ΣE ΠPΩTO ENIKO Kάποτε, στη χώρα τού ποτέ…

Κάποτε οι φράσεις σου ξεκινούσαν ή τελείωναν με μία λέξη: «κάποτε»… Πολλά
κάποτε στη σειρά, με σειρά, με λογική, με πίστη, με πάθος και πειθώ έχτιζαν
ένα όνειρο, μεθυστικό και υπέροχο. Για καιρό κυνηγούσα το κάποτε, με φαντασία,
με θέληση, με κέφι και ζωντάνια πρωτόγνωρη – κάποτε. Φόρτωνα κι εγώ γιρλάντες
κι αρώματα στο κάποτε, με την αφέλεια ανθρώπου που ζούσε στη χώρα τού ποτέ κι
έβλεπε τα σύνορα να διαγράφονται από απόσταση μεν, αλλά ξεκάθαρα, βαθιά – σαν
μολυβιές σε χάρτη πλατιές, χοντρές, αδιαπέραστες.

Ώσπου κάποτε, ξαφνικά, χωρίς λόγο (αν και κάποιος θα μπορούσε να πει πως
υπήρχαν πολλοί λόγοι, πως ήταν εκεί πάντα, απλά δεν τους έβλεπες), όλα τα
κάποτε έγιναν «τώρα» (τώρα στο τότε – μην μπερδεύεσαι! Το «κάποτε» είναι πια
αναφορά σ’ ένα όνειρο που κοιμήθηκε βαθιά στο παρελθόν). Μία, δύο, πενήντα,
εκατό, πεντακόσιες σαράντα δύο στιγμές (μετρημένες νομίζεις), όλες από το
ποτέ, έγιναν κάποτε. Τότε.

Μετά όλοι οι προσδιορισμοί (και η σειρά και το μέτρο και η τάξη και η λογική)
χάθηκαν. Τότε. Και η ιστορία μπερδεύτηκε στον χρόνο και στον τόπο.
Κουβαριάστηκε ανάμεσα σε παρόν, παρελθόν και μέλλον. Δεν έμειναν λέξεις, ούτε
γραμμές. Ό, τι «ξεκάθαρο», θόλωσε, βούρκωσε, τελικά χάθηκε. Θα μπορούσαν τα
πρόσωπα να ξεδιαλύνουν ιστορίες, τοπία και πράξεις ενός αστείου (και τραγικά
συνηθισμένου) δράματος. Αν μιλούσαν. Γιατί δεν μιλούν. Ούτε βλέπονται. Ας
κοιτάζονται. Δεν κοιτάζουν. Γιατί μπορεί να ξυπνήσει ο εφιάλτης τού «κάποτε»
και να μοιάζει με όνειρο – πάλι. Όπως τότε. Γιατί μπορεί το «ποτέ», το
«πάντα», το «τότε», το «κάποτε» να μην ήταν (να μην είναι) παρά προσδιορισμοί
απροσδιόριστοι – χαμένα νοήματα, σε σχηματισμούς γραμμάτων. Μπορεί. Τα πάντα
«μπορεί». Οποτεδήποτε. Ιδιαίτερα αν κατάγεσαι από τη χώρα τού ποτέ. Όλα καλά.
Δεν τρέχει τίποτα. Αλλά… Έως πότε;