσουν τα όνειρά τους.
Ασυνείδητα άρχισα να φτιάχνω μια λίστα ονείρων. Αισθάνθηκα έστω για λίγο σαν
τους ήρωες από τα παραμύθια των παιδικών μου χρόνων που συναντούσαν το μαγικό
τζίνι. Ένιωσα μάλιστα διπλά τυχερή, γιατί αυτή η περίφημη συσκευή μπορεί να
πραγματοποιεί περισσότερες από τρεις ευχές… Οι σκέψεις μου δεν συνοδεύονταν
από αισθήματα χαράς και ικανοποίησης. Μέσα σε λίγα λεπτά έκλεισα αυτό το
παράθυρο. Συνειδητά πλέον αποφάσισα ότι μια τέτοια λίστα με… παραγγελία
ονείρων θα ήταν εφιάλτης για τη δική μου ζωή. Δεν με ενδιαφέρει να μπω στη
διαδικασία επιλογής ονείρων τα οποία θα μπορούσα να ζήσω μέσω τεχνικών μεθόδων
που κάποιοι άλλοι ανακάλυψαν για μένα. Λες και αυτοί είναι σε θέση να
γνωρίζουν την προσωπικότητά μου, ποια είναι όσα θα ήθελα να έχω ζήσει και όσα
θέλω να ζήσω στο μέλλον. Συζητώντας όλα αυτά με το φιλικό μου περιβάλλον
προστέθηκε μια ακόμη σκέψη από τη θέση τού… συνηγόρου του διαβόλου.
«Φαντάστηκες ότι μπορεί μέσω της συσκευής να ζήσεις έστω για λίγο πράγματα που
ποτέ δεν θα έχεις την τύχη να τα βρεις στην πραγματική σου ζωή;». Το ερώτημα
μού φάνηκε απλοϊκό και εύκολο. Δεν με ενδιαφέρει να ζήσω για λίγο ή για πολύ
τεχνητά όνειρα, αλλά απλά να εξακολουθώ να ονειρεύομαι απάντησα, γνωρίζοντας
ότι πολλοί μπορεί να διαφωνούν μαζί μου.