ΣE ΠPΩTO ENIKO Mπορούμε να πανηγυρίζουμε ενωμένοι

Είναι γεγονός ότι είμαστε της μόδας. «Μας παίζουν» όχι μόνον οι υπόλοιποι
Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί, αλλά ακόμα και η θεά τύχη – για να μην πούμε για
το Δωδεκάθεο και τον Ορθόδοξο Θεό! Πήραμε τους Ολυμπιακούς, τελειώνουν ευτυχώς
και τα έργα που η σημερινή κυβέρνηση κάποτε αποκαλούσε «μακέτες», και πέτυχε
ιστορική πρόκριση – παρά τους δεισιδαίμονες και σνομπ – η Εθνική μας
ποδοσφαίρου στο Euro.

Χάρη στην πρόκρισή μας στο ποδόσφαιρο, κάναμε ολόκληρο τον κόσμο να τρίβει τα
μάτια του, αναζωπυρώσαμε το πάθος για την πατρώα γη που τρέφουν τα εκατομμύρια
των αποδήμων μας και, ακόμα σημαντικότερο, ανακαλύψαμε ότι μπορούμε να
αγωνιζόμαστε και να πανηγυρίζουμε όλοι μαζί – ενωμένοι, για μία σπάνια φορά,
στη χαρά, μακριά από διχασμούς και φθόνο.

Βέβαια, ωραίο θα ήταν εάν επεκτείνονταν αυτή η συγκινητική εθνική αλληλεγγύη,
ο αγώνας για το «εθνικό» και το «ωραίο» και η ανάταση και σε άλλα πράγματα,
εκτός από τον αθλητισμό. Επειδή δηλαδή δεν μπορούμε να βάζουμε καλάθια όπως ο
Γκάλης και η ομάδα-θαύμα που πήρε το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα μπάσκετ το ’87,
αυτό δεν σημαίνει ότι οι μισθωτοί πρέπει να φυτοζωούμε σε μια χώρα που μονάχα
η ακρίβεια έχει φτάσει – και εν πολλοίς ξεπεράσει – το μέσο ευρωπαϊκό επίπεδο.
Ούτε πρέπει οι χαμηλοσυνταξιούχοι να καταδικάζονται σε θάνατο – γιατί αυτό
συμβαίνει πια ουσιαστικά – επειδή τα βάρη που κουβαλάνε δεν φέρνουν τα χρυσά
μετάλλια και την προβολή που φέρνουν τα επιτεύγματα του Πύρρου και των άλλων
Ολυμπιονικών μας.

Ωραίο θα ήταν επίσης, εάν σύσσωμοι οι Έλληνες στηρίζαμε τα παιδιά μας χωρίς
προηγουμένως να τα έχουμε γλωσσοφάει. Και πάρα πολύ ωραίο, εάν κρατούσαμε στο
νου μας ότι από την εποχή του Πελοποννησιακού Πολέμου έως σήμερα, όποτε χάσαμε
σε κάποιον εθνικό αγώνα, ήταν από δικό μας αυτογκόλ.