O μόνος βασιλιάς που αγάπησε όλη η Eλλάδα…

ΦΑΡΟ

Όταν τον Αύγουστο του 2001 η ΕΠΟ ανακοίνωνε τη συνεργασία της με τον Γερμανό
τεχνικό Ότο Ρεχάγκελ ήταν λίγοι εκείνοι που πίστευαν πως ο 66χρονος (σήμερα)
προπονητής μπορεί να γίνει ο αναμορφωτής της Εθνικής ομάδας και να την
«οδηγήσει» σε επιτυχίες.

Οι συμπατριώτες του, δημοσιογράφοι αλλά και απλοί φίλαθλοι, πίνουν νερό στο
όνομά του ακόμη και τώρα. Τον αγαπούν, τον σέβονται και, πάνω από όλα,
αναγνωρίζουν τις τεράστιες δυνατότητές του.

Για κάποιους άλλους όμως, ο άκομψος τρόπος που είχε διαλέξει ο Φραντς
Μπεκενμπάουερ για τη λύση της συνεργασίας τού Ρεχάγκελ με την Μπάγερν Μονάχου
στη διάρκεια της περιόδου 1995 – 1996, ήταν οιωνός που έδειχνε πως το «άστρο»
του εν λόγω προπονητή είχε άρχισε να δύει και βρισκόταν κοντά στην ηλικία της
συνταξιοδότησης.

«Έρχεται να βάλει τα ένσημα που χρειάζεται για να βγει στη σύνταξη», ήταν τότε
τα λόγια πολλών. Ειδικών, ανθρώπων του ποδοσφαίρου, δημοσιογράφων, αλλά και
απλών φιλάθλων στην Ελλάδα. Σήμερα, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Όλοι πίνουν
νερό στο όνομά του, ο Ρεχάγκελ έγινε «Βασιλιάς Ότο», είναι ένα πρόσωπο με
μεγάλη αναγνωρισιμότητα από μικρούς και μεγάλους, γέρους και νέους, γυναίκες
και άνδρες, και ο ίδιος καυχιέται πως είναι ο «μόνος που μπορεί να κυκλοφορεί
έστω και κατά λάθος στους λεωφορειοδρόμους και οι αστυνομικοί να τον
χαιρετούν» με επιφωνήματα επιδοκιμασίας για όσα έχει προσφέρει στο ποδόσφαιρό
μας.

Τα παιδικά του χρόνια ο Ότο Ρεχάγκελ τα έζησε στη δίνη του B’ Παγκοσμίου
Πολέμου. Γεννημένος στο Έσσεν στις 9 Αυγούστου του 1938, ο Γερμανός προπονητής
«βρίσκεται» κάτω από την επιρροή του ζωδίου του Λέοντα.

Και, σύμφωνα με τους αστρολόγους και όσους πιστεύουν σε αυτά, στοιχεία που
διακρίνουν τα άτομα αυτού του ζωδίου είναι η γενναιοψυχία, το θάρρος, η
εντιμότητα και η υπερηφάνεια. Είναι άτομα δημιουργικά, δραστήρια και δυναμικά,
με ξεχωριστά οργανωτικά προσόντα. Και όλα αυτά, μπορεί κάποιος εύκολα να τα
διακρίνει στον Ρεχάγκελ. Όπως μπορεί να διακρίνει και ορισμένες από τις
αδυναμίες που χαρακτηρίζουν τα άτομα που έχουν γεννηθεί στο ζώδιο του Λέοντα:
αλαζονεία, εγωκεντρισμός, ματαιοδοξία.

«Κανένας δεν μπορεί να πετύχει μόνος του όσα πολλοί μαζί ενωμένοι». Αυτό είναι
το δόγμα Ρεχάγκελ, το οποίο κατάφερε να εμφυσήσει στους παίκτες του. Και τους
στήριξε – και τους στηρίζει – σε απίστευτο βαθμό. Ποιος θα ρισκάριζε να πάρει
έναν σωρό τραυματίες στην Πορτογαλία (Νικολαΐδης, Καραγκούνης, Σεϊταρίδης
κ.ά.); Ποιος άλλος θα έπαιρνε παίκτες με ελάχιστη συμμετοχή στις ομάδες τους
(βλέπε Δέλλας, Χαριστέας, Καφές, Καραγκούνης, Νικοπολίδης, Κατεργιαννάκης
κ.λπ.);

«Με αυτούς φθάσαμε στην πρόκριση για τα τελικά του Euro, με αυτούς θα πάμε και
στην Πορτογαλία», είχε δηλώσει σε ανύποπτο χρόνο ο Γερμανός και αυτήν του τη
δήλωση την έκανε πράξη. Δεν υποχώρησε μπροστά στις πιέσεις από μερίδα του
Τύπου για πρόσκληση στην Εθνική τού Άκη Ζήκου (αν και παρ’ όλα αυτά
εξακολουθούμε να πιστεύουμε πως ο συγκεκριμένος παίκτης είχε θέση σε αυτήν την
ομάδα) δείχνοντας πως ένας λέοντας δεν μπορεί να δεχθεί καμία αμφισβήτηση στο
βασίλειό του.

«Θέλουμε να πάμε στην Πορτογαλία και να δείξουμε ότι δεν βρεθήκαμε τυχαία
πρώτοι στον όμιλό μας, αλλά είμαστε μια δυνατή ομάδα», δήλωνε τον περασμένο
Οκτώβριο ο Ότο Ρεχάγκελ. Και τις δηλώσεις του αυτές τις έκανε πράξη. Την ίδια
ώρα μάλιστα που οι συμπατριώτες του Γερμανοί «κινδυνεύουν» να μείνουν εκτός
8άδας, εκείνος καθισμένος περήφανα πάνω στις επιτυχίες του δίνει την απάντηση
σε όλους αυτούς που τον θεωρούσαν ξοφλημένο στη Γερμανία.

Επί ημερών Ρεχάγκελ, η Εθνική απέκτησε μόνιμο σχήμα 11άδας και μόνιμο σύστημα
παιχνιδιού μέσα στο γήπεδο. Σε πολλούς δεν αρέσει πως από την ομάδα λείπει η
φαντασία. Όλα ξεκινούν από την άμυνα και τη μεσαία γραμμή που δεν αφήνει τον
αντίπαλο να πάρει ανάσα. Αυτό είναι το σήμα κατατεθέν αυτής της Εθνικής. Όμως,
είναι η πρώτη φορά που οι Έλληνες μπορούν να νιώθουν υπερήφανοι για την εθνική
ομάδα ποδοσφαίρου. Και αυτό τα λέει όλα.

Δικαιολογημένα θα αναρωτηθεί κάποιος:

– Μα καλά, αδυναμίες δεν έχει ο Ρεχάγκελ;

Σίγουρα έχει. H ποδοσφαιρική του ευφυΐα και οι μέχρι τώρα επιτυχίες κάνουν
όλους να ασχολούνται με τη θετική του πλευρά. Τα αρνητικά μπορεί να είναι
σταγόνα στον ωκεανό μπροστά στα θετικά. Όμως υπάρχουν.

Ο Γερμανός μένει απομονωμένος από τα τεκταινόμενα στον χώρο του ποδοσφαίρου,
από την αντιμετώπισή του από τον Τύπο, από τους Έλληνες δημοσιογράφους, από
τους συναδέλφους του προπονητές τόσο στα άλλα κλιμάκια των εθνικών ομάδων της
ΕΠΟ όσο και αυτούς που εργάζονται στις ελληνικές ομάδες. Και αυτό είναι έργο
ενός στενού «πυρήνα» συνεργατών του.

ΠΟΙΟΣ EINAI

Από το Έσσεν στην κατάκτηση του ΟΥΕΦΑ

Με τον Χοσέ Αντόνιο Καμάτσο κρατώντας το τρόπαιο του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου στην κλήρωση των Ομίλων του Euro 2004. Η καριέρα του Γερμανού δεν στερείται διακρίσεων

O Ότο Ρεχάγκελ είναι παντρεμένος και έχει ένα παιδί. H ποδοσφαιρική του
καριέρα δεν έφθασε ποτέ σε ζηλευτά επίπεδα. Αγωνίστηκε από το 1952 έως το το
1972 στις ομάδες Έσσεν, Ρότβαϊς Έσσεν, Χέρτα Βερολίνου και Καϊζερσλάουτερν.
Αγωνίστηκε συνολικά σε 821 αγώνες (22 γκολ) στη Γερμανία, στην α’ κατηγορία
και κατέκτησε δύο Διεθνή Κύπελλα με την Εθνική Γερμανική Ερασιτεχνική Ομάδα

H προπονητική του καριέρα ξεκίνησε από την Σααρμπρίγκεν (1972-73) και
συνεχίστηκε στην Κίκερς Όφενμπαχ (1973-75), στη Βέρντερ Βρέμης, την Μπορούσια
Ντόρτμουντ, την Αρμίνια Μπίλεφερντ, τη Φορτούνα Ντύσελντορφ, ξανά στη Βέρντερ
(1995-96), την Μπάγερν και μετά το πέρασμά του την τετραετία 1996-2000 από την
Καϊζερσλάουτερν, ήταν χωρίς δουλειά.

Έχει κατακτήσει το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ (1992, Βέρντερ), είναι κάτοχος τριών
Πρωταθλημάτων της A’ Εθνικής (1988 και 1993 με τη Βέρντερ, 1998 με την
Καϊζερσλάουτερν) και κάτοχος τριών Κυπέλλων (1980 με τη Φορτούνα, 1991 και
1994 με τη Βέρντερ).

ΤΟ ΝΕΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ

Έκλεισε τις πόρτες στους ειδικούς

Απόλυτος κυρίαρχος. Από τη στιγμή που ο Ρεχάγκελ έσβησε μονοκονδυλιά τις περισπούδαστες αναλύσεις των κάθε λογής «προπονητών», η ελληνική ομάδα μπήκε στον δρόμο των επιτυχιών

O Ρεχάγκελ «κέρδισε» τους Έλληνες φιλάθλους και τους παίκτες του, ύστερα από
εκείνο το περίφημο 2-2 (Ιούνιος 2002) με την Αγγλία στο Μάντσεστερ. Ένα
παιχνίδι στο οποίο η Εθνική μας είχε προηγηθεί δύο φορές στο σκορ, αλλά ο
Μπέκαμ στις καθυστερήσεις τής στέρησε μία από τις μεγαλύτερες νίκες στην
ιστορία της. H συνέχεια όμως δεν ήταν ανάλογη. Δύο «κολλητές» ήττες από
Ισπανία (Λεωφόρο) και Ουκρανία (Κίεβο στις 12.10.2002) για τα προκριματικά του
Euro 2004, έφεραν ξανά τη μιζέρια και την γκρίνια.

Αλλά και τα σχόλια περί συνταξιούχου. Τέσσερις ημέρες μετά την ήττα στο Κίεβο,
η Εθνική νικούσε την Αρμενία στη Λεωφόρο, η εμφάνιση όμως μόνο καλή δεν ήταν
και τότε ο πρόεδρος της ΕΠΟ Βασίλης Γκαγκάτσης είχε κάνει την περίφημη δήλωση
περί «ομάδας καφενείου». Ενώ, παράλληλα, οι συζητήσεις έδιναν και έπαιρναν. Ο
αείμνηστος Γιάννης Κυράστας ήταν τότε άνεργος και κάποιοι προσπαθούσαν να τον
φέρουν στην Εθνική, κάποιοι άλλοι ήθελαν τον Μπάγιεβιτς, ενώ υπήρχαν και
εκείνοι που ζητούσαν την επάνοδο του γερμανομαθούς τεχνικού Βασίλη Δανιήλ. Ο
Ρεχάγκελ έκλεισε τα αυτιά του και μαζί έκλεισε και τις πόρτες της Εθνικής
στους πάντες: εκπροσώπους της ΕΠΟ, κάθε μορφής παράγοντες, φιλάθλους,
δημοσιογράφους. «Εσείς είστε για μένα κι εγώ για εσάς. Στηρίξτε με για να σας
στηρίξω», είπε στους παίκτες του και, σβήνοντας μονοκονδυλιά όλα όσα είχαν
συμβεί μέχρι τότε, έκανε ένα νέο ξεκίνημα και έφθασε μέχρι εδώ, στα γήπεδα της Πορτογαλίας.