Διαστάσεις Ένα σκίτσο για την ειρήνη

Με την υπογραφή του Αραφάτ

Τον Μάιο του 1991, ο Πλαντύ πήγε και βρήκε τον Γιάσερ Αραφάτ στην Τύνιδα.
Συζήτησαν το Παλαιστινιακό, αντάλλαξαν απόψεις και στο τέλος ο Παλαιστίνιος
ηγέτης έδωσε στον Γάλλο σκιτσογράφο ένα σχέδιο που απεικόνιζε το μέλλον της
Παλαιστίνης με τους χριστιανούς, τους εβραίους και τους μουσουλμάνους μαζί.
Πριν από ένα μήνα, ο Πλαντύ συναντήθηκε και πάλι με τον Αραφάτ, αυτήν τη φορά
στη Ραμάλα. Βρήκε έναν άνθρωπο καταβεβλημένο, οργισμένο, αλλά ακόμη αισιόδοξο.
Του ζήτησε να καταδικάσει τις επιθέσεις αυτοκτονίας εναντίον Ισραηλινών
πολιτών. «Μα, το έχω κάνει επανειλημμένα», απάντησε ο έγκλειστος ηγέτης. Τον
ρώτησε αν κάποιος Ισραηλινός πρωθυπουργός θα του ξανασφίξει μια μέρα το χέρι.
«Το έκανε ο Ράμπιν το 1993. Άρα, τίποτα δεν αποκλείεται». Τον παρακάλεσε να
υπογράψει ένα σκίτσο για τη Μοντ. Ο Αραφάτ δέχθηκε μετά χαράς.

Μπορεί ένα σκίτσο να φέρει την ειρήνη; H Παλαιστίνια σκιτσογράφος Ομάγια, την
οποία ο Πλαντύ συνάντησε στη Γάζα, δεν το πιστεύει. Μητέρα ενός μικρού
κοριτσιού, η Ομάγια είναι χήρα: ο άνδρας της, που ήταν μέλος της Χαμάς,
σκοτώθηκε πέρυσι από τους Ισραηλινούς. «Το να σχεδιάζω είναι για μένα ένας
τρόπος να μάχομαι κατά της κατοχής», λέει η 32χρονη Παλαιστίνια. «Ό,τι και να
κάνω όμως, θεωρείται υποκίνηση της βίας, αφού υποστηρίζω τις επιθέσεις
αυτοκτονίας. Τις προάλλες, ένα σκίτσο μου μεταδόθηκε από δύο ισραηλινά
κανάλια. Ύστερα από λίγο, οι Ισραηλινοί βομβάρδισαν την εφημερίδα μου. Δεν
μισώ τους εβραίους, η θρησκεία μου το απαγορεύει, μισώ όμως εκείνους που
κατέχουν τη γη μου. Ο λόγος είναι απλός: πώς να δεχθώ έναν ξένο που με διώχνει
από το σπίτι μου για να εγκατασταθεί εκείνος, και στη συνέχεια μου ζητά να
ζήσουμε μαζί;».

Ο Μισέλ Κίσκα έχει βαρεθεί αυτά τα επιχειρήματα, όπως έχει βαρεθεί όλα εκείνα
τα σκίτσα που δείχνουν τον Σαρόν με ματωμένα χέρια, τον Σαρόν να κολυμπά σε
μια λίμνη αίματος, τον Σαρόν να πίνει παλαιστινιακό αίμα. «Ειλικρινά, δεν
πιστεύω ότι αυτό το είδος σκίτσων έχει οποιαδήποτε δύναμη, άλλωστε καμιά
ισραηλινή εφημερίδα δεν τα αναδημοσιεύει», λέει στον Πλαντύ ο Ισραηλινός
σκιτσογράφος, που γεννήθηκε πριν από πενήντα χρόνια στο Βέλγιο, αλλά εδώ και
τριάντα χρόνια ζει στην Ιερουσαλήμ. Ούτε τα περιστέρια της ειρήνης τον
συγκινούν ιδιαίτερα, αναγνωρίζει όμως τον συμβολισμό τους και παραδέχεται ότι
θα ήταν επαγγελματικό σφάλμα να τα αγνοήσει. Από τότε που άρχισε η ιντιφάντα,
όμως, τα σχεδιάζει θλιμμένα μ’ αυτά που βλέπουν. Και δεν παύει να
αυτοσαρκάζεται. «Ο εβραϊκός λαός», σημειώνει, «είναι προικισμένος με μια
ικανότητα αυτοσαρκασμού που τον έχει βοηθήσει να ξεπεράσει τις τρομακτικότερες
στιγμές της ιστορίας του».