ΣE ΠPΩTO ENIKO H ιστορία δύο πόλεων

Ήταν ένα εφηβικό όνειρο που ήρθε η ώρα του να πραγματοποιηθεί. Τουλάχιστον
έτσι πίστευα μέχρι προχθές που η φίλη μου η Βάσω ξίνισε λίγο στο τηλέφωνο.
Στην Καλαμάτα αυτή, στην Αθήνα εγώ, έπρεπε με κάποιον τρόπο να κανονίσουμε τις
λεπτομέρειες της κοινής μας περιήγησης στους αρχαιολογικούς τόπους της
Σικελίας. Το μυθικό ταξίδι που σχεδιάζαμε όταν είχαμε κοτσιδάκια έμελλε να
γίνει τώρα, που τα μαλλιά μας έχουν κούρεμα out of bed και ακαζού ανταύγειες.
Δεν πειράζει, και πάλι ωραίες είμαστε, σκέφτηκα χωρίς τον ξενοδόχο. Όχι τον
Σισιλιάνο ξενοδόχο, αλλά την ίδια τη Βάσω, η οποία προέβαλε αμέσως ενστάσεις
ως προς την ημερομηνία αναχώρησης. «Δεν θέλω να χάσω ούτε μια παράσταση από το
Φεστιβάλ Χορού της Καλαμάτας», μου το ξέκοψε… Τα στήλωσα κι εγώ με τη σειρά
μου και κουνώντας στον αέρα το ισχυρό χαρτί των Ολυμπιακών προσπάθησα να
κερδίσω τις εντυπώσεις. «Μα, έχω τόσα εισιτήρια. Μια φορά γίνονται οι Αγώνες
στην Αθήνα»… Ακλόνητη στη γραμμή Κωνσταντόπουλου, η Βάσω χλεύασε το
επιχείρημά μου επιμένοντας να δει με τα μάτια της τον Ντικουφλέ να περφορμάρει
στο μικρό αμφιθέατρο της μητέρας πατρίδας μας. Σωστό κι αυτό, σκέφτηκα εκ των
υστέρων και αφού προηγουμένως είχα πιάσει από τον λαιμό τον ταξιδιωτικό μας
πράκτορα για να βρει ημερομηνία κοινής συναινέσεως. Μόνιμη κάτοικος της
γενέτειράς μας αυτή, προσήλυτη της Αθήνας εγώ, κάπως έπρεπε να χρυσώσουμε το
χάπι των αναγκαστικών μας επιλογών. Και στα δικά σας…