ΣE ΠPΩTO ENIKO …θέλει να της μιλάς

Έχει κοντά δύο χρόνια που ήρθε. Στην αρχή, προτίμησε να κρατήσει αποστάσεις,
και κάθησε σε ένα από τα μαρμάρινα σκαλοπάτια. Φαινόταν να της αρέσει: ήταν
εκείνη που υποδεχόταν πρώτη όλους τους επισκέπτες και μάλλον απολάμβανε αυτό
το «καθήκον». Δεν άργησε να ανθίσει. Λουλούδια λευκά, με εκείνο το μαγικό
άρωμα, ήταν το πιο όμορφο καλωσόρισμα.

Μα ξαφνικά, κάτι άλλαξε. Ένα, ένα τα μπουμπούκια που μεγάλωναν υγιή,
κατρακυλούσαν στα άσπρα σκαλιά. Ήταν φανερό πως κάτι είχε συμβεί, κατέστρεφε
μόνη της τα μπουμπούκια που η ίδια γεννούσε.

Πέρασαν μέρες και κάτι έπρεπε να κάνει. Δεν μπορούσε να τη βλέπει έτσι. Τι
ήταν αυτό που την είχε πειράξει; Αρρώστιας ίχνος δεν υπήρχε πουθενά.

Μήπως για κάποιο λόγο είχε θυμώσει και αποφάσισε για τιμωρία να μην ανθίζει;
Και, δηλαδή, δεν είχε σκοπό να ξαναδώσει κανένα λουλούδι ποτέ; Μήπως
αισθανόταν μόνη της εκεί στη μέση της σκάλας; Αποφάσισε να την ανεβάσει πιο
κοντά στο σπίτι, στο κεφαλόσκαλο, δίπλα στην είσοδο. Μα τα μπουμπούκια πάλι
πέθαιναν.

Μήπως τελικά ήθελε περισσότερη παρέα; Της μιλούσε πάντα, κάθε φορά πριν
ανοίξει και αφού έκλεινε την πόρτα. Μήπως δεν της ήταν αρκετές οι κουβέντες
αυτές;

Γιατί, όσο κι αν ακούγεται τρελό, η γαρδένια θέλει να της μιλάς!

Άνοιξε την πόρτα και την άφησε να μπει, να παρατηρήσει το χώρο. Ύστερα, την
πήγε στο μπαλκόνι όπου διάλεξε μόνη της τη θέση της. Από εδώ θα μπορούσε να
της μιλά περισσότερο, η μπαλκονόπορτα ήταν σχεδόν πάντα ανοιχτή.

Πέρασε χρόνος πολύς, χιόνια, θερμοκρασίες χαμηλές. Την άνοιξη, κι ενώ νόμιζε
πως τα μπουμπούκια εκείνα θα χάνονταν πάλι, η γαρδένια άνθισε…