[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Μήπως ήταν ανέκδοτο; Ο προϊστάμενος του Εφετείου Αθηνών, εκλεγμένος από
τους συναδέλφους του και μάλιστα δύο φορές, χαμηλών τόνων και μάλλον αντίθετος
με ό,τι προκαλεί τη δημοσιότητα, μας ξάφνιασε. Όχι γιατί προσπάθησε να
δυσκολέψει τη ζωή των δημοσιογράφων. Δεν ήταν άλλωστε η πρώτη φορά που έδειχνε
τις καθόλου φιλικές διαθέσεις του προς τον Τύπο. Και δικαίωμά του. Αλλά γιατί
τα «έδωσε όλα» προκειμένου – λέει – να προασπίσει το προσωπικό απόρρητο (!)
των καταδι-κασθέντων για τη δράση της 17N. Και όταν λέμε όλα, όλα. Ο απρόσιτος
κ. Παπαδάκης, αδιαφορώντας ακόμη και για την εικόνα του, έδωσε πραγματική μάχη
για να μη βγει στη δημοσιότητα το σκεπτικό της απόφασης που εξέδωσε το
Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων στις 18 Δεκεμβρίου 2003, ως αποτέλεσμα μιας
πολύμηνης δημόσιας συνεδρίασης. Με τον Τύπο να παρακολουθεί και να καταγράφει
κάθε πτυχή της ιστορικής αυτής δίκης. Τι θα μπορούσε να περιλαμβάνει το εν
λόγω «απαγορευμένο κείμενο» εκτός από όσα προέκυψαν κατά τη διαδικασία, τα
οποία και οδήγησαν τους δικαστές στη συγκεκριμένη απόφαση; Μόνο τα δεδομένα.
Που όμως μόνο ευαίσθητα και – πολύ περισσότερο – προσωπικά δεν είναι. Κατά
συνέπεια δεν χρήζουν καμιάς προστασίας και μάλιστα από την Αρχή Προστασίας
τους. Πώς σκέφτηκε αλήθεια ο κ. Χαρίδημος Παπαδάκης να την επικαλεστεί;
Έμπειρος δικαστής ο ίδιος, ξέχασε ότι το σκεπτικό των δικαστικών αποφάσεων
είθισται – ή μάλλον επιβάλλεται – να απαγγέλλεται από έδρας και, επομένως, δεν
είναι απόρρητο; Σήκωσε θύελλα αντιδράσεων η στάση του. Δεν μπορεί να μην το
είχε προβλέψει. Ωστόσο, έδειξε να μην τον νοιάζει. Γιατί; Να υποθέσουμε πως
έφταιξε «η κακιά η ώρα»; Το βέβαιο είναι ότι έχασε την ψυχραιμία του και
σίγουρα δεν πάλεψε έτσι για λόγους αρχής, παρά τις περί του αντιθέτου
παραινέσεις του προέδρου του Αρείου Πάγου και του υπουργού Δικαιοσύνης.
Φαίνεται πως κάτι τον ενόχλησε πολύ. Και έχασε τον έλεγχο. Αν όμως το πούμε
απερίφραστα, ενδέχεται να παραβιάσουμε τα δικά του ευαίσθητα προσωπικά
δεδομένα…