ΠOPTOΓAΛIΣTOPIEΣ

Τους πρωτοσυνταντήσαμε αμέσως μετά το παιχνίδι της Ελλάδας με την Ισπανία.
Αναψοκοκκινισμένοι από την επιτυχία, είχαν τρέξει (όπως κι εμείς) στο
κοντινότερο στο γήπεδο «Μπέσα» καφέ για να παρακολουθήσουν στην τηλεόραση τον
αγώνα της Πορτογαλίας με τη Ρωσία. Μόλις άκουσαν ελληνικά, παρήγγειλαν άλλον
έναν γύρο «σερβέσας» και μας διηγήθηκαν την ιστορία τους. Είχαν έρθει οδικώς
από την πόλη τους, τη Λάρισα, με εισιτήρια, για όλα τα ματς της Εθνικής, που
είχαν αγοράσει αμέσως μόλις έγιναν διαθέσιμα στο Ίντερνετ. Δεν σταμάτησαν
πουθενά στη διαδρομή, γιατί ο προϋπολογισμός τους ήταν σφιχτός. Έφυγαν Τρίτη
πρωί από τη Λάρισα και εναλλασσόμενοι διαρκώς στο τιμόνι έφτασαν Πέμπτη βράδυ
στο Πόρτο, μισή μέρα πριν από τον εναρκτήριο (και καταλυτικό) αγώνα με τους
Πορτογάλους. Έμεναν σε κάμπινγκ λίγο έξω από την πόλη, τρέφονταν κυρίως με
μπιεράνες (σάντουιτς με βούτυρο, μπέικον και μπριζόλα) και εκτός από τα
παιχνίδια της Εθνικής παρακολουθούσαν στην τηλεόραση τις ομάδες που τους
άρεσαν (Ολλανδία και Ιταλία) και επιχειρούσαν να γνωρίσουν από πρώτο χέρι την
«πορτογαλική φύση» (που στα μάτια τους εκπροσωπούσε αποκλειστικά το γυναικείο
φύλο της χώρας). Ήταν δύο παλικάρια χαμογελαστά, λαϊκά με την πιο καλή έννοια,
ευχαριστημένα και ακομπλεξάριστα. Όταν τους ρωτήσαμε γιατί όλη αυτή η
ταλαιπωρία, μας απάντησαν με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου «μα για να
βοηθήσουμε την Εθνική».

Τα λόγια τους και η στάση τους μου θύμισαν, ιδίως όταν τους ξαναείδαμε την
Κυριακή στο Φάρο, στην τελευταία πράξη του ελληνικού έπους του πρώτου γύρου,
πόσο λίγοι συμπατριώτες μας πίστευαν στην ομάδα του Ρεχάγκελ ώς τις 12
Ιουνίου. Και πόσοι, ακόμα και τώρα, είναι έτοιμοι να κριτικάρουν αφ’ υψηλού ή
να εξηγήσουν τα πάντα με δικούς τους όρους. Οι δυο φίλοι από τη Λάρισα ανήκουν
στη σπάνια κατηγορία των Ελλήνων που επιτρέπουν στον εαυτό τους την πολυτέλεια
της πίστης και της ανιδιοτέλειας. Ταιριάζουν έτσι απόλυτα σ’ ένα τουρνουά όπου
διοργανωτές και φίλαθλοι παραδίδουν εντατικά μαθήματα φιλίας. Γιατί μπορεί το
ποδόσφαιρο να είναι μια μεγάλη βιομηχανία, που πουλάει τουρισμό, κάνει
εμπόριο, ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις, αλλά δεν παύει να είναι μια βιομηχανία
φιλίας. Το αποδεικνύουν, εκτός από τους Λαρισαίους φίλους μας, οι ορδές των
κριτρινογαλάζιων σουηδικών οικογενειών που κατέλαβαν την Παρασκευή το Πόρτο,
έπνιξαν τους Ιταλούς και έσπρωξαν, κυριολεκτικά, την ομάδα τους στην
ισοφάριση. Και ακόμα η πορτοκαλιά θάλασσα των Ολλανδών που βλέπεις σε κάθε
παιχνίδι, οι Δανοί με τα ωραιότερα κορίτσια, οι πρωταθλητές της μπίρας Τσέχοι.

Οι «μεγάλοι» λαοί είναι προς το παρόν πιο διακριτικοί, περιμένοντας ίσως τον
δεύτερο γύρο. Αυτό καθόλου δεν θα πρέπει να μας εμποδίσει να φωνάξουμε τη χαρά
μας, με φωνή που να φτάνει τουλάχιστον ώς τη Λάρισα.